หลังจากที่ ริก้าออกมาจากห้างฯ ดัง เพื่อจะกลับบ้าน ระหว่างที่หล่อนนั่งรถคันหรู เควิ่นแอบเหลือบมองหน้า หญิงสาว ผู้ที่จะมาเป็นายหญิงของเขาในอนาคต ทางกระจกมองหลัง ....รู้สึกว่าหล่อนจะเงียบและก็ดูเหม่อลอยผิดปกติ…ตามธรรมดาหล่อนจะต้องชวนเขาคุยนู้นนี่นั่น…แต่นี่รู้สึกว่าหล่อนแปลกๆ อาจจะเจ็บข้อเท้ามากก็เป็ได้…
ขนาดเมื่อกี้ระหว่างที่จะเดินขึ้นรถ…หล่อนยังเดินไม่ค่อยไหว,,,เขาต้อองคอยปะครองตลอด….นี่ถ้าไม่ติดว่าเป็เมียเ้านาน…เขากะว่าอุ้มหล่อนมาที่รถ ยังจะเร็วกว่า…แต่นี่ ถ้าเขาลองไปแตะเนื้อต้องตัวเ้าหล่อนสิ…มีหวังหัวกระจุย….เพื่อนสนิทอย่างเขานี่ก็ไม่ได้…ถ้าเขารักใครแล้ว…เขาเท่านั้นที่มีสิทธิ์…. (นิสัยคุณอาลัล เขาหล่ะ)
“เอ่อ…เควิ่นค่ะ ช่วยไปส่งริก้าที่บ้านคุณยายได้ไหมค่ะ…อยู่บ้านคุณยาย..จะได้มีคนช่วยริก้าด้วยไง…..” เสียงหญิงสาว จากด้านหลังบอกให้เขาพาเธอไปนอกเส้นทางที่เ้านายเขาสั่ง….
“เอ่อ..จะดีเหรอครับ…เ้านายบอกให้พาคุณริก้ากลับ บ้านแกรนด์เดร์สันนะครับ…เ้านายเสร็จธุระจะรีบกลับมาหาครับ..” เควิ่น ตอบตามตรง เพราะคุณอาลัล ฝากบอกหญิงสาวตามนี้ เพราะเ้านายเขามีเื่สำคัญจะคุยกับนายหญิง……
!!! ตืด…ตืด….ตืด….+++ .เสียงมือถือเควิ่น ดังขึ้น…ชายหนุ่มหยิบมันขึ้นมาดูว่าเป็เบอร์ของใคร…เขาขมวดคิ้วอย่างสงสัย…แต่ก็ตัดสินใจกดรับ…. “ฮัลโหล…อ๋อ…ครับ…ได้ครับ…” หลังจากที่เควิ่น พูดคุยกับคนปลายสาย สองสามประโยค…เขาก็เทียบรถยนต์เข้าข้างทาง…จอดรถยนต์ เพื่อส่งมือถือของเขาให้กับหญิงสาวด้านหลัง..ผู้ที่คนในมือถือจะขอพูดด้วย…
“ฮัลโหล…สวัสดีคะ..” ริก้า จำต้องรับมือถือ เพื่อคุยกับคนปลายสายนั้น… “น้องริก้าครับ…พี่เอง” แค่คำแรกที่เขาเรียกชื่อหล่อนก็จำได้ว่าน้ำเสียงนั้นเป็ใคร…หัวใจหล่อนเต้นแรง เมื่อได้ยินเสียงของเขา..ผู้ชายที่ตอนนี้หล่อนมีคำถามมากมายที่จะถามเขา…แต่ริก้าก็ยังเก็บคำถามไว้ เพื่อเธอจะได้คุยกับเขาต่อหน้า อยากจะดูแววตาเขาด้วย พร้อมกับเก็บอาการใจสั่น…
“พี่อาลัล …มีอะไรหรือคะ..นี่ทำธุระเสร็จแล้วเหรอ แล้วทำไมไม่โทรมาเบอร์ริก้าค่ะ” หญิงสาวทำให้ตัวเองเป็ปกติมากที่สุด….. “เอ่อ…โทรศัพท์พี่แบ็ตหมดนะครับ บังเอิญพี่มีธุระ น้องริก้าเป็ไงบ้าง เห็นเควิ่นบอกว่าเท้าแพลง หึ” อาลัลถามหญิงสาวที่เขารัก ด้วยความเป็ห่วง..นี่ถ้าเขาไม่มีธุระจะต้องเคลียร์แทนญาติของเขา…ชายหนุ่มจะรีบมารับหล่อน แล้วก็อุ้มพาไปหาหมอเลย….
“อ๋อ…ไม่เป็ไรมากหรอกคะ…ไม่ต้องห่วงริก้านะคะ... สบายมาก…พี่อาลัล ทำธุระไปเถอะคะ” ริก้าพยายามที่จะข่มเสียงตัวเองให้เป็ปกติมากที่สุด….
“เอ่อ..แล้วพี่จะไม่อยู่อาทิตย์นึงนะครับ..พี่จะไปหาแด๊ด กับมาดาม…ริก้าอยู่ได้นึ” อาลัลบอกหญิงสาวตามตรงทั้งหมด..เขามีธุระด่วนมากจริงๆ ต้องทิ้งหญิงสาวไปทำธุระสำคัญจริงๆ
“อยู่ได้คะ…แหมแค่นี้เอง…พี่อาลัลก็ไปทำงานอยู่บ่อยๆ นิคะ ริก้าอยู่ได้สบายมาก” หญิงสาวกรอกเสียงใสให้เป็ปกติมากที่สุด…แต่ในใจหล่อนตอนนี้มันปวดร้าวไปหมด...
“แค่นี้ก่อนนะคะ..มีสายเข้าคะ” ริก้า..ตัดบทชิงวางสายไปก่อน เกรงว่าเสียงหล่อนจะไม่เหมือนเดิม เกรงว่าน้ำตาหล่อนจะทำให้ทุกอย่างมันแย่ลงไปกว่านี้ หล่อนเหมือนปลาที่กำลังขาดน้ำ…ใจหล่อนเหมือนจะขาดให้ได้ เมื่อนึกถึงเื่ราวที่หล่อนได้ยินมาทั้งหมด…นี่ถ้าไม่ได้ยินกับหู หล่อนจะไม่เป็มากขนาดนี้..และนี่ถ้าเธอไม่ได้ยินจากหญิงสาวที่เธอไม่รู้จัก…แล้วหญิงสาวคนนั้นก็ไม่น่าจะรู้จักหล่อน…ริก้าเองจะไม่เชื่ออะไรง่ายๆ แบบนี้,,,,,,
หลังจากที่เควิ่น มาส่งเธอที่บ้านคุณยาย แล้วเขาก็รีบขอตัวกลับ…เพราะชายหนุ่มต้องติดตามเ้านายของเขาไปต่างประเทศด้วย…ริก้านั่งอยู่ในห้องหล่อน น้ำตาหลั่งรินออกมาไม่ขาดสาย…พี่อาลัลใจร้าย…มีเมีย มีลูก แล้วทำไมถึงมาคบกับเธอ มายุ่งกับเธอ แล้วทำให้เธอรักเขาจนหมดหัวใจ…แล้วนี่เกิดอะไรขึ้น….มีอะไรที่เธอยังไม่รู้อีกบ้าง..เธอผิดเองที่ไปรักเขา เชื่อคารมณ์ของเขา..ก็เขาบอกรักเธอทุกวัน ขอเธอแต่งงานอีก..บังคับเธอไม่ให้กินยาคุมอีก..
แล้วนี่เอ่อ… “ไม่ให้หล่อนกินยาคุม….” หญิงสาวเปรยทวนความคิดตัวเองที่ไม่ให้หล่อนกินยาคุม…เขาอยากมีลูกกับเธอจริงเหรอ แล้วลูกเขาหล่ะ….ริก้า นึกดังนั้น น้ำตาก็พลั่งพลูไหลออกมาอย่างกับกั้นเท่าไรก็กลั้นไม่อยู่….หล่อนยกมือเรียวลูบคลำท้องน้อยของหล่อน…เผื่อข้างในใต้ฝ่ามือนี้จะมีลูกของเธอ…เขาจะได้รับรู้ว่าตอนนี้แม่…หัวใจกำลังจะสลาย…..
ริก้านั่งอยู่ตรงที่นอนมองไปนอกหน้าต่างบ้านสวนนั้น…เป็เวลานานแล้ว หล่อนจึงลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตา..หล่อนเดินโขยกเขยกไปเข้าห้องน้ำ…ตอนนี้หล่อนเจ็บทั้งกาย เจ็บทั้งใจ…ทำไมชีวิตหล่อนช่างอาภัพอย่างนี้ ั้แ่เล็กจนโต…พ่อทิ้งแม่ไป…แม่ทิ้งเธอไป….แล้วตอนนี้..หล่อนกำลังจะถูกทิ้งอีกหรือยังไงกัน…..ริก้า ยืนมองตัวเองในกระจก บนอ่างล้างหน้า…สายตาก็มองลงมายังสร้อยเพชรที่เขาให้หล่อนไว้ สั่งว่าห้ามถอดเด็ดขาด…เธอนึกถึงเ้าของ คนที่ให้ ด้วยหัวใจที่เ็ป…..
“น้องริกาค่ะ...ทางนี้ค่ะ..” ...เสียงผู้จัดการโรงแรมแห่งหนึ่งที่มารับเธอให้เดินตามไปยังห้องแต่งตัว….วันนี้เธอมีงานถ่ายแบบนิตยสารชื่อดัง..ในคอนเซป..ดาวรุ่งพุ่งแรง...ซึ่งวันนี้ก็มีเธอ..., มิรา (มีรารายณ์ อัครเมธากุล) แล้วก็เพื่อนดารารุ่นเดียวกันอีกสองสามคน... หญิงสาวเพิ่งจะทำใจรับงานแรกหลังจากได้ยินเื่ะเืใจเมื่อ สี่ห้าวันมานี่เอง…..จากวันนั้นหล่อนยังไม่ไม่ได้รับการติดต่อมาเลย....ริก้า..เองก็ไม่กล้าไปติดต่อกลับเขาด้วย.....มีเพียงลูกน้องเขาที่คอยมาแวะเวียนดูแลหล่อนกับคุณยายที่บ้านสวน….
หญิงสาวเปิดเข้ามาในห้องแต่งตัวก็พบกับมิรา...ซึ่งเธอกับหล่อนรู้จักกันอยู่แล้ว....ริก้ายิ้มให้มิรา...โดยที่เธอไม่ได้คิดอะไร...แต่หล่อนกลับไม่ยิ้มตอบ...เชิงจะเชิดหน้าใส่เธอด้วยซ้ำ....ริก้าก็งงกับหล่อนอยู่พักใหญ่...แต่พยายามไม่คิดอะไรมาก...คิดว่าหล่อนคงจะอารมณ์เสียมาจากไหน..เพราะสไตล์หล่อนก็คือคุณหนูเอาแต่ใจดีดี นี่เอง….ขณะที่ช่างแต่งหน้า..กำลังแต่งหน้าให้เธอ นั้น...แต่มิรา จะมีช่างแต่งหน้าส่วนตัวของหล่อน ต่างกำลังสาระวนกับการแต่งหน้ากันนั้น....
“ตึ่ง…ดึ่ง” ..ตึ่ง….ดึ่ง!!! เสียงข้อความไลน์ ดังมาจากมือถือของริก้า....หญิงสาวหยิบมันขึ้นมาดู...มันเป็รูปของ หญิงสาว เด้กผู้ชาย..แล้วก็.....ก้อ......ผู้ชายคนหนึ่งที่หล่อนจำรอยยิ้มแล้วก้หน้าตาของเขาได้ดี....ยิ่งลำแขนใหญ่ที่เขากำลังโอบกอดหญิงสาวอยู่นั้น...หล่อนจำได้ดี..มันเป็ลำแขนเดียวกันที่กอดหล่อนเช่นกัน......มือถือเครื่องหรูของเธอก็หลุดจากมือหล่อน แล้วลงพื้นทันที....ตุ๊บ. แกร็ก..!!!
“อุ้ย..น้องริก้า...แอบหลับรึไงค่ะ...มือถือแตกหมด...” .ช่างแต่งหน้าซึ่งไม่รู้อิโหน่อิเหน่ออกปากแซวเธอ ตอนนี้คนรอบข้างพูดอะไรกับเธอหญิงสาวไม่ได้ยินและรับรู้อะไรทั้งนั้น.....ทุกอย่างมันเบลอไปหมด....หญิงสาวแทบไม่อยากจะเชื่อภาพตรงหน้านั้นว่ามันเกิดอะไรขึ้น...ธุระที่ต่างประเทศของเขาคือนี่เหรอ เที่ยวกับคนนี้เหรอ....รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้านั้น..มันบ่งบอกให้เธอรู้ว่ามันมีความสุขแค่ไหน.....เขาใจร้ายมาก...เขาทำกับหล่อนแบบนี้ได้อย่างไร....
ในขณะที่ริก้านั้น หัวใจแทบสลาย…แต่มีหนึ่งคนที่นั่งยิ้มกริ่มด้วยหัวใจที่มีความสุข…มิรารู้สึกมีชัยชนะ เมื่อหล่อนเห็นริก้าเป็ทุกข์…ริก้า เปรียบเสมือนหนามที่คอยทิ่มแทงหัวใจหล่อน เพราะหล่อนชอบคุณอาลัล มาตั้งนานแล้ว…หล่อนหวังว่าเล่นละครเื่เดียวเก็บเขาแล้วเขาจะต้องเสร็จหล่อนแน่นอน..หล่อนจะคอยอ่อยเขา…หล่อนจะทำตัวให้น่ารัก อ่อนหวาน ใสซื่อ…เพราะหล่อนรู้มาว่าคุณอาลัล ไม่ชอบผู้หญิงที่เปรี้ยวๆ …หล่อนหวังจะเป็ส่วนหนึ่งในตระกูลแกรนด์เดร์สัน ให้ได้….หึ…****แต่เธอ ยายริก้า…เธอทำความฝันฉันพังทลายหมด,,,เชอะสมน้ำหน้า****…….มิรา มองอาการของริก้าในตอนนี้ก็รู้สึกสะใจ…
หลังจากที่ริก้าพยายามทำงานให้เสร็จ..ด้วยดี…ระหว่างที่หล่อนกำลังเดินไปที่ลานจอดรถ… “อ้าววว…ริก้าจะกลับแล้วเหรอ…วันนี้ไม่มีคนมารับเหรอจ๊ะ…หรือว่าตกกระป๋องไปแล้ว…หึ…” ริก้าหันไปตามเสียงนั้น..ก็พบกับเพื่อนนักแสดงร่วมช่อง..ที่ตอนนี้กำลังยืนเบ้ปาก แสยะยิ้มแบบเหยียดๆ ให้มายังหล่อน…
** “มิรา,,,” ** ริก้าเปรยเรียกชื่อเพื่อนนักแสดงช่องเดียวกับเธอ อย่างคาดไม่ถึง,,,ทำไมมิรา…ดูเหมือนจะไม่ชอบเราเอามากๆ ...แล้วที่หล่อนพูดหมายถึงอะไรอ่ะ…อ๋อ มิรา…ริก้ากลับคนเดียวจ้า,,,, หญิงสาวตอบไปโดยทำสีหน้ายิ้มแย้มปกติ….
“เชอะ…!!! .” “อย่ามาทำหน้าชื่นอกตรมเลย…. ฉันรู้ว่าเธอกำลังมีปัญหา,,,ก็อย่างว่าแหละนะ..คนมาทีหลังจะสู้คนที่เคยรักกันมาก่อนได้อย่างไรกัน…” .
“เธอพูดถึงอะไร…มิรา ฉันไม่เข้าใจ” ริก้า แสร้งถามไป โดยจะดูอาการคนที่รู้จักกัน ที่ตอนนี้เริ่มจะมาเป็ศัตรูกับเธอแล้ว,,,
“ป๊าวววว ,,,,” มิราเปล่งเสียงสูง ทำท่าเหมือนไม่รู้ไม่ชี้อะไร…"ไปหล่ะ.".…"เหม็นอะไรตุๆ แถวนี้ก็ไม่รู้ (หมาหัวเน่า) "
“มิรา เธอเป็อะไร ฉันไปทำอะไรให้เธอไม่ทราบ ทำไมดูเหมือนเธอไม่ชอบขี้หน้าชั้นเท่าไรนัก” ริก้าอยากรู้ความจริงว่ามิรา รู้อะไรมารึเปล่า แล้วทำไมหล่อนถึงไม่ชอบหน้าเธอ ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรกัน “…..ป่าวซะหน่อย…” มิรากำลังเดินหนีไม่อยากจะเสวนาด้วย…เดี๋ยวความจริงถูกเปิดเผย ว่าหล่อนนี่แหละคือต้นเหตุทั้งหมด…หึ….
"เดี๋ยวซิ มิรา เดี๋ยวก่อน เธอพูดอะไรของเธอ..…." ริก้า พยายามวิ่งตามมิรา เพื่อหาคำตอบกับสิ่งที่หล่อนอยากรู้แล้วก็สงสัย... “โอ้ยยย” เสียงของริก้าร้องออกมาด้วยความเจ็บ เมื่อหล่อนสะดุดเข้ากับคันปูน สำหรับกั้นล้อรถยนต์…หญิงสาวก้มมองข้อเท้าตนเอง… “โอ้ยย…เจ็บจังเลย…” สงสัยจะเป็จดเดิมที่เคยเจ็บนั้นนะ…แย่จัง… ตามมิรา ก็ไม่ทันแล้วยังจะมาเจ็บตัวอีก…
“ว้ายยย….ริก้า เธอมานั่งเล่นอะไรอยู่แถวนี้เนี๊ย” …. เสียงนั้นทำให้ริก้าหันไปมอง ต้นเสียงด้วยแววตามีความหวัง ซึ่งหล่อนรู้ว่า เสียง และสำเนียงแบบนี้จะเป็ใครไม่ได้…ก็พี่ทอมมี่ หรือพี่ทอม พี่ชายที่น่าร๊ากของเธอเอง…..
“พี่ทอม….ริก้าหกล้มคะ เท้าแพลง เดินไม่ไหว” ริก้าฟ้องชายหนุ่มซึ่งไม่หนุ่ม,,สำหรับเธอทันทีที่ชายหนุ่มเดินมาถึงตัวหล่อน…. “แหมมมมมม….นี่พ่อมาเฟียรูปหล่อของฉันไปไหนเนี๊ย ปล่อยให้น้องสาวฉันมานั่งเล่นดินอยู่แถวนี้เนี๊ย” ชายหนุ่มถามออกไปด้วยความสงสัย เพราะปกติต้องมีอาลัล หรือบอดี้การ์ดมาคอยตามริก้าอยู่ตลอดเลย….
“อ๋อ..เอ่อ..พี่อาลัล ไปต่างประเทศค่ะ อุ้มริก้าไปที่รถก่อนได้ไหมคะ…เดี๋ยวริก้าเล่าให้ฟัง…..” ริก้ารู้สึกเจ็บข้อเท้า แล้วก็เมื่อยด้วยถ้าหล่อนนั่งอยู่สภาพนั้น….
“.เอ้า….ว้ายยย…ชั้นลืม..มาๆ วันนี้พี่จะสมบทเ้าชายหล่ะกัน…ฮ่าๆ ๆ” พูดเสร็จทอมก็จัดการอุ้มหญิงสาวที่เขารักเหมือนน้องสาวแท้ๆ ไปยังรถคู่ใจของเขาแทน เพราะคิดว่าหญิงสาวคงขับรถไม่ไหว…
ภาพที่ชายหนุ่มอุ้มหญิงสาวถูกบันทึกจากด้านข้างและด้านหลัง…:ซึ่งมันกำลังถูกส่งไปยังมือถือเครื่องหนึ่งที่ต่างประเทศ….หึ…งานนี้สนุกแน่ยายริก้า…ก็ฉันไม่อยากเห็นเธอมีความสุขเกินฉันนิ…ถูกเฉดหัวทิ้งแน่…ชิ…ยายริก้า ยืนมองภาพหญิงสาวแล้วก็ชายหนุ่มตรงหน้าด้วยแววตาริษยา…ปากบางแสยะยิ้มร้ายกาจ….>>>>>>>
28K
