Tenmei do:ตำนานเจ็ดสี [ nanairo ]

     ในรุ่งเช้าของวันต่อมาที่โยฟุได้ช่วยซาโยริ

 โยฟุเดินออกมาจากห้องก่อนจะสังเกตุเห็นเอเน่ โยจูนั่งดูทีวีอย่างตั้งใจ ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ๆเพื่อดูให้เเน่ชัดว่าเอเน่กับโยจูดูอะไรกันอยู่

 "เอาล่ะค่ะ ท่านผู้ชม ณ ขณะนี้เราขอเชิญคุณ ทัตสึคิจิ อาซาซุคุ ยอดสเลเยอร์อันดับหนึ่งของประเทศญี่ปุ่นออกมาพูดเเละตอบคำถามทุกคนนะคะ"

 นักข่าวพูด

 "ครับ ผมมาเเล้วครับ อาซาซุคุ ที่ทุกคนรอคอยยังไงครับ"

 หลังจบที่นักข่างพูดก็มีชายคนนึงเดินออกมาทักทุกคน

 "เอาล่ะ เหล่าเเฟนคลับทั้งหลายของชั้น อยากถามอะไรก็ว่ามา"

  ชายคนนั้นที่ชื่ออาซาซุคุ

  "ผมมีคำถามครับ!! ใครคือคนที่จะมารับพลัง จันทร์ทราข้ามคืน ของคุณหรอครับ"

 มีชายคนนึงยกมือขึ้นก่อนจะถามชายที่มีชื่อ อาซาซุคุ

 "ออ ถ้าเรื่องนั้นล่ะก็ โอโซซาเมะ นัตสึมิ"

 พอชายคนที่ชื่อ อาซาซุคุ ตอบก็ขึ้นใบหน้าของคนๆที่อาซาซุคุบอกตรงหน้าจอ

 "เดี่ยวนะ คนนั้นมัน"

โยฟุสงสัย

 "คนนั้นมัน คนที่เราเจอตอนออกจาก

สเตเดียมหลังสู้กับฟราโก้นิ่"

  โยฟุบอก

 "คนๆนั้นถ้าจำไม่ผิด เวลาตอนอยู่ใกล้ๆจะให้ความรู้สึกโดดเดี่ยวเสมอ เเละจะให้ความรู้สึกสิ้นหวังอยู่ตลอดเวลา"

 โยฟุพูด 

 "เเต่ก็ช่างเหอะ ต้องรีบไปโรงเรียนเเล้ว"

 โยฟุพูดก่อนจะรีบวิ่งออกจากบ้านเพื่อมุ่งหน้าไปโรงเรียน

 "ไปก่อนนะครับบ"

 โยฟุบอก

 "จร้าา ไปดีมาดีจ่ะ"

 เอเน่บอก

 เมื่อมาถึงที่โรงเรียน โยฟุก็สังเกตุว่า

คาเอนะไม่มาเรียนเลยไปถามซาโยริ

 "นี่ นาคิชิมะ ซุยเคียวหายไปไหนหรอ"

 โยฟุถามซาโยริ

 "ชั้นไม่รู้อ่ะ เเต่ว่าเมื่อเช้านี่มีคนมาอยู่หน้าบ้านพวกเราเต็มไปหมดเลย ชั้นไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่ เลยรีบมาโรงเรียนเลย

 "งั้นหรอ"

 โยฟุได้เเต่ถามเบาๆ

 ในโลกเเห่งเอลฟ์

 ในคุกใต้ดินของปราสาทเเห่งเอลฟ์

 มีชายสองคนจับผู้อยู่คนนึงก่อนจะโยนเธอคนนั้นเข้าไปในคุก

 "โอ้ย..."

 เสียงผู้หญิงคนนั้นร้องเพราะความเจ็บ

 "งั้นพวกเราไปก่อนนะครับ คุณหนู พวกเราต้องขอโทษจริงๆ เเต่ว่าท่านราชินีสั่งมา พวกเราคาดไม่ได้เลย อดทนอีกซักนิดนะครับ คุณหนู"

 ทหารบอกกับผู้หญิงคนนั้น

 "อืม ไม่เป็นไร"

 ผู้หญิงคนนั้นตอบ จากนั้น ทหารทั้งสองคนก็เดินจากนั้น

 ก่อนที่ผู้หญิงคนนั้นจะกอดตัวเองเเละร้องไห้ เเละพูดว่า

 "ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งนะ สึกิชิบะคุง ลาล่ะ"

 เสัยงเเบบนี้คือของ คาเอนะ

 " เนซ่า ลูกออกมาได้เเล้ว "

 มีเสียงของหญิงคนนึงดัง 

 หลังจากเสียงนั้นดังขึ้น สีหน้าของคาเอนะก็ซีดทันที

 "ค่ะ ท่านเเม่"

 คาเอนะได้เเต่ตอบไป

 ณ โรงเรียน

 "อ่า เเล้วเจอกัน"

 "บาย เเล้วเจอกัน"

 เสียงบอกลากัน

 ในระหว่างทางกลับบ้านของซาโยริ เมื่แกำลังจะถึงบ้าน จู่ๆก็เจอกับบ้านที่พังทลายลง ถูกพัง

 "นี่มันเกิดอะไรขึ้น"

 ซาโยริสงสัยกับสิ่งที่อยู่ด้านหน้า

 ทางโยฟุ

 "รู้สึกว่ามันเเปลกๆยังไงไม่รู้ อยากลองทำอะไรดูซักหน่อย มันคงไม่เสียหายอะไรหรอก"

 โยฟุพูดในที่มืดๆ ก่อนจะเปิดเกทบาง

อย่างขึ้น

 ที่ๆคาเอนะอยู่

 "คุณทั้งสองจะสัญญาหรือไม่ ว่าจะรักตลอดไป"

  เสียงของใครบางคน

 "ครับ ผมสัญญา"

 ฟราโก้พูด

 "ค่ะ ชั้น..สัญญา"

 คาเอนะพูด

 อย่างงั้นเเหละ คุณมิซาเรีย ต่อไปนี่คุณคือของผม

 ฟราโก้คิดอย่างพอใจในใจ

 "อยุด!! ชั้นโครตคัดค้านงานเเต่งนี่เลย!"

 จู่ๆโยฟุก็โผล่มาจากไหนไม่รู้

 "นั้นใครน่ะ"

 เเม่ของคาเอนะถาม

 "ว่าไง คุณเเม่ของซุยเคียว"

 โยฟุทักด้วยหน้าตายิ้มเเย้ม

 "เเกอีกเเล้วหรอ ไอ่ขยะสึกิชิบะ"

 ฟราโก้พูดด้วยความโมโห

 "มาทำไมที่นี่ สึกิชิบะคุง ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่นายควรอยู่นะ"

 คาเอนะบอกโยฟุ

 "อ่าถูกต้องที่สุด มันไม่ใช่ที่ที่ชั้นควรอยู่ เเต่ว่ามันก็คือที่ๆมีมาเพื่อชั้น"

  โยฟุพูด

 "ผมขอตัวคาเอนะไปล่ะนะ"

 โยฟุพูด ก่อนจะใช้ความเร็วพุ่งหายไป

 "เเกคิดว่าชั้นจะยอมหรอ"

 ฟราโก้เอามือเเละตัวมาบังตัวคาเอนะ

 "เเล้วเเกคิดว่าชั้นจะปล่อยไปง่ายๆหรอ บอกได้คำเดียวว่า ไม่ ชั้นไม่ปล่อยเเกเเน่"

 ในขณะที่โยฟุกำลังพุ่งมาอยู่ได้พูดกับ

ฟราโก้

 ก่อนที่โยฟุจะโผล่ออกมา พร้อมใช้หมัดอัดเต็มท้องฟราโก้ก่อนจะจุกเเละสลบ

 "ครั้งนี้อ่อนกว่าก่อนเเหะ"

 โยฟุพูด

 "นี่เเกทำอะไรอนาคตลูกเขยชั้น"

 เเม่ของคาเอนะโผล่ออกมา

 "ผมบอกเเล้วไงว่าผมจะขอรับตัวซุยเคียวไป เพราะงั้นเเล้วฟราโก้อยู่ไปก็เกะกะ"

 โยฟุบอก

 "เเกรู้มั้ยว่าเเกทำอะไรลงไป!!"

 เเม่ของคาเอนะเริ่มโกรธก่อนจะยิงเวทย์ขนาดใหญ่มาใส่โยฟุ

 "สมน้ำหน้าเเก"

เเม่ของคาเอนะพูด

 "สึกิชิบะคุง!!"

 คาเอนะเรียก

 "จุๆๆๆๆ อย่าเสียงดังสิซุยเคียว อ่า~~ เจ็บมากเลยนะเนี่ย ให้ตายสิ อยากรู้ใช่มั้ยคุณเเม่ว่า ความตายมันเป็นยังไง"

 โยฟุพูด เมื่อถึงประโยคสุดท้ายที่พูด โยฟุกับสาดสายตาใส่เเม่ของคาเอนะด้วยสายตาอันน่ากลัว

 เเม่ของคาเอนะหน้าซีดขึ้นก่อนจะคิด

 สายตาเเบบนั้นมัน ท่านไฮดร้านิ่ สีผมสีขาวออกม่วงๆอย่างงั้น สีตาสีม่วงที่ถูกเรียกว่า สีอมจันทร์ทรา 

 "นี่เธอน่ะ คือลูกของท่านไฮดร้าใช่มั้ย"

 เเม่ของคาเอนะถาม

 "อ่า ใช่ชั้นนี่เเหละ ลูกของเค้าชื่อ เเอด ไฮ โฟรล็อก"

  โยฟุบอกพร้อมหันหน้าลงเเละตาก็

เปลงประกายเเสงที่บงบอกว่า เค้าพร้อมพุ่งไปโจมตีเเล้ว

 " - อาภรณ์ปีศาจ(devil costume) + dark demon v2 - "

 เมื่อจบการพูดสกิล ร่างของโยฟุก็กลายเป็นปีศาจครึ่งร่างบวกกับออร่าที่เพิ่มขึ้น

 "นั้น..มัน..อะไ..รน่ะ"

 สีหน้าของดเม่คาเอนะซีดกว่าเดิม

 "เอาล่ะนะ คุณเเม่พร้อมนะ"

 เมื่อโยฟุพูดจบก็พุ่งหมายฆ่าเเม่ของคาเอนะ

 "อยุด!! สึกิชิบะคุง!!"

 คาเอนะตะโกน

 "กำลังรอคำๆนี้อยู่เลย"

 โยฟุบอก

 "เอ๋!?"

 คาเอนะงง

 "ชั้นมาที่นี่เพื่อมายกเลิกงานเเต่งงานของพวกเธอเเละมาเพื่อทำให้เเน่ใจว่าเธอยังรักเเม่อยู่"

 โยฟุบอก

 "เเละตอนนี้ชั้นรู้เเล้วว่า เธอนั้นยังรักเเม่อยู่"

 โยฟุบอก

 "เป็นไปไม่ได้ ชั้นกลัวเเม่ขนาดนั้นจะไปรักได้ไง"

 คาเอนะบอก

 "เป็นไปได้สิ ถ้าไม่รักจริงก็คงไม่บอกใช้ชั้นอยุดหรอก จริงมั้ย?"

 โยฟุบอก

 "เมื่อกี้ชั้นเเค่ไม่อยากให้มีเรื่อง"

 คาเอนะตอบเบาๆ

 "เนซ่า นี่ลูกยังรักคนเเบบเเม่อยู่อีกหรอ คนที่ไม่เคยสรรหาสิ่งดีๆให้ลูกตัวเอง ไม่เคยเเม้เเต่จะให้กำลังใจลูกตัวเองซักครั้งนึง"

 เเม่ของคาเอนะถาม

 "นี่ซุยเคียว ชั้นขอพูดไว้ตรงนี้เลยนะ ถึงชั้นจะเเค้นพ่อของตัวเองที่ทิ้งลูกตัวเองได้ลงคอเเบบนี้ เเต่มันก็ไม่พ้นการเป็นพ่อลูกได้ เเละย่อมมาพร้อใความรักระหว่างสายสัมพันธ์ เพราะงั้นเเล้วที่เธอบอกให้ชั้นอยึดเมื่อกี้น่ะคือความรู้สึกที่เเท้จริงของเธอยังไงล่ะ"

 โยฟุอธิบาย

 "เเต่ว่าชั้--"

 ตัวคาเอนะยังพูดไม่จบ จู่ๆโยฟุก็พุ่งเข้ามากอดคาเอนะ

 "ฟังชั้นนะซุยเคียว ชั้นรู้ว่าเธอกลัวเเม่ตัวเองขนาดไหน ชัเนก็เคยกลัวพ่อตัวเองเหมือนกัน เเต่พอมาคิดดู มันก็ไม่ควรกลัวมาตั้งเเต่เเรกเเล้ว เพราะสุดท้ายเเล้วเรายังมีพวกพ้องอยู่ พวกพ้องเราสามารถช่วยเราข้ามผ่านมันไปได้ ชั้นบอกเธอไปเเล้วใช่มั้ย ว่าชั้นจะช่วยเธอเอง ถ้าชั้นสามารถข้ามผ่านความกลัวนั้นมาได้ เธอเองก็ต้องข้ามผ่านได้ เข้าใจชั้นนะซุยเคียว"

  โยฟุบอก

 "คุณเเม่เองก็มากอดเธอสิครับ เธอบอกว่าตั้งเเต่ที่เกิดมาคุณเเม่เอง ก็เเทบจะไม่ได้กอดเธอไม่ใช่หรอครับ"

  โยฟุบอก

 "เเต่ชั้--"

 "ไม่เเต่ครับ คุณเเม่กอดเธอเดี่ยวนี้เลยครับ"

 โยฟุพูด

 เเม่ของคาเอนะเดินเข้าใกล้คาเอนะก่อนจะกอดคาเอนะเเละพูดว่า

 "เเม่ขอโทษ เเม่ขอโทษ สำหรับทุกสิ่ง เเม่จะไม่บังคับลูกอีกเเล้ว"

 เเม่ของคาเอนะร้องไห้พร้อมพูด

 "หนูเองก็ขอโทษ เเม่"

 คาเอนะก็ร้องไห้พร้อมพูดเหมือนกัน

 เเละเเล้วคาเอนะกับเเม่คืนดีกันเเละก็จะต้องจากกัน

 "หนูไปก่อนนะคะ เเม่"

 คาเอนะลา

 "อย่าลืมมาเยี่ยมด้วยนะลูกเเม่"

 เเม่ของคาเอนะบอก

 "คะ"

โปรดติดตามตอนต่อไป