Ragnarok Academy League

ตอนที่ 14
ชายจาก Prontera

แสงสีทองจากวงเวทขนาดมหึมายังคงส่องปกคลุมทั่ว Outer Field ขณะที่แรงกดดันศักดิ์สิทธิ์แผ่กระจายลงมาจากท้องฟ้าอย่างช้าๆ
แม้แต่พลังปั่นป่วนของมอนสเตอร์ระดับ Disaster ยังดูนิ่งลงไปชั่วขณะ ราวกับถูกบางสิ่งกดทับเอาไว้

Hunter รอบสนามต่างเงียบเสียงลงทันที

เพราะคนที่ยืนอยู่กลางอากาศในตอนนี้ ไม่ใช่ Hunter ระดับทั่วไป

แต่คือหนึ่งในผู้มีอำนาจสูงสุดของ Prontera Academy

รองผู้อำนวยการ เซดริก

ชายวัยกลางคนในชุดคลุมขาวค่อยๆ ลดสายตาลงมองสนามรบอย่างเงียบงัน ดวงตาสีทองของเขาสงบนิ่งจนอ่านอารมณ์ไม่ออก

เพียงแค่ยืนอยู่เฉยๆ
เขาก็ให้ความรู้สึกกดดันมากกว่าลูคัสและลีอารวมกันหลายเท่า

“ท่านเซดริก…”
อัศวินของ Prontera หลายคนรีบก้มศีรษะทันที

เซดริกไม่ได้ตอบ

สายตาของเขายังคงหยุดอยู่ที่เรน

หรือพูดให้ถูกคือ—

หยุดอยู่ที่ “แขนซ้าย” ของเรน

เงาสีดำยังคงไหลวนรอบแขนนั้นช้าๆ ขณะที่วงแหวนสีดำบนหลังมือยังไม่จางหายไป

ลูคัสเองก็เริ่มสังเกตสีหน้าของรองผู้อำนวยการ

“…ท่านรู้จักพลังนั่น?”
เขาถามอย่างระวัง

เซดริกเงียบไปพักหนึ่ง

ก่อนตอบกลับมาเรียบๆ

“ไม่ควรมีมันอยู่บนโลกนี้แล้ว”

คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศรอบด้านเย็นลงทันที

เรนหรี่ตาเล็กน้อย

เขาไม่ชอบสายตาที่อีกฝ่ายมองมาเลย

มันไม่ใช่ความสงสัย

แต่เหมือนคนที่กำลัง “ยืนยันบางอย่าง”

ทันใดนั้น—

เสียงคำรามของมอนสเตอร์ระดับ Disaster ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

คริสตัลสีแดงทั่วร่างของมันเริ่มส่องแสงรุนแรงกว่าเดิม หลังการวิวัฒนาการเริ่มเข้าสู่ช่วงสมบูรณ์

เกราะสีดำแตกออกมากขึ้นเรื่อยๆ เผยให้เห็นเนื้อสีแดงเข้มที่กำลังเต้นเหมือนสิ่งมีชีวิต

แรงกดดันรอบตัวมันเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ลีอากัดฟันแน่น

“มันกำลังจะเสร็จสมบูรณ์…”

เซดริกค่อยๆ เงยหน้ามองมอนสเตอร์ตรงหน้า ก่อนยกคทาในมือขึ้นช้าๆ

วงเวทสีทองหลายชั้นเริ่มกางออกด้านหลังเขาทันที

แสงศักดิ์สิทธิ์มหาศาลส่องลงมาจากท้องฟ้า จน Hunter รอบด้านต้องยกแขนขึ้นบังตา

“Holy Seal”
เซดริกพูดเสียงเรียบ

วินาทีต่อมา—

โซ่แสงสีทองจำนวนมหาศาลก็พุ่งลงมาจากวงเวทบนฟ้า

ฟ้าววว!

โซ่ทั้งหมดพันรัดร่างของมอนสเตอร์ระดับ Disaster ทันที

เสียงคำรามดังลั่นทั่วสนามรบ ขณะที่พื้นดินเริ่มแตกร้าวจากแรงดิ้นของมัน

แต่ถึงอย่างนั้น—

โซ่ศักดิ์สิทธิ์ก็ยังตรึงมันเอาไว้ได้

Hunter หลายคนเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

“สะกด Disaster Class ได้…”
“นี่คือพลังของรองผู้อำนวยการงั้นเหรอ…”

ลูคัสเองยังเงียบไปพักหนึ่ง

แม้เขาจะเป็นอัจฉริยะของ Izlude Academy
แต่เมื่อเทียบกับระดับของเซดริกแล้ว ความต่างยังห่างไกลเกินไป

เซดริกค่อยๆ ลดคทาลง ก่อนพูดขึ้นโดยไม่ละสายตาจากมอนสเตอร์

“อีกไม่เกินสามนาที มันจะหลุดจากผนึก”

“ก่อนถึงตอนนั้น ต้องทำลายแกนกลางของมัน”

ลีอารีบตอบทันที

“เวทมนตร์ทั่วไปไม่ได้ผลค่ะ”

ลูคัสเองก็ขมวดคิ้ว

“อาวุธปกติทะลุไม่เข้า”

ความเงียบเกิดขึ้นชั่วครู่

ก่อนสายตาของทุกคนจะค่อยๆ หันไปหาเรนโดยไม่ได้นัดหมาย

เพราะมีเพียงเขาคนเดียวที่ทำให้คริสตัลของมอนสเตอร์เสียหายได้จริง

เรนถอนหายใจเบาๆ

“มองกันแบบนั้นหมายความว่ายังไง”

ลูคัสตอบทันที

“นายโจมตีแกนกลางมันได้”

“ถ้าเปิดทางให้ นายทำลายมันได้ไหม”

เรนนิ่งไปเล็กน้อย

ก่อนเสียงของ Void Rune จะดังขึ้นในหัว

[ทำได้]

[แต่หลังจากนี้ เจ้าจะถูกพวกมันจับตามองทั้งหมด]

เรนหรี่ตาลงช้าๆ

แม้ไม่ต้องให้ Void เตือน เขาก็เริ่มรู้แล้ว

ตั้งแต่วินาทีที่ใช้พลังนี้ต่อหน้าทุกคน
ชีวิตสงบๆ ของเขาคงไม่มีอีกแล้ว

ทันใดนั้น—

เซดริกก็พูดขึ้น

“เด็กหนุ่ม”

น้ำเสียงของเขาสงบนิ่ง แต่เต็มไปด้วยแรงกดดัน

“หลังเรื่องนี้จบลง…”

“ฉันมีหลายเรื่องที่ต้องถามนาย”

เรนสบตาอีกฝ่ายเงียบๆ

ก่อนตอบกลับเรียบๆ

“ถ้ารอดก่อนนะครับ”

ทันใดนั้น—

เสียงแตกร้าวก็ดังขึ้นจากโซ่ศักดิ์สิทธิ์

แกร๊ก…

รอยร้าวเริ่มกระจายทั่วผนึกสีทองอย่างรวดเร็ว

มอนสเตอร์ระดับ Disaster กำลังหลุดออกมาแล้ว