ซู่...ซ่า!
กระแสคลื่นซัดน้ำเข้าฝั่งกระทบเท้าเปล่าของเธอแล้วถอยกลับลงทะเลราวกับว่าหมากำลังหยอกไก่นกน้อยไม่ส่งเสียงให้ได้ยิน ยังคงมีแค่เสียงคนคุยกันจอแจแว่วมากับสายลมเป็ครั้งคราวหญิงสาวออกมาเดินเล่นเลียบริมหาดรอชื่นชมความงามยามพระอาทิตย์ตก เพื่อล่ำลา่ซัมเมอร์ของปีเป็วันสุดท้ายก่อนเดินทางกลับ
ผู้คนเริ่มทยอยเข้าที่พักกันแล้วยังเหลือแค่บางกลุ่มที่ยังนั่งคุยกันตามแนวชายหาด หญิงสาวเดินเล่นไปเรื่อยๆ บนพื้นทรายขาวนุ่มชุ่มน้ำ แล้วก็หยุดชะงักเมื่อเจอเข้ากับชายหนุ่มหน้าตาดีนั่งอยู่บนโขดหินเพียงลำพัง
“Hi” เธอทักเขา
“Hi” เขาทายกลับ
“ทำไมคุณมานั่งอยู่คนเดียวตรงนี้ล่ะคะ”
“ผมมาหาที่เงียบๆ นั่งรอดูพระอาทิตย์ตกครับ”เขาตอบแล้วยิ้มอ่อนให้เธอ
“อุ๊ย ฉันกำลังรบกวนความสงบของคุณหรือเปล่าคะ”
“ไม่หรอกครับแล้วคุณล่ะมาเดินทำไมคนเดียวใกล้มืดแล้ว มันอันตรายสำหรับหญิงสาวแสนสวยเช่นคุณนะครับ”เธอยิ้มเมื่อได้ยินคำป้อยอก่อนเอ่ยขึ้น
“ฉันก็มาหาที่เงียบๆ เหมือนกันค่ะ”
“ถ้างั้นคุณผู้หญิงจะว่าอะไรไหมถ้าผมจะขอเดินเล่นเป็เพื่อนบางทีการเดินคนเดียวเวลานี้อาจไม่ปลอดภัยนะ”
“ดีสิคะ ฉันยินดีเลยว่าแต่คุณชื่ออะไรคะ”
“ผมชื่อแจ็คสันครับ เรียกผมว่าแจ็คเฉยๆ ก็ได้แล้วคุณล่ะครับ”
“ฉันจ้าวิ่ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จัก”
“คุณเป็คนจีนเหรอครับ” เธอพยักหน้าตอบ
“รังเกียจรึเปล่าคะ”
“เปล่าครับ ว้าว ผมดีใจด้วยซ้ำ ยินดีที่ได้รู้จักครับ”
หลังแนะนำตัวทั้งสองเดินเล่นคุยกันไปเรื่อยจนถึงจุดหนึ่งที่ลับตาคนแล้วก็หยุดนั่งรอดูพระอาทิตย์ตกทะเลด้วยกันพอดวงตะวันเริ่มลาลับขอบฟ้า แสงสีส้มกลายเป็สีแดงใต้ท้องฟ้าดำทะมึนแล้วก็ดับไปกลายเป็เงามืดสลัวเข้ามาแทนและพระจันทร์กำลังโผล่พ้นขอบทะเลอันแสนไกลขึ้นมา
“สวยจังเลยนะคะ”
“ไม่สวยเท่าคุณหรอกครับ”