นักบินยอดรัก ภาค 1 & ภาค 2 & ภาค 3

        รถเอนกประสงค์สีน้ำเงินแล่นด้วยความเร็วสูง   “ ฉันควรโทรฯหานิทตี้ไหมคะ อยากรู้ว่าพวกเขาถึงไหนกันแล้ว“ อัญญานาหยิบโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋าหนังราคาแพง ราชมองที่กระเป๋าสตรีใบงาม สายตาของเขาสำรวจเครื่องประดับที่เธอสวมในวันนี้   “ ไม่ต้องครับ   วินนี่ส่งที่อยู่ให้ผมแล้ว  เขาบอกผมว่านิทตี้เป็นลมพิษ ตอนนี้พวกเขาถึงที่พักเรียบร้อย”

        “มีแต่คนเป็นห่วงนิทตี้นะคะ” ราชหัวเราะเบาๆ “เป็นธรรมดาครับ ผู้หญิงสวยย่อมมีเสน่ห์ และแถมจิตใจงดงาม  ผมประทับใจอะไรหลายอย่างๆในตัวเธอ” อัญญานาหันหน้ามองราชอย่างหดหู่ “คุณคงชอบนิทตี้มากนะคะ” หญิงสาวเมินหน้ามองริมทาง “อะไรกัน คุณไม่ชอบน้องสาวของคุณ หลอกผมอยู่หรือเปล่า   นี่..อย่าทำให้ผมแปลกใจนะครับ น้องสาวคุณคนนี้ยอมทำทุกอย่างให้คุณ เธอเสียเสละความสุขส่วนตัวเพื่อคุณ แต่ทำไมคุณ...” ราชต้องการจะกล่าวมากว่านี้ แต่เขาหยุดความคิดไว้ “ราช คุณสงสัยอะไรคะ อย่าคิดแบบนั้น ฉันไม่ใช่คนเห็นแก่ตัว” ราชเหยียบเบรครถตรงทางข้ามใกล้เมือง

        “ ผมถามไปเพราะ มันคือชีวิตของคนๆหนึ่งเท่านั้น  ผมชอบคนดีและรักคนทำดีทุกคน “ ราชเอียงร่างสอดมือรวบไหล่เธอ ประกบริมฝีปากอุ่นๆจูบเธอเพียงอึดใจเท่านั้น “ผมได้พบคุณก็เพราะนิทตี้  ถ้าไม่ติดว่าอยู่ในรถ ผมจะจูบคุณนานกว่านี้ แบบให้คุณลืมโลกไปเลย“

        Mounthie House

        ทั้งสามคู่เดินทางมาพบกันตามหมายกำหนดการ บังกะโลตากอากาศถูกดัดแปลงเป็นโรงแรมสำหรับคู่รักและคู่ฮันนิมูน   ภายในมีห้องโถ่งและห้องอาหารริมรอบระเบียงและสวนดอกไม้ปลูกรายล้อมทั้งหลัง  เดฟนั่งดื่มเบียร์รอเพื่อนรักลงมาพบเขาที่นี่ “อาการของนิทตี้ดีขึ้นหรือยังวะ” วินนี่สั่งเบียร์ขวดเพิ่มอีกขวด “ดีขึ้น ผื่นเริ่มลดลง ฉันเช็ดตัวให้ ตอนนี้เธอนอนหลับสนิท” นิ้วมือของผู้กองเดฟสะกิดไหล่ของเพื่อนรัก “ฝนดาวตกสนุกมากเลยใช่ไหม นายวางระเบิดบ้านฉันจนได้” วินนี่หัวเราะรวน “เฮ้ แค่แนะนำสถานที่โรแมนติกเท่านั้น ฉันเป็นห่วงว่านายจะไม่สนุก ฮ่าๆๆๆ” เดฟสวนกลับไปอย่างหมั่นไส้ “ โอ้... นายเป็นห่วงฉันมากเลยนะ เพื่อนรัก“

        “ พี่เขยฉันไปไหน ไม่ชวนมากินเบียร์ “ วินนี่เหลียวหลังมองหาราช  เสียงของวินนี่ทำให้ราชซึ่งเดินมาด้านหลัง กล่าวตอบรับ“ มาแล้วครับ ผมไปส่งคุณหญิงก่อน “   ทั้งสามคนนั่งคุยกันเรื่องการขับรถขึ้นภูเขาทั้งลูกเตี้ยและต่ำ   เดฟชูแผ่นกระดาษขึ้น  .” คืนนี้ มีการแสดงเต้นรอบกองไฟของชาวธิเบต น่าสนไหม “ วินนี่เขี่ยเศษกระดาษแผ่นนั้นทิ้ง  ยื่นรายการท่องเที่ยวให้ผู้กองดูใหม่ “พรุ่งนี้ไปนั่งริมน้ำตกดีกว่า ไม่ต้องล่องเรือ มีท่าน้ำสำหรับคู่รักส่วนตัว รับรองนายเรียกร้องขอมาที่นี่อีกแน่นอน“ เดฟยักคิ้วขึ้น “ฉันนะเรียกร้องของมาที่นี่อีก เชอะ!!! สำหรับฉันขอห้องนอนสะอาด เตียงนุ่มๆก็พอ ไอ้ฉากพวกนี้ไม่อยู่ในหัวสมองฉันเท่าไรวะ” ราชหัวเราะในท่าทางของผู้กอง  เดฟชี้นิ้วใส่หน้าเพื่อนรัก ”นายจะไปสวีทที่ไหนบนโลกใบนี้ กรุณาอย่าส่งภาพให้คุณแม่บ้านของฉัน เมื่อกี้เธอออกอาการในรถขอไปฮาวายซะแล้ว”

        วินนี่อมยิ้ม หันหน้ากลับมาจ้องดวงตาของเพื่อนรัก “ระวังไว้เถอะ ความรักของนายจะเปลี่ยนไป เจอกันห่างแค่เพียงเอื้อมมือ แต่มันเหมือนอยู่ห่างกันแสนไกล ยิ่งภาวนาเป็นคนเก็บกด โอ้ย ไม่อยากคิดวะ” เดฟขยับร่างขึ้นนั่งเต็มเก้าอี้ “ภาวนานะ เป็นคนเก็บกด” ราชหันหน้ามองร่างของอัญญาแต่งชุดราตรีสั้น เปรี้ยวจับใจ เธอที่กำลังพูดคุยกับพนักงานหนุ่มในโรงแรมถามเกี่ยวกับการโทรศัพท์ติดต่อไปต่างประเทศ ราชแทรกขึ้น “ใช่ครับ ภาวนาคือคนเก็บกด  เธอไม่เหมือนนิทตี้ รายนั้นกล้าที่จะโวยวายเมื่อไม่พอใจ แต่ภาวนาพูดน้อย ไม่โวยวาย เวลาที่เธอโกรธคุณมันอาจจะเป็นการจบลงเลยก็ได้” ราชสรุปนิสัยของคู่รักของเดฟอย่างสั้น ๆ“ นี่คุณหมอรู้นิสัย เมียของผมได้ไง”

        “ใครๆก็ดูออกครับ ผู้กองว่างๆแอบสอบถามเพื่อนของเธอสิครับ  เอ่อ แล้วอัญญานาไปเยี่ยมดูอาการของนิทตี้หรือยัง” ราชหันหน้ากลับมาถามนักบินหนุ่ม “ปล่อยก่อนครับคุณหมอ ผมว่าเราอยู่นิ่งๆก่อนครับ คุณหมอเจอลูกชายแล้วค่อยๆเจรจากันอย่างสบายใจดีกว่าครับ” วินนี่กระดกดื่มเบียร์จนหมดขวด เขาขอตัวกลับห้องนอน “ผมขอกลับไปดูอาการของนิทตี้ครับ”

        ภายในห้องพักของวินนี่

        ร่างสูงค่อยเปิดประตูเข้าไปในห้องนอน  หญิงสาวนอนหลับสนิท วินนี่เอนร่างลงข้างเธอ “ น่ารักจังตอนหลับสนิท “  วินนี่คว้าโทรศัพท์มือถือโทร.หาผู้กอง  “ นิทตี้หลับสนิท ฉันคงไม่ลงไปร่วมงานกินเลี้ยง  ตอนนี้ผื่นลดลง ไม่มีไข้ด้วย ฉันขอเฝ้าเธอดีกว่า" เดฟ ตอบรับ “ งั้นพรุ่งนี้ไปเที่ยวดีกว่า  ฉันจะบอกคุณหมอเอง นายพักผ่อนเถอะ“ร่างงามในชุดราตรีสั้นแบบเรียบๆ “เชิญครับพี่สะใภ้” ผู้กองลุกจัดที่นั่งให้เธออย่างรวดเร็ว “ขอบคุณมากค่ะ” ราชสั่งเครื่องดื่มให้เธอ “คุณสนใจเต้นรำกับผมไหมคืนนี้” ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความดีใจ ยื่นเเก้วเหล้าชนกับผู้กองและราช “จริงเหรอค่ะ” เดฟนั่งมองชายหญิงคู่นี้เริ่มส่งสายตาหวานแววให้กันและกัน  ผู้กองเริ่มขยับเก็าอี้นั่งออกที่ละนิด

        “ผมขอตัวไปพักผ่อนนะครับ” ผู้กองรูปหล่อเดินผ่านพนักงานสาวที่โปรยยิ้มให้ผู้กอง “รีบนอนเร็วจังเลยค่ะ” ผู้กองยิ้มและตอบกลับ “ ภรรยาผมรอที่ห้องครับ” พนักงานสาวหุบยิ้มให้ผู้กอง เดฟโบกมือให้โต๊ะคุณหมอ ราชโบกมือให้และยกนิ้วโป้งให้ผู้กองทันที

        ภายในห้องพักของเดฟ

        “ ที่รัก ได้ข้อมูลอะไรทางอินเตอร์เน็ตไหม“  ภาวนากำลังค้นหาข้อมูลบางอย่างให้เดฟ “ไม่มีข้อมูลเลยค่ะ แต่มีอีเมลมาของคุณเต็มไปหมด คุณดูเองเถอะคะ“ ภาวนาลุกขึ้นให้เดฟนั่งแทน ฝ่ามือของเธอนวดต้นคอ ตามด้วยหัวไหล่ให้คู่รัก “ เดฟค่ะ  ทีมงานของพ่อฉันจะเข้าตรวจบริษัทฯของพ่อวินนี่พรุ่งนี้ค่ะ ไม่กล้าบอกเขาค่ะ “ เดฟคว้ามืองามมาจูบ “ ผมรู้แล้วครับ แต่อย่าลืมว่า นักธุรกิจระดับนั้น มีทางออกเสมอ ผมว่าไม่น่าห่วง  มาดูนี่ รายงานเรื่องที่ผมต้องการมาถึงแล้ว จริงๆอย่างที่คิด รอยนิ้วมือของคนที่วางยานิทตี้  พวกนี้มันนึกว่ามันเก่งมาก  คนอย่างผมไม่เคยปล่อยคนผิดให้เสวยสุขได้นาน เจอกันเร็วๆนี้“