ซิวหวงเซิงแม่ทัพปีศาจ เปิดศึกด้วยคำสั่งจากสัญญาณมือที่โบกไปข้างหน้า
กองพลช้าง ม้าเสือ หมี ก็วิ่งเรียงหน้ากระดานเข้าหาหนุ่มน้อยและชายชราอย่างละลานตา
หลีจื่อเหวินแม้ตาบอดแต่ประสาทััทางจิตยังคมกริบเขากำไม้เท้าที่ทำจากเถาวัลย์เครือใหญ่แล้วใช้วิชาตัวเบาเหิรเข้าไปฟาดไม้ในมือลงบนหัวของกองทัพสัตว์ที่จู่โจมมาจนล้มตายเป็เบือ
แม่ทัพมารขี่ม้าควงอาวุธทวนแหลมคมจ้วงแทงใส่เซียวหลิงเทียนแต่เข้าใช้ขวานวิเศษที่ด้ามสามารถยึดยาวออกได้ต้านรับก่อนจะแย่งม้าตัวหนึ่งจากทัพปีศาจมาควบขี่แล้วฟาดฟันขวานในมือกับทวนของหวงเซิงกลางสนามรบฝุ่นธุลีจากพื้นก็ลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ
แล้วซิวหวงเซิงก็แสร้งรบแพ้ควบม้าหนีไปทางหนึ่ง ก่อนจะเสกพายุหมุนบดบังหนทางติดตามทิ้งให้กองพลสมุนล้อมรอบชายทั้งสองไว้
เซียวหลิงเทียนใช้วิชาไฟโลกันต์วิชาัสะบั้น์ ผสมผสานกับเพลงอาวุธขวานวิเศษเหวี่ยงคมขวานที่ติดไฟลุกโหมไปรอบตัวแผดเผากองพลช้างม้าและสารพัดสัตว์มอดไหม้จำนวนมาก แต่ถึงกระนั้น...
กองทัพมารยังคงเพิ่มจำนวนรุกคืบเข้ารุมล้อมอาหนิวกับเฒ่าตาบอดแม้ทั้งสองจะมีวรยุทธที่เยี่ยมยอดในระดับหนึ่งแต่เขาก็ยังเป็มนุษย์ที่รู้สึกเหนื่อยล้าเป็เมื่อต่อสู้ไประยะหนึ่งก็เริ่มอ่อนล้า
หลิงเทียนหันไปกระซิบบอกตาเฒ่า
“ท่านอาจารย์พวกมันไม่ลดจำนวนลงเลย หากเรายังสู้ต่อไปเช่นนี้ มินานคงเพลี่ยงพล้ำมันแน่แท้เราจักทำเยี่ยงไรดี”
หลีจื่อเหวินกล่าว“ เมื่อการณ์เป็ดังนี้ ข้าจะเปิดทางให้เ้าหนี จงเร่งไปทำภารกิจของเ้าเถิด”
ชายงุนงงถามเขา“ท่านหมายความเช่นไรนะ”
แต่อาจารย์เฒ่ามิตอบยกไม้เท้าในมือขึ้นก่อนจะฟาดลงบนพื้นดิน ก็เกิดการสั่นะเืจนแผ่นดินแยกออกอาหนิวอยู่ฝั่งหนึ่ง เฒ่าตาบอดกับกองทัพปีศาจอยู่อีกฝั่งหนึ่ง
“รีบหนีไปสิ”จื่อเหวินร้องกำชับ
หลิงเทียนตกตะลึงร้องบอก“ไม่ เราต้องไปด้วยกัน”
แต่่ห่างของรอยแยกกว้างราวสองร้อยวาแม้มีวิชาตัวเบาก็ยากจะเหาะข้ามไปได้
ราวกับห่าฝน...
เหล่าปีศาจใช้ธนูยิงใส่เฒ่าตาบอดจนพรุนไปทั้งร่างขาดใจในที่รบนั้นเอง
อาหนิวร้องเรียกเขาสุดเสียงด้วยความปวดร้าวใจแสนสาหัส
“ท่านอาจารย์......”
เขาคุกเข่าก้มกราบด้วยความอาลัยอย่างสุดซึ้ง
แต่ก่อนจะเดินทางต่อไปด้วยผลจากการทำให้แผ่นดินแยก ไปปลุกให้อสูรร้ายใต้พิภพตื่นจากหลับใหลมันผุดโผล่ขึ้นจากรอยแหวกนั้น
รูปร่างสัณฐานมันคล้ายหนอนั์ตัวมหึมามีขานับร้อยมีขนยาวเต็มตัวแต่ปากของมันคล้ายท่อกลวงที่เต็มไปด้วยเขี้ยวนับพันพร้อมลิ้นแลบยาวที่สามารถดูดเหยื่อเข้าปากได้อย่างรวดเร็วมันพุ่งเข้าไปกลืนกินกองทัพปีศาจเข้าท้องเป็การเรียกน้ำย่อยจนหมดก่อนจะหันกลับมาหาเซียวหลิงเทียนอย่างหิวกระหาย
กิ้งกือั์พ่นน้ำลายใส่อาหนิวเขาต้องะโหลบพัลวัน เมื่อของเหลวนั้นไปโดนต้นไม้ ก้อนหิน ก็ย่อยสลายไปอย่างรวดเร็วจากความเป็กรด
ชายหนุ่มหันหลังวิ่งหนีสุดแรงแต่เงาของหนอนประหลาดก็ทาบทับเหนือร่างของเขาจนมิด เขาสะดุดล้มลงหันมาดูปากอันใหญ่โตของอสูรกำลังเคลื่อนต่ำลงมาใกล้จะเขมือบตน
ทันใดนั้น
ใครบางคนรีบกระชากตัวหลิงเทียนรอดจากปากอสูรอย่างหวุดหวิด
เป็ชายวัยกลางคนหนวดเครารุงรังพร้อมไหเหล้าหนึ่งใบในมือ
“หลบไปข้างหลังให้ข้าจัดการเอง”
หนอนปีศาจพุ่งตัวลงมาหมายจะเขมือบชายผู้นั้นแต่เขาโยนไหเหล้าเข้าปากของมัน ก่อนจะยิงลูกไฟจากปลายนิ้วชี้ตามเข้าไปจนเกิดการะเิไฟลุกท่วมในปากอสูร จนสัตว์ร้ายดิ้นทุรนทุรายนอนลงมอดไหม้กลางเปลวเพลิงบนพื้นดิน เกิดควันดำลอยขึ้นไปเต็มท้องฟ้า
“มันตายแล้วไอ้หนุ่มเ้าเป็อย่างไรบ้าง” ชายนั้นถาม
“ข้าปลอดภัยดีขอบพระคุณผู้าุโที่ช่วยชีวิต”
“ไม่เป็ไรว่าแต่เ้ามาทำอะไรแถวนี้”
แล้วหลิงเทียนก็เล่าเื่ที่ผ่านมาให้เขาฟัง
“อ่อปณิธานของเ้าไม่ธรรมดา ข้าเองก็ชิงชังจอมมารม่อเทียนหลงเช่นกัน
เดิมทีข้ารับราชการเป็ตำรวจหลวงคอยลาดตระเวนรักษาความสงบในเมืองหลวง แต่เมื่อม่อเทียนหลังกุมอำนาจบ้านเมืองแล้วคนรักของข้าถูกสังหารล้างตระกูล เนื่องจากไปขัดผลประโยชน์กับคนของเ้ามารชั่วข้าทนเห็นราษฏรถูกข่มเหงมิได้ จึงลาออก กลายเป็ขี้เมาเร่รอนอยู่จนบัดนี้
ข้าชื่อซานเทียนแล้วเ้าล่ะ”
อาหนิวตอบ ” ข้าชื่อเซียวหลิงเทียน“
ซานเทียนกล่าว“ในเมื่อเรามีศัตรูคนเดียวกัน ข้าจะพาเ้าไปตามหาคัมภีร์เอง”
หลิงเทียนตื่นเต้นดีใจนัก“จริงหรือท่าน ขอบคุณมาก”
แต่ยังสนทนากันไม่จบแม่ทัพมารซิวหวงเซิงก็ปรากฏกายพร้อมพายุหมุน
“เ้าตายยากเสียจริงนะไอ้หนุ่ม แต่ครานี้ไม่รอดแน่”
ว่าแล้วมันก็แทงปลายทวนเข้าใส่อาหนิวเขาเลี่ยงหลบแล้วเสกขวานวิเศษขึ้นตอบโต้ ปะทะอาวุธกันสิบกระบวนท่าแม่ทัพปีศาจก็แปลงอาวุธให้กลายเป็เชือกสีทองเข้าร้อยรัดแขนขาติดกับร่างของหลิงเทียน
ซานเทียนเห็นดังนั้นก็เสกกระบี่ขึ้นร่ายรำกระบวนเพลงกระบี่เซียนเมามายโจมตีซิวหวงเซิงแม่ทัพมารก็เสกกระบี่มาต้านรับ แล้วแทงสวน แต่เหมือนมันทุ่มแรงใส่อากาศธาตุอันว่างเปล่าเซียนเมาจู่โจมช่องโหว่ในท่วงท่าของหวงเซิงได้ สร้างความาเ็ให้มันได้หลายแผล
ซานเทียนก็ตวัดปลายกระบี่สะกิดเชือกที่รัดตัวอาหนิวขาดซิวหวงเซิงก็แปลงร่างให้กลายเป็ปีศาจห้าหัวสิบแขนปล่อยแสงจากฝ่ามือพุ่งเข้าใส่คนทั้งสองแต่เซียนเมาคว้าตัวอาหนิวเหาะขึ้นหลบหนีได้หวุดหวิดแสงจากปีศาจกระทบพื้นดินเสียงดังสนั่น
ณริมทะเลสาบไบคาล
ซานเทียนพาอาหนิวทะลุมิติมาโผล่ยังชายป่าริมทะเลสาบกว้างใหญ่ผืนน้ำนั้นลึกและใสดูเป็สีคราม
“ท่านพาข้ามายังที่ใด”เซียวหลิงเทียนถาม
“มาหาสหายของข้าที่อาจช่วยเ้าตามหาคัมภีร์น่ะสิ” เซียนเมาตอบ
เบื้องหน้าคนทั้งสองคือกระท่อมริมน้ำภายใต้ร่มเงาของแมกไม้เขียวครึ้ม
“นั่นใคร...”เสียงคนในกระท่อมเอ่ยถาม
“ข้าเอง เพื่อนขี้เหล้าของเ้าไงล่ะ”ซานเทียนตอบ
ประตูเรือนนั้นเปิดออก
เป็คนประหลาดหัวโล้นมีกระดองห่อหุ้มกายท่อนบนไว้เหมือนเต่า ผิวกายสีเขียวดูเลื่อมเงาด้วยเมือกคล้ายปลา
“เข้ามาข้างในก่อนสิ”เ้าของบ้านเชิญชวนผู้มาเยือนทั้งสอง
เมื่อแขกนั่งลงแล้วเขาก็เอ่ยถาม
“ไฉนวันนี้จึงมาเยือนข้าได้ล่ะสหายเฒ่า”
ซานเทียน : “ ข้าพาบุรุษในตำนานมาตามหาคัมภีร์มหายุทธน่ะเ้าน่าจะพอช่วยเหลือได้นะ เฉิงกุย”
พ่อเฒ่าเต่าพันปีเพ่งพินิจใบหน้าของอาหนิวครู่หนึ่งก่อนจะตอบ
“คนที่จะช่วยพวกเ้าได้มากกว่าข้าน่าจะเป็ไอ้บ้าไป่เซียนจื่อแห่งทะเลสาบอูฟนูร์นะ แต่ก่อนจะไปหามันต้องให้ไอ้หนูนี่ฝึกดำน้ำกับข้าก่อน”
เซียวหลิงเทียนประหลาดใจจึงถามไป
“เหตุใดต้องให้ข้าฝึกดำน้ำด้วยขอรับ”
เต่าพันปี : “ เพราะบ้านไอ้หมอนั่นมันอยู่ใต้น้ำน่ะสิไม่ต้องถามมาก มาเริ่มฝึกกันเลย เสร็จแล้วข้าจะได้เอาเวลาไปจำศีลภาวนาต่อไป”
เซียนเต่าไม่รอช้าลากตัวชายหนุ่มลงน้ำ แล้วดำดิ่งลงลึกสุดประมาณ จนเซียวหลิงเทียนแทบหมดลมหายใจ พ่อเฒ่าในกระดองก็พาเขาพุ่งตัวขึ้นสู่ผิวน้ำอย่างรวดเร็ว
อาหนิวอ้าปากสูดอากาศอย่างหิวกระหาย
“โอ้ย อาจารย์ข้าแทบขาดใจแน่ะ ทำไมฝึกโหดอย่างนี้ล่ะ”
“ในยามต่อสู้กันจริงไม่มีเวลาให้เ้าเตรียมตัวหรอก จึงต้องฝึกให้พร้อมทุกสถานการณ์ เข้าใจมั๊ย มาฝึกกันต่อ”
แล้วหลิงเทียนก็โดนฉุดลงใต้น้ำอีก
นับแต่นั้นเซียวหลิงเทียนก็ดำผุดดำว่ายอยู่ที่ทะเลสาบไบคาลนานหลายเดือน
“จบหลักสูตรดำน้ำมหาโหดกับเ้าเต่าเน่าแล้วหรือ”เซียนเมาถาม
“ใช่ครับกว่าจะจบแทบแย่เลย” อาหนิวตอบ
“ดีมาก งั้นก็ได้เวลาของหลักสูตรข้าบ้างแล้วดูโน่น อุปกรณ์ของเ้า”
ซานเทียนชี้ไปยังไหเหล้าจำนวนนับสิบที่ตั้งเรียงรายใต้ต้นไม้
“ดื่มมันให้หมดแล้วค่อยเรียนวิชากระบี่เมา”
“อะไรนะให้ข้าดื่มหมดนั่นเลยเหรอ อาจารย์”
“แกจะดื่มเองหรือจะให้ข้ากรอกใส่ปากเ้าล่ะ จะดื่มหรือไม่ดื่ม”
“เออะ ดื่มดื่มครับ” ชายหนุ่มกลั้นใจยกไหจ่อปาก กรอกน้ำสีใสแต่มีรสซ๋าเข้าท้องอย่างทุลักทุเล
“เอ้านั่นเดินไม่ตรงทางแล้วใช่ไหม ใช้ได้ เอ้ารับกระบี่” ซานเทียนโยนอาวุธให้แต่หลิงเทียนรับพลาด ต้องก้มลงหยิบ แล้วเดินโซเซมาหาอาจารย์
“ยกมือซ้ายชูสองนิ้วจ่อไปข้างหน้ามือขวาถือกระบี่ไว้กับกลางอก ปลายกระบี่ชี้ไปข้างหน้า” เซียนเมาสอนท่าเริ่มต้นให้
“ท่าที่สองแทงกระบี่ออกไปย่อเข่าขวา ข้าซ้ายเหยียดตึง”
การฝึกซ็อมผ่านไปหลายเดือน
อาหนิวสามารถร่ายรำกระบี่เมาบนเส้นเชือกโดยไม่หล่นลงพื้น
ทั้งยังตีลังกาหมุนตัวแทงเป้าหมายได้แม่นยำ
ณ มิติพิภพจันทรา
ไป๋ชิงซินกำลังนั่งในท่าขัดสมาธิสองมือวาดขึ้นลงรวบรวมพลัง แล้วเปล่งรัศมีแสงจันทร์ออกมารอบกายดูสุกสกาวเรืองรอง
เทพจันทรากู่ซิงเยว่สะบัดมือข้างหนึ่งปล่อยลูกไฟสุกใสพุ่งเข้าใส่ลูกศิษย์สาวแต่เกราะพลังป้องกันรอบตัวชิงซินก็สะท้อนลูกบอลนั้นออกไป
อาจารย์หญิงกล่าว“ เ้าสำเร็จวิชาขั้นแรก พลังเทพจันทราลี้ลับแล้ว”
แม่นางไป๋ลุกขึ้นน้อบคำนับก่อนจะกล่าว
“ขอบคุณอาจารย์ที่กรุณาชี้แนะ”
เทพจันทรายิ้มอย่างอ่อนโยน“ เป็ความดีของเ้าที่ตั้งใจฝึกฝน ขอให้อดทนร่ำเรียนขั้นต่อไปของเคล็ดวิชาเถิด”
“เ้าค่ะอาจารย์”
ณกระท่อมกลางป่า
ฟางหรูนั่งเย็บปักถักร้อยอยู่ในที่พักจื่อหานกลับจากล่าสัตว์ เข้ามาถึงก็โอบกอดและหอมแก้มภรรยา ก่อนจะใช้มือลูบหน้าท้องหล่อนเบาๆ
“วันนี้ลูกของเราดิ้นกี่ครั้งจ๊ะ”
“ลูกน่ารักไม่งอแง ดิ้นแค่ครั้งเดียว น้องร้องเพลงให้ลูกฟังก็สงบดี คงจะหลับสบายในท้องนะคะ น้องทำอาหารเตรียมไว้ให้แล้วพี่ไปอาบน้ำก่อน ค่อยมารับประทานนะคะ”
จื่อหานโอบกอดเมียอีกครั้ง
“จ๊ะเมียพี่น่ารักที่สุดเลย”
แล้วเขาก็เดินไปอาบน้ำหลังบ้าน
ณริมทะเลสาบไบคาล
เช้าวันหนึ่งเซียวหลิงเทียนยังคงฝึกซ้อมดำน้ำตามที่อาจารย์สอน แต่ก็ต้องใเมื่อปรากฎสตรีนางหนึ่งหลบหนีอะไรบางอย่างมาทางเขา
หญิงสาวในชุดสีฟ้าตกแต่งกายด้วยเครื่องประดับแพรวพราว ร้องขอความช่วยเหลือจากอาหนิว
“ท่านช่วยข้าด้วยมีคนร้ายตามสังหารข้า”
พร้อมกันนั้นก็มีกองทัพกุ้งหอยปูปลาและสารพัดสัตว์น้ำหน้าตาแปลกประหลาดพร้อมอาวุธเป็สามง่ามหอก ดาบ โล่ ขวาน ผุดกายขึ้นจากผิวน้ำอันใสเย็นนั้นนับพันตัว
สุภาพบุรษอย่างหลิงเทียนจึงคว้าข้อมือสาววิ่งหนีไปยังูเาซึ่งมีถ้ำแห่งหนึ่ง
พวกกองทัพนั้นยังคงติดตามไปอย่างกระชั้นชิด
อาหนิวพาหญิงสาวเข้าไปในถ้ำซึ่งมีน้ำแข็งงอกย้อยแหลมคมไปทั่วก่อนจะเอ่ยถาม
“เ้าเป็ใครทำไมพวกนั้นต้องตามฆ่าเ้าด้วย”
หญิงนั้นตอบ “ข้าสารภาพต่อท่านว่าความจริงข้าเป็ธิดาของไบคาล าาัแห่งทะเลสาบนี้ ข้าชื่อแองการาเป็ลูกสาวคนสุดท้องในบรรดาธิดา 336 นางของพ่อ
แต่เมื่อไม่นานมานี้พ่อบังคับให้ข้าแต่งงานกับเ้าชายอูร์คูสแห่งจักรวรรดิขั้วโลกเหนือซึ่งข้าไม่เคยรู้จัก และข้าก็รักกันอยู่กับชาวประมงยากจนชื่อเยนิสจนต้องหนีการแต่งงานมาดังที่ท่านเห็นนี้แหละ”
หลิงเทียนได้ฟังจึงกล่าว“อ้าว เช่นนี้ถ้าข้าช่วยเ้า ก็เท่ากับข้าช่วยทำการอกตัญญูต่อพ่อเ้าน่ะสิ”
แองการาก็ร้องไห้: “ หากข้าต้องอยู่กินกับคนที่ไม่รักตลอดชีวิตสู้ยอมตายเสียดีกว่า ท่านโปรดช่วยข้าเถิดนะ”
อาหนิว : “ จะให้ช่วยอย่างไรเล่า ข้าก็ไม่อยากจะฆ่าฟันกับกองทัพของพ่อเ้าโดยไม่เคยเคืองแค้นต่อกันมาก่อน”
การสนทนายังมิทันจบพวกกองทัพแห่งใต้น้ำก็มาล้อมปากถ้ำไว้ ะโเรียกเข้ามาดังลั่น
“จงส่งตัวเ้าหญิงออกมาเดี๋ยวนี้หาไม่แล้วเราจะถล่มปากถ้ำขังเ้าไว้เป็ผีน้ำแข็งอยู่ในนั้น”
อาหนิวก็ร้อนใจนักถามนาง
“เราจะออกไปจากถ้ำนี้ได้อย่างไร”
แองการาตอบ “ข้าพอรู้ยังมีทางออกอีกทาง ข้าเคยมาเล่นในนี้ั้แ่ตอนเด็ก ตามข้ามาสิ”ว่าแล้วนางก็พาเขาวิ่งลึกเข้าไปในถ้ำ ลัดเลาะไปตามซอกเล็กและแคบ กระทั่งไปโผล่ออกอีกมุมหนึ่งของริมทะเลสาบไบคาล
ที่นั่นมีเรือลำน้อยจอดอยู่ทั้งสองจึงลงเรือหวังจะพายไปยังกระท่อมที่อาหนิวอยู่กับพ่อเฒ่าเต่า
แต่เมื่อพายมาถึงกลางทะเลสาบกองทัพของเ้าชายอูร์คูสก็ปรากฏขึ้นบนเรือลำใหญ่
“เ้าหญิงจะหนีข้าไปไหนนั่นคนรักของเ้าหรือ”
แองการาหันไปมองอาหนิวแล้วหันกลับไปตอบ
“ไม่ใช่เขาไม่เกี่ยวข้องอะไรกับข้า ท่านจงกลับไปเถิด ข้าไม่มีวันแต่งงานกับท่านหรอกข้าไม่รักท่าน”
เ้าชายขั้วโลกก็โมโหเสกผิวน้ำรอบเรือของอาหนิวให้กลายเป็แผ่นน้ำแข็งทั้งที่เป็ฤดูใบไม้ผลิ
กองทัพของอูร์คูสก็กรูกันขึ้นบนแผ่นน้ำแข็งไปล้อมรอบเรือของแองการาไว้
เ้าหญิงก็ใช้ฤทธิ์ับันดาลน้ำให้กลายเป็คลื่นท่วมน้ำแข็งดันเรือให้ลอยขึ้นเ้าชายก็ยังเสกน้ำเป็น้ำแข็งอีก แถมยังเรียกพายุหิมะเข้าโจมตีอาหนิวกับแองการา แล้วกองทัพสัตว์น้ำของาาัก็ตามมาสมทบ
เซียวหลิงเทียนใช้วิชาไฟโลกันต์เสกเปลวเพลิงให้พุ่งไปหากองทัพผู้รุกรานแต่ก็โดนกระแสไอเย็นของเ้าชายอูร์คูสพัดจนไฟดับ
ขบวนกุ้งหอยปูบุกเข้าไปล้อมจับอาหนิวกับแองกาาายหนุ่มใช้ขวานวิเศษฟาดฟันไพร่พลของไบคาลล้มตายจำนวนมาก
เ้าชายอูร์คูสจึงบันดาลให้เกิดคลื่นน้ำขนาดั์แยกสองฝั่งก่อนจะเปลี่ยนน้ำให้กลายเป็ูเาน้ำแข็ง เคลื่อนเข้าหาเรือของแองการาหมายใจจะบีบให้ตายตรงนั้น
แต่ก่อนที่ก้อนน้ำแข็งจะมาประกบชิดกัน
พลันปรากฏบุรุษชุดขาวยืนเป่าขลุ่ยสีเงินมาบนเรือน้อยลำหนึ่งเสียงขลุ่ยของเขาทำให้ก้อนูเาน้ำแข็งพังทลายลงในพริบตา
จากนั้นเขาก็ชี้ปลายขลุ่ยในมือไปทางเ้าชายอูร์คูส
“จงกลายเป็จิ้งจอกหิมะณ บัดนี้”
เ้าชายแห่งขั้วโลกเหนือก็กลายร่างเป็จิ้งจอกหิมะสีขาวทันที
บุรุษชุดขาวยังสาปกองทัพทั้งสองอีก
“พวกเ้าจงกลายเป็แมวน้ำเนอร์ปาหมีขาว และนกฮูกหิมะ คอยพิทักษ์รักษาทะเลสาบแห่งนี้ตลอดไป”
แล้วไพร่พลของเ้าชายกับาาัก็กลายร่างเป็สัตว์ต่างๆ ตามคำสาปของชายชุดขาวนั้น
เ้าหญิงแองการาเห็นดังนั้นจึงกล่าวกับผู้มาช่วยเหลือ
“ขอบพระคุณท่านมากท่านเป็ใครหรือ”
“มิเป็ไรหรอกข้าชื่อ ฉงเซิง บังเอิญมาล่องเรือเล่นแถบนี้น่ะ”
ชายชุดขาวอายุราวยี่สิบปี แต่ผมยาวถึงกลางหลังนั้นมีสีขาวบริสุทธิ์ราวหิมะใบหน้างดงามหมดจดราวหยกขาว ริมฝีปากสีแดงระเรื่อ ั์ตาเรียวงามราวนกหงษ์
เขาหยิบขลุ่ยขึ้นมาเป่าต่อไปอย่างสบายใจแล้วบังคับเรือน้อยให้ลอยจากไปโดยไม่ต้องใช้มือพาย
อาหนิวจึงใช้ไฟโลกันต์ละลายน้ำแข็งที่เกาะข้างเรือของตนก่อนจะพากันพายต่อไป
“ข้าจะไปหาเยนิสคนรักของข้า เขาทำประมงอยู่บนเกาะไม่ไกลข้างหน้านี้แหละ” แองการากล่าว
เมื่อไปถึงเกาะเล็กกลางทะเลสาบเ้าหญิงก็วิ่งเข้าไปกอดชายคนรักด้วยความดีใจ
“พ่อข้าให้เ้าชายอูร์คูสตามจับตัวข้าแต่เคราะห์ดีพี่ชายท่านนี้ช่วยให้หนีมาได้”
เยนีสได้ฟังก็กล่าว“ขอบคุณท่านมากพี่ชาย”
อาหนิวเขินเล็กน้อยก่อนจะพูด “ไม่ต้องขอบคุณข้าหรอก ความจริงมีชายอีกคนที่ช่วยพวกเราไว้น่ะ”
ขณะนั้น ไบคาลาาัติดตามมาถึง ก็ร้องคำรามเสียงดัง
“อีนังลูกไม่รักดีแกบังอาจขัดคำสั่งพ่อ แอบมารักกับคนสิ้นไร้ไม้ตอกอย่างไอ้หมอนี่ ตามพ่อกลับไปเสียพ่อจะหาคนดี ๆ มาแต่งกับเ้าใหม่”
“ไม่เพคะลูกรักอยู่กับเยนิส ขอทรงโปรดปล่อยลูกไปเถิดเพคะ ท่านพ่อยังมีลูกสาวอีกตั้ง 335 คนขาดลูกไปสักคนก็คงไม่เดือดร้อนหรอกเพคะ”
าาัได้ฟังก็พิโรธยิ่งใช้อิทธิฤทธิยกูเาลูกหนึ่งทุ่มใส่แองการาและเยนิสที่ยืนกอดกันจนสิ้นชีพกลายเป็หินสามเหลี่ยมสองก้อนตั้งเคียงคู่กันในนาม หินชามาน อยู่กลางทะเลสาบไบคาลมาจนทุกวันนี้
ไบคาลหันมามองอาหนิวชายหนุ่มก็ใร้องขึ้น
“ข้าไม่รู้เื่ด้วยนะอย่าทำร้ายข้าเลย”
าาัหันกลับไปก่อนจะใจสลายทิ้งร่างอันไร้ิญญาจมลงสู่ทะเลสาบไบคาลอันกว้างและลึกที่สุดในโลก
เซียวหลิงเทียนก็กลับไปยังกระท่อมของเฉิงกุย
ที่นั่นเซียนเมากับเต่าพันปีนั่งเล่นหมากล้อมโดยใช้เปลือกหอยเปลือกปูแทนตัวเบี้ย
“อาหนิว เ้าหายไปไหนมา”พ่อเฒ่าเต่าถาม
“ข้าบังเอิญไปพบเ้าหญิงแองการามาครับ”
“หือแล้วนางไปไหนเสียเล่า”
หลิงเทียนก็เล่าเื่ทั้งหมดให้ฟัง
เซียนเมาได้ฟังแล้วส่ายหน้าก่อนจะยกไหสุราขึ้นจิบ แล้วกล่าว
“เฮ้อความรักทำให้เป็ทุกข์แท้ สัตว์โลกยากจะหลุดพ้นจากบ่วงแห่งตัณหาไปได้”
“ไม่น่าเชื่อว่าขี้เมาอย่างเ้าจะกล่าวคำสัจธรรมเยี่ยงนี้ได้” เฉิงกุยแซว
“โบราณว่าหนึ่งจอกพร่ำหาถึงนารี สองจอกร่ายกลอนบทกวีไงล่ะ” เสียงหนึ่งกล่าวแทรกขึ้นเป็ฉงเซิง ชายในชุดขาวนั่นเอง
“อ้าวเ้ามาั้แ่เมื่อใด “ เฉิงกุยเอ่ยถาม
“เพิ่งมานี่แหละมีสุราดีมาฝากพวกท่านด้วย” ฉงเซิงกล่าวพร้อมส่งไหเหล้าให้ซานเทียน
เซียนเมาเปิดฝาไหเทใส่ถ้วยดมดูก่อนจะดื่มแล้วกล่าวชม
“โอ้วยอดสุราเฝินจิ่ว สีใสดุจแม่น้ำแห่ง์ กลิ่นหอมจากการหมักข้าวฟ่างแดงกับผลไม้รสกลมกล่อมด้วยการกลั่นจากน้ำพุหวาน ดื่มง่าย ไม่บาดคอ เ้าลองหน่อยสิ”ซานเทียนเทเหล้าใส่จอกยื่นให้อาหนิว
ชายหนุ่มทดลองซดดูก่อนจะร้องขากในลำคอและกระแอมไอหลายครั้ง
สองผู้เฒ่าก็หัวเราะชอบใจ
หลิงเทียนดื่มน้ำกลั้วคอแล้วเอ่ยถาม
“อาจารย์ทั้งสองรู้จักท่านฉงเซิงด้วยหรือ”
“เพิ่งรู้จักกันไม่นานนี้ก่อนเ้ามาเพียงไม่กี่เดือน แม้อายุต่างกันหลายรอบ แต่อุปนิสัยใกล้เคียงและร่ำสุราถูกคอ จึงคบค้าสมาคมกันได้” เฉิงกุยตอบ
ทุกคนครื้นเครงได้ชั่วครู่ก็มีเสียงหนึ่งมาทำลายความหฤหรรษ์
“ดื่มสุราฉลองวันตายของตนเองช่างน่าอิจฉาเสียจริง”
พวกอาหนิวหันไปมองตามเสียงนั้น
เป็แม่ทัพมารซิวหวงเซิงนั่นเองแต่คราวนี้มันมากับธิดามาร ม่อซั้งชั่ง และชายอีกคนหนึ่งที่หลิงเทียนเคยรู้จัก
“หลี่เจียเป่าทำไมจึงเป็เ้า”
เจียเป่าที่ถูกล้างสมองเป็มารฟู่โฉวตอบ
“ข้าไม่รู้จักเ้าจงตายเสีย” กล่าวแล้วเขาก็ใช้กระบี่สองมือฟาดฟันใส่อาหนิวอย่างบ้าคลั่ง
เซียวหลิงเทียนได้แต่เลี่ยงหลบแต่มิกล้าทำร้ายตอบโต้
“อาเป่าเ้าเป็อะไรไป ข้าหลิงเทียนไงล่ะ”
ม่อซั้งซั่งใช้กระบี่ควันดำแทงใส่ฉงเซิงแต่เขาลอยตัวถอยโดยเท้าไม่ติดพื้น แล้วพลิกกาย ใช้ขลุ่ยในมือยิงเข็มอาบยาพิษพุ่งใส่นางมารน้อยแต่ซั่งเอ๋อหกคะเมนไปข้างหลังรอดพ้นได้หวุดหวิด ฉงเซิงฉวยจังหวะปล่อยพลังแสงสีฟ้าในมือกระแทกหน้าอกนางปีศาจจนตัวลอยไปไกลธิดามารเห็นสู้ไม่ได้ก็หายตัวไปในกลุ่มหมอกควันดำ
ในเวลาเดียวกัน
ซิวหวงเซิงก็แปลงร่างเป็ห้าเศียรสิบแขนปล่อยลูกไฟปีศาจจากฝ่ามือทั้งสิบพุ่งใส่เซียนเมากับเต่าพันปี
สองเฒ่าก็หลบหลีกแล้วตอบโต้ตามแนววิชาของตน
ซานเทียนใช้กระบี่เมากวัดแกว่งเข้าทิ่มแทง
เฉิงกุยหดหัวและแขนขาเข้าในกระดองก่อนจะลอยเข้าไปกระแทกใส่แม่ทัพปีศาจจนหงายหลังไป
ซิวหวงเซิงหายตัวก่อนจะใช้ทวนปีศาจแทงเข้าไปตามช่องในกระดองของเฉิงกุย จนเขาาเ็สาหัสเหยียดคอและแขนขาออกมา นอนดิ้นทุรนทุรายกับพื้น
แล้วแม่ทัพมารก็เนรมิตไหเหล้าขนาดั์คว่ำลงมาครอบร่างของเซียนเมาไว้ภายในก่อนจะปล่อยพลังฝ่ามือปีศาจะเิไหนั้นพร้อมซานเทียน
ตาแก่ขี้เมาได้รับความบอบช้ำภายในสาหัสนอนหายใจรวยริน
ฉงเซิงก็เนรมิตขลุ่ยให้กลายเป็ไม้พลองฟาดใส่แม่ทัพปีศาจ เสียงอาวุธกระทบกันดังเคร้งคร้างไปทั่ว
เซียวหลิงเทียนเห็นฟู่โฉวไร้สติไล่ทำร้ายเขาไม่หยุดจึงตัดสินใจเสกขวานวิเศษจามไปโดนเอวของอดีตเพื่อนจนได้รับาเ็ ฟู่โฉวก็หายตัววับไป
อาหนิวเข้าไปประคองร่างซานเทียนตาแก่ขี้เมาหยิบจดหมายฉบับหนึ่งยื่นให้เขา ก่อนจะกล่าว
“อาหนิว เ้าจงหนีไปทะเลสาบอูฟนูว์หาคนชื่อไป่เซียนจื่อ ฉายาเศรษฐีคลั่งสมบัติ เขารู้จักลายแทงไปหาคัมภีร์มหายุทธให้เขาดูจดหมายนี้ เขาจะช่วยเ้าเอง” ว่าแล้วเซียนเมาก็สิ้นลม
“ท่านอาจาย์ท่านอาจารย์....” เซียวหลิงเทียนร่ำไห้ด้วยความเสียใจ ก่อนจะวิ่งไปหาเฉิงกุยที่ใกล้สิ้นใจเช่นกัน
“อาหนิวถ้าข้าตายแล้ว เ้าจงนำกระดองของข้าไปใช้เป็พาหนะในการดำน้ำ มันขยายขนาดใหญ่เล็กได้ตามใจเ้าปรารถนา ข้าไปละ”
เฒ่าพันปีก็จากไปอีกหนึ่งตน
ฉงเซิงควงไม้พลองเหล็กจนทวนในมือของซิวหวงเซิงหลุดกระเด็นหนุ่มผมขาวก็ฟาดอาวุธใส่สีข้างของแม่ทัพมารจนมันกระอักเป็เืสีม่วงแล้วหลบหนีไปในอากาศ
“เซียนเมาเต่าพันปี พวกท่าน โธ่ ไม่น่าเลย” ฉงเซิงเห็นสภาพสองเฒ่าแล้วอนาถใจนัก
หลิงเทียนกล่าวกับฉงเซิงด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยด้วยอารมณ์ยังเศร้าสร้อย
“ท่านอาจารย์สั่งเสียว่าให้ข้านำจดหมายนี้ไปหาไป่เซียนจื่อท่านจะไปกับข้าหรือไม่”
ชายชุดขาวหันไปมองเขาด้วยสายตาสุดซึ้งแล้วตอบ
“ไปสิท่านไปไหน ข้าจะไปด้วย”
อาหนิวรู้สึกเหมือนได้อยู่ใกล้ชิดกับคนคุ้นเคยทั้งที่เพิ่งได้พบกับฉงเซิงเพียงแค่วันเดียว เขาเป็ใครกันนะ...
จบตอนที่ 9
โปรดติดตามตอนที่10 ลายแทงคัมภีร์ กับเศรษฐีคลั่งสมบัติ
(แต่งจบตอนที่9 วันที่ 10 มิ.ย.68)
1K
