ชะตาฟ้า ข้าลิขิต

จางหลินยังได้รับเม็ดยาระดับ 3 ที่มีชื่อว่า《เม็ดยาก่อกำเนิด》มาอีกหนึ่งเม็ด สรรพคุณของมันคือเพิ่มอัตราการประสบความสำเร็จในการทะลวงคอขวดขอบเขตขัดเกลาไปยังขอบเขตก่อกำเนิด ซึ่งจะถูกมอบให้แก่ลูกศิษย์ที่มีพลังยุทธ์ขอบเขตขัดเกลา 9 ดาวเท่านั้น

เขายังได้หินสีม่วงมา 20 ก้อนซึ่งเป็นบรรณาการขั้นต่ำสำหรับลูกศิษย์ที่เป็นผู้ถือครองป้ายขาว

หินสีม่วงเป็นพลังงานของทุกสิ่งอย่างสำหรับผู้ฝึกยุทธ์และทุกสาขาอาชีพ มันสามารถใช้ในการดูดซับแทนปราณจิตวิญญาณได้

ในอีกรูปแบบหนึ่ง หินสีม่วงก็นับว่าเป็นสกุลเงินที่ใช้ในการซื้อขายและแลกเปลี่ยนของแคว้นฉู่เช่นกัน

แม้จะกล่าวว่าจางหลินเป็นศิษย์ชั้นใน แต่ระดับการพลังยุทธ์ของเขายังต่ำเกินไปเมื่อเทียบกับศิษย์ชั้นในคนอื่นๆ

และอีกอย่างจนกว่าที่เขาจะสะสางความขัดแย้งระหว่างตนและตระกูลโจวได้ เขาจะยังไม่เอาตัวเข้าไปใกล้จางเจียหยู จางหลงและจางหวู่ฮุ่ยก่อน นั่นก็เพื่อความปลอดภัยของพวกเขา 

มิเช่นนั้นทั้งสามคนอาจจะตกอยู่ในอันตรายเอาได้

จางหลินเก็บขวดหยกและหินสีม่วงไว้ข้างเอว เขาเงยหน้าขึ้นมาและมองไปรอบๆ ก่อนจะพบกับสายตามากมายที่กำลังจับจ้องมา

ขณะนี้ตัวตนของเขาเป็นที่รับรู้โดยทั่วกันแล้ว จึงไม่น่าแปลกใจที่เขาจะกลายเป็นจุดสนใจในทันที

จางหลินไม่ได้สนใจ เขาเพียงแค่เดินลงบันไดและตรงไปยังหอสมุดเป็นอันดับแรก

แต่จู่ๆ กลับมีเสียงหนึ่งดังขึ้นทำให้ฝีเท้าของจางหลินชะงักไปครู่หนึ่ง

“ใครคือหยุนเฟยหยาง?”

น้ำเสียงที่ทุ้มลึกนั้นทำให้จางหลินเหลือบตามอง และพบเข้ากับชายหนุ่มที่มีใบหน้าเป็นมิตรกำลังถือพัดขนนกเดินมาที่เขาอย่างช้าๆ

ด้านหลังยังมีศิษย์ชั้นในอีกแปดคนที่เดินตามมา สายตาของพวกเขาจับจ้องไปที่จางหลินอย่างไม่ต้องสงสัย

การมาถึงของคนกลุ่มนี้ทำให้ศิษย์ที่อยู่รอบๆรีบปลีกตัวห่างออกในทันที

“นั่นไม่ใช่คนของพรรควายุครามหรอหรือ!?”

“อะไร!? พรรควายุครามงั้นรึ!?”

“พะ-พวกเขามาทำอะไรที่นี่?”

“เจ้าไม่ได้ยินหรือว่าเขามาตามหาผู้ติดตามคนใหม่ของตระกูลหนี่”

“เป็นไปได้ไหมว่าหยุนเฟยหยางคนนี้ได้ทำให้พรรควายุครามขุ่นเคืองด้วย?”

“.....”

จางหลินเลือกที่จะเพิกเฉย เขาเบือนหน้าหนีและกำลังจะเดินแหวกกลุ่มคนออกไป 

การตอบสนองของจางหลินทำให้ใบหน้าของชายหนุ่มที่มาถึงดูไม่สบอารมณ์ ร่างนั้นชี้พัดขนนกไปที่จางหลินอย่างเย่อหยิ่ง “ข้าเรียกเจ้า เจ้าไม่ได้ยินหรือ!?”

อากัปกิริยาของอีกฝ่ายทำให้คิ้วของจางหลินย่นลง หากแต่ตอบกลับอย่างไร้อารมณ์ “มีธุระอะไร?”

ชายหนุ่มดูผ่อนคลายเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะกล่าวพลางโบกพัดไปด้วย “พี่ใหญ่ของข้าต้องการพบเจ้า”

“ขออภัย แต่ข้าไม่ว่าง” จางหลินตอบโดยไม่ต้องคิด เขาเดินผ่านร่างของคนจากพรรควายุครามไปอย่างไม่แยแส

ชายหนุ่มถือพัดอึ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าจางหลินไม่ได้วางพวกเขาไว้ในสายตา

แต่เมื่อหายจากความประหลาดใจ ชายหนุ่มถือพัดก็หันหลังและตะคอกเสียงดัง “หยุดเดี๋ยวนี้!”

จางหลินทำหูทวนลม และทำราวกับว่าเสียงของชายผู้นั้นเป็นเสียงนกเสียงกา

พรึ่บ!

แต่จู่ๆ คนจากพรรควายุครามก็เข้าปิดล้อมจางหลินจากทั้งแปดทิศ พร้อมกับสายตาที่ไม่เป็นมิตรกำลังจับจ้องมา

จางหลินหรี่ตาลงอย่างเย็นชา เขาตะคอกเสียงดังด้วยความหงุดหงิด “หลีกทาง!”

วู้ม!

จู่ๆ ความหนาวเหน็บได้แผ่พุ่งออกมา ส่งผลให้อุณหภูมิโดยรอบลดต่ำลงอย่างกะทันหัน!

รังสีแห่งความหนาวเย็นนี้ทำให้คนจากพรรควายุครามอดไม่ได้ที่จะเสียวสันหลังวาบและตื่นตระหนกไปตามๆกัน!

รัศมีที่กดขี่ข่มเหงเช่นนี้ เทียบได้กับผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตตื่นรู้เสียด้วยซ้ำ!

แม้แต่ชายหนุ่มถือพัดที่มีท่าทางครอบงำก็เปลี่ยนการแสดงออกอย่างฉับพลัน รัศมีที่เย่อหยิ่งของเขาหายไป แต่ถูกแทนที่ด้วยความระมัดระวังแทน

จางหลินที่เห็นว่าไม่มีใครกล้าที่จะหยุดเขา เขาก็เดินต่อไปอย่างไม่ใส่ใจ 

แต่จู่ๆก็มีสายลมหวนเบาๆ ชายหนุ่มถือพัดได้ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าจางหลิน การแสดงออกของเขาในตอนนี้ดูเป็นมิตรซึ่งแตกต่างจากเมื่อครู่นี้ลิบลับ “หยุนเฟยหยาง ก่อนหน้านี้ต้องขออภัยที่เสียมารยาท... ในนามของพรรควายุคราม ข้ามาหาเจ้าด้วยเจตนาที่บริสุทธิ์”

แต่จางหลินกลับโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “อย่าขวางทางข้า ข้าจะไม่ไปพบใครทั้งนั้น”

ชายหนุ่มถือพัดยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ เขาล้วงเข้าไปในแขนเสื้อก่อนจะหยิบยันต์ที่มีอักขระลึกลับออกมามอบให้แก่จางหลิน “พี่ใหญ่ของข้าสนใจในตัวเจ้าอย่างมากและอยากจะเชิญเจ้าไปพูดคุย หากเจ้าตัดสินใจได้แล้วให้เผายันต์อาคมนี้ และจะมีใครบางคนไปหาเจ้าเอง”

ครั้นเห็นว่าอีกฝ่ายมีท่าทีที่เปลี่ยนไป จางหลินก็ย่นคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย แต่เขาก็เอื้อมมือคว้ายันต์สีทองจากมือของชายหนุ่มถือพัดมาตามมารยาท

โดยไม่รอคำตอบจากจางหลิน ชายหนุ่มถือพัดก็โบกมือส่งสัญญาณให้แก่คนทั้งแปดที่ยังคงแข็งทื่อราวกับรูปปั้น “กลับกันเถอะ”

คนทั้งแปดจากพรรควายุครามมองหน้ากัน แต่พวกเขาก็ไม่ได้ถามอะไรก่อนจะเดินตามชายหนุ่มถือพัดไปอย่างเงียบๆ

จางหลินเหลียวมองไปยังทิศทางของพรรควายุครามที่กำลังจะจากไป ก่อนจะเปล่งเสียงเอ่ยถาม “เจ้าชื่ออะไร?”

ชายหนุ่มถือพัดหยุดฝีเท้าครู่หนึ่ง เขาหันกลับมาและตอบอย่างยิ้มแย้ม “หานซ่ง”

จากนั้นเขาก็เดินจากไปพร้อมกับพรรควายุครามภายใต้สายตาที่งุนงงของศิษย์ทุกคน

ราวกับว่าสมองของพวกเขาลัดวงจร พวกเขาไม่สามารถเข้าใจได้ว่าเหตุใดหานซ่งที่ดูเย่อหยิ่งก่อนหน้าถึงได้เปลี่ยนอากัปกิริยาไปเสียดื้อๆ?

จางหลินเพียงแค่เก็บยันต์ไว้ในแขนเสื้อ และตัดสินใจตรงไปยังหอสมุด…

เนื่องจากว่าจางหลินมีป้ายศิษย์ชั้นในอย่างเป็นทางการ ฉะนั้นผู้ที่ทำหน้าที่ในหอสมุดก็ได้ให้เขาผ่านเข้าไปแต่โดยดี

จางหลินใช้เวลาเกือบสองชั่วยามที่มีในการอยู่ในหอสมุดและค้นคว้าทุกสิ่งที่เขาอยากรู้

ประการแรก เขาต้องการศึกษาข้อมูลประวัติศาสตร์ของแคว้นฉู่เท่าที่มีการบันทึกไว้ เพื่อให้เข้าใจระบบการปกครองของแคว้นฉู่อย่างถ่องแท้

ประการที่สอง คือการค้นหาตัวตนของจักรพรรดิไร้บัลลังก์ที่เขาพบเจอในห้องโถงลึกลับ และยังรวมถึงชายวัยกลางคนที่มาช่วยเหลือเขาไว้ในครานั้น

และประการสุดท้ายคือข้อมูลที่เกี่ยวกับมหาสมุทรไร้ขอบเขต ซึ่งเป็นที่ตั้งของจักรวรรดิซวนหยวน

หลังจากจางหลินกกตัวอยู่ในหอสมุดเกือบสองชั่วยาม เขาก็ได้ข้อสรุปว่าอาณาจักรที่เขาอาศัยอยู่ถูกเรียกว่า ‘อาณาจักรหยวนเทียน’ ซึ่งประกอบไปด้วยหกแคว้นใหญ่ ที่ถูกสถานปนาชื่อและก่อตั้งขึ้นเมื่อ 900 ปีก่อนโดยประมาณ

นอกเหนือจากนั้น อาณาจักรหยวนเทียนก็เป็นเพียงแค่อาณาจักรหนึ่งภายใต้การดูแลของจักรวรรดินอกเหนือมหาสมุทรไร้ขอบเขต 

ส่วนดินแดนที่ถูกเรียกว่ามหาสมุทรไร้ขอบเขต ก็ยังมีจักรวรรดิใหญ่อยู่ด้วยกันถึงสี่จักรวรรดิ ได้แก่จักรวรรดิซวนหยวน, จักรวรรดิติงหยวน, จักรวรรดิกุ่ยหยวนและจักรวรรดิลู่หยวน

หลังจากเข้าใจระบบการปกครองคร่าวๆ จางหลินก็พยายามสืบค้นตัวตนของจักรพรรดิไร้บัลลังก์โดยใช้อักขระคำว่า《ฉิน》บนข้อมือของชายผู้นั้นในการระบุหัวข้อ

และที่น่าประหลาดใจก็คือในประวัติศาสตร์ของแต่ละยุคสมัย ไม่มีการปรากฏคำว่า《ฉิน》บนตำราเล่มใดเลย ราวกับคำว่า《ฉิน》ได้ถูกลบให้หายไปจากหน้าประวัติศาสตร์ในระยะเวลา 900 ปีที่ผ่านมา…