เมื่อรถม้ามาจอดที่หน้าประตูทางเข้างานเทศกาลปล่อยโคมลอย เหวินเฟิงเหอรีบเดินลงจากรถมาด้วยความตื่นเต้น
“ท่านพี่ ท่านพี่รีบลงเถอะข้าอยากเข้าไปในงานเต็มทน”ใบหน้าแสนดีใจยิ้มร่าออกมาอย่างตื่นเต้น
คหบดีเหวินยิ้มให้กับนางอย่างเอ็นดูก่อนจะเดินลงมาจากรถม้าเช่นกัน
“ว๊าย”เสียงเล็กๆร้องขึ้นด้วยความใก่อนที่ร่างเล็กจะเซล้มลงในอ้อมกอดของคหบดีเหวิน
“ขะข้าน้อยขออภัยเ้าค่ะที่ไม่ทันระวังจนเผลอสะดุดล้ม”หลี่หยางเหมยแสร้งพูดราวกับรู้สึกผิด
คหบดีเหวินพยุงร่างนางขึ้นก่อนจะรีบผละตัวออกจากนางในทันที
เหวินเฟิงเหอมองดูหลี่หยางเหมยที่แอบปรายหางตามองนางราวกับกำลังเยาะเย้ย
“หึ๊ ร้ายนักนะยัยสาวใช้ตัวร้ายคิดจะอ่อยผู้ชายของฉันสินะชิข้ามศพคนอย่างเฟิงเหอไปก่อนเถอะย๊ะ”เหวินเฟิงเหอพูดขึ้นในใจ ก่อนจะรีบไปค้องแขนคหบดีเหวินไว้
“เอ๊ะ สาวใช้หลี่เ้าเจ็บตรงไหนหรือไม่ ดีนะที่ท่านพี่ช่วยรับเ้าไว้ได้ทันไม่เช่นนั้นเ้าคงจะเจ็บตัวเป็แน่”เหวินเฟิงเหอแสร้งพูดราวกับเป็ห่วง
“ข้าน้อยต้องขอบคุณนายท่านที่ช่วยข้าน้อยเ้าค่ะ”น้ำเสียงอ่อนหวานเอ่ยขึ้น
“อื้ม เ้าไม่เป็อะไรก็ดีแล้ว เอาล่ะเรารีบเข้าไปในงานกันเถอะ”คหบดีเหวินพูดขึ้นก่อนจะเดินเข้าไปในงานพร้อมกับเหวินเฟิงเหอ
หลี่หยางเหมยแสยะยิ้มอย่างพอใจก่อนจะเดินตามทั้งสองเข้าไปในงาน
เหวินเฟิงเหอเมื่อเข้ามาในงาน รอยยิ้มแสนหวานอันน่ารักก็เผยออกมาราวกับกำลังดีใจและตื่นเต้น
คหบดีเหวินที่ได้เห็นเช่นนั้นก็อดที่จะยิ้มไม่ได้
“ดูเ้าจะตื่นเต้นที่ได้ออกมาเที่ยวเสียจริงนะเฟิงเหอ”
“ใช่ ข้าตื่นเต้นมากข้าชอบที่สุดเลยงานเช่นนี้ตอนที่ข้าเป็แม่ค้า….อุ๊บ”นางรีบเอามือเรียวเล็กปิดที่ปากในทันที
“เอ๊ะ แม่ค้าเมื่อกี๊เ้าพูดว่า..”
“เอ่อ ข้าหมายถึงข้าชอบงานเช่นนี้มากเพราะได้เห็นเหล่าพ่อค้า แม่ค้าได้ค้าขายกันอย่างสนุกสนาน”
“อื้ม งั้นหรือ”
นางยิ้มก่อนจะพยักหน้าให้กับเขาพร้อมกับเดินดูของต่างๆภายในงาน
“คุณชาย ฮูหยินข้าน้อยขอแวะร้านเครื่องประดับนั่นก่อนได้หรือไม่ ข้าอยากไปเลือกปิ่นปักผมให้กับเล่าฮูหยิน”หลี่หยางเหมยพูดขึ้น
คหบดีเหวินพยักหน้าให้กับนาง
เหวินเฟิงเหอมองซุนหวี่วี่ก่อนจะแสยะยิ้มมองบนในใจ
“ชิ อยากจะประจบแม่สามีฉันงั้นสินะ”นางพูดขึ้นในใจก่อนจะหันไปยิ้มให้กับคหบดีเหวิน
“ดีเหมือนกัน ข้าก็อยากไปเลือกกำไลหยกให้ท่านแม่เช่นกัน”นางพูดขึ้นก่อนจะเดินนำหน้าไปที่ร้านขายเครื่องประดับ
พ่อค้าร้านเครื่องประดับยิ้มทักทายให้กับทั้งสามในทันทีเมื่อเห็นว่าทั้งสามตรงมายังร้านของตน
“นายหญิง นายท่านเชิญเข้ามาเลือกชมเครื่องประดับในร้านของข้าได้เลยร้านของข้ามีเครื่องประดับมากมาย งดงามทุกชิ้น”
หลี่หยางเหมยหยิบปิ่นปักผมดอกเหมยสีชมพูขึ้นมาก่อนจะหันไปมองคหบดีเหวิน
“นายท่าน ท่านว่าปิ่นนี้เหมาะกับข้าหรือไม่”นางพูดขึ้นพร้อมกับยิ้มให้กับเขา
เหวินเฟิงเหอที่กำลังดูเครื่องประดับอยู่เมื่อได้ยินน้ำเสียงออดอ้อนของซุนหวี่วี่ที่เอ่ยกับคหบดีเหวินก็รู้สึกไม่พอใจเป็อย่างมากนางแสยะยิ้มก่อนจะมองดูปิ่นที่มือของหลี่หยางเหมย
“ข้าว่าปิ่นนั่นก็งดงามดี หากเ้าชอบก็ไม่เห็นต้องถามท่านพี่เลยเหมาะหรือไม่เหมาะข้าว่าเ้าน่าจะพิจารณาเองไม่ดีกว่าหรอกหรือ”
นางรีบวางปิ่นนั่นลงก่อนจะหยิบปิ่นงาช้างสีขาวเรียบๆยื่นให้กับพ่อค้า
“ถ้าเช่นนั้นข้าเอาปิ่นชิ้นนี้”นางพูดอย่างเสียอารมณ์
“เ้าไม่ต้องเดี๋ยวข้าเป็คนชดใช้ค่าปิ่นนั่นเอง”คหบดีเหวินบอกกับหลี่หยางเหมย
นางหันมายิ้มให้กับเขาด้วยความทราบซึ้งใจ
“นายท่านหากข้าเป็ฮูหยินที่อยู่เคียงข้างท่านคงจะดีไม่น้อย”นางแอบคิดในใจ
“ขอบคุณนายท่าน”
คหบดีเหวินหันไปหาเหวินเฟิงเหอก่อนจะยิ้มให้กับนาง
“แล้วเ้าเล่าถูกใจเครื่องประดับชิ้นใดบ้างแล้วหรือไม่”
นางกวาดสายตามองดูเครื่องประดับที่วางเรียงรายอยู่นั่นอย่างเลือกไม่ถูก
“เ้าคงเลือกไม่ถูกสินะ”
นางหันมาพยักหน้าให้กับเขา
คหบดีเหวินหยิบปิ่นปักผมรูปนกสีชมพูประดับมุกให้กับนางก่อนจะช่วยปักไปที่มวยผมที่เกล้าขึ้นอย่างเรียบร้อยนั่น
“ปิ่นนี้ก็งดงามเหมาะกับเ้า แต่ข้าว่าต่อให้เครื่องประดับพวกนี้จะงดงามมากเพียงใดก็ไม่มีอะไรทัดเทียมความงามของเ้าได้”
เหวินเฟิงเหอหน้าแดงระเรื่อราวกับลูกเถาจึ
หลี่หยางเหมยที่ทันได้ฟังคำหวานนั่นก็อดที่จะหมั่นไส้และอิจฉาเหวินเฟิงเหอไม่ได้
คหบดีเหวินหันไปหาพ่อค้าก่อนจะยื่นถุงเงินให้กับเขา
1K
