ระบบร้านค้าในวันสิ้นโลก

        บทที่ 52

        ต้องการหัว

        สถานการณ์วุ่นวายเกิดขึ้นบริเวณด่านใจกลางของค่าย

        ผู้คนมากมายต่างพากันตื่นตระหนกตกใจเดย์หันคมอาวุธเข้าหาโทมัสโทมัสที่กำลังยืนอยู่ด้านหน้าขมวดคิ้วทั้งสองข้างเข้าหากัน “ ว่ายังไงนะ? ”

        “ บอกว่าจะเอาหัวของฉันอย่างงั้นหรอ? ”

        เดย์ยืดร่างกายของตนเองตรงขึ้นพูดออกไปอย่างรวดเร็ว “ถูกต้องแล้วแต่ถ้าพูดอีกมุมหนึ่งนายจะยอมให้พวกฉันออกไปจากสถานที่แห่งนี้หรือเปล่า”

        “ ถ้านายยอมให้พวกฉันออกไปจากสถานที่แห่งนี้บางทีฉันอาจจะไม่ตัดหัวนายก็ได้” 

        โทมัสหน้าเรียบเฉยก่อนที่ครู่หนึ่งแววตาของมันจะใช้ความโกรธออกมา 

        พริบตานั้นร่างกายของโทมัสเคลื่อนไหวมาด้านหน้ามันพุ่งทะยานเข้าหาร่างของเดย์ 

        เดย์ที่กำลังยืนอยู่ตั้งรับการโจมตีที่กำลังจะมาถึงมันพุ่งทะยานก็มาประชิดโทมัสไม่พูดจาอันใดมากมายมันใช้หมัดของตนเองโจมตีเดย์

        เดย์ภายในมือของตนเองขึ้นมาป้องกันการโจมตี

        “ ตรึง!!! ” หมัดของมันที่ห่อหุ้มด้วยพลังเวทย์โจมตีโดนเข้าอย่างเต็มๆ

        การโจมตีครั้งเดียวพละกำลังอันมหาศาลของโทมัสมันทำให้ร่างกายเดย์กระเด็นถอยหลังออกมาจากจุดนั้นหลายเมตร

        ร่างกายของเขากระเด็นถอยออกมาตั้งหลัก

        โทมัสไม่ยอมเพียงแค่นี้มันลุกไล่โจมตีใหม่อีกครั้งร่างกายของมันพุ่งทะยานมาด้านหน้าร่างกายพึ่งตรงเข้ามาใส่ร่างของเดย์

        แต่คราวนี้การโจมตีมันแตกต่างออกไปโทมัสใช้มือของตนเองหยิบมีดสั้นที่พกติดอยู่ข้างเอวขึ้นมา

        มีดสั้นเล่มนั้นถูกควักขึ้นก่อนที่จะใช้มันโจมตีใส่เดย์ 

        “ เคล้ง!!! เคล้ง!!! เคล้ง!!! ”เสียงดังกังวานขึ้นการโจมตีระดมใส่เดย์อย่างไม่ยั้งมือ

        ผู้ที่อยู่บริเวณด้านหน้าโจมตีใส่ร่างกายของเดย์

        มันโจมตีอย่างไม่หยุดมือโทมัสมีทักษะการต่อสู้ที่จัดอยู่ในระดับเยี่ยมยอดมันมีสกิลพิเศษที่สามารถต่อสู้และก็เรียนรู้ทักษะได้รวดเร็วมากขึ้น

        ไม่เพียงเท่านั้นก่อนหน้านี้มันเป็นถึงทหารของกองทัพทั้งคุณสมบัติทางด้านร่างกายศิลปะการต่อสู้ทุกอย่างถูกฝึกฝนมาเป็นอย่างดี

        แถมระดับสกิลของอีกฝ่ายยังอยู่สูงกว่าเดย์ในตอนนี้มันเริ่มระดมการโจมตีใส่ร่างกายของเขาการโจมตีพวกนั้นรวดเร็วขึ้นเรื่อยๆมีดเล่มเล็กเคลื่อนไหวคล่องแคล่ว

        เดย์รับการโจมตีพวกนั้นเอาไว้ ดวงตาของเขาจับจ้องอย่างไม่เสียสมาธิเพราะรู้ได้ในทันทีว่าท่านตนเองพลาดหนึ่งครั้งผลที่ได้ออกมาคงจะไม่พ้นความตาย

        “ เด็ดหัวฉันอย่างนั้นเหรอมีความสามารถเพียงแค่นี้จะมาเด็ดหัวฉันได้ยังอีกไกล!!!” โทมัสเร่งความเร็วของการโจมตีขึ้น

        เดย์เริ่มตามการโจมตีของมันไม่ทันการโจมตีของมันรวดเร็วขึ้นทุกครั้งที่ลงมือโจมตี

        ในตอนนี้การโจมตีพวกนั้นเริ่มสร้างบาดแผลให้กับร่างกายของเดย์

        “ ฉึบ!!! ฉึบ!!! ฉึบ!!! ”บาดแผลเริ่มปรากฏขึ้นมีดสั้นเล่มนั้นโจมตีมาโดนแขนและขาของเดย์ 

        เดย์หลบเลี่ยงจุดสำคัญเอาไว้ไม่ให้มันโดนการโจมตีของอีกฝ่าย

        แต่ในตอนนี้การโจมตีของโทมัสหนักข้อขึ้นเรื่อยๆถ้ายังคงเป็นแบบนี้ต่อไปก็คงจะไม่สามารถต้านทานได้

        ในขณะนั้นเองช่องว่างของเดย์มันเองก็ปรากฏขึ้น 

        โทมัสใช้ดวงตาที่เฉียบคมของตนเองมองไปที่ช่องว่างที่มันปรากฏขึ้นในทันทีมุมปากของมันยกยิ้มขึ้นใช้การโจมตีโจมตีใส่ห้องว่างที่มันปรากฏขึ้นด้านหน้า

        “ ฉึก!!! ”มีสั้นเล่มนั้นแทงเข้าไปที่บริเวณหน้าอกข้างขวาของเดย์

        เวนดี้ที่กำลังยืนมองอยู่ด้านหลังตื่นตระหนกตกใจ

        โทมัสยกยิ้มขณะเมื่อเห็นว่าการโจมตีของตนเองแทงเข้าไปที่ร่างกายของเดย์อย่างเต็มๆ

        เดย์โดนการโจมตีนั้นใส่ร่างกายของตนเองเลือดสีแดงกระจายออกมาแต่มุมปากของเขากลับยกยิ้มขึ้น

        โทมัสที่กำลังยกยิ้มอยู่บนใบหน้าอย่างผู้ชนะ

        ในตอนนี้เมื่อมันมองเห็นว่าบนใบหน้าของเดย์ยกยิ้มขึ้นหลังจากโดนการโจมตีใบหน้าของมันก็เริ่มเปลี่ยนสี

        มันรู้ได้ในทันทีว่ามีบางอย่างแน่นอน

        เดย์ใช้โอกาสที่อีกฝ่ายลดการป้องกันใช้ดาบของตนเองแทงเข้าไปที่ท้องของโทมัส

        “ ฉึก!!! ”ดาบเล่มนั้นแทงเข้าไปที่หน้าท้องของโทมัส

        ดาบที่ห่อหุ้มด้วยพลังเวทย์การโจมตีอันรวดเร็วแทงลึกเข้าไปที่บริเวณหน้าท้องเลือดสีแดงสดกระจายออกมาเป็นจำนวน

        โทมัสได้รับความเจ็บปวดแผ่สั่นไปทั่วทั้งร่างกายใบหน้าของมันแดงก่ำแล้วก็กระอักเลือดออกมา“ อ๊าก!!  ”

        แต่สัญชาตญาณการต่อสู้ของมันเองก็ยังเยี่ยมยอดโดนการโจมตีนั้นเข้าไปมันกัดฟันแน่นใช้เท้าของตนเองถีบเข้ากลางร่างเดย์ “ ตรึง!!! ”

        ความรุนแรงในการถีบของมันทำให้เดย์กระเด็นออกจากจุดนั้นและทำให้ดาบที่อยู่ภายในมือของเขาหลุดจากร่างกายของโทมัส 

        เดย์โดนการโจมตีกรณีถอยออกมาเขากระเด็นถอยออกมาแล้วก็ถอยออกมาตั้งหลักได้

        แรงถีบเมื่อสักครู่ไม่ได้รุนแรงมากนักเขาแทบจะไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรเลยมีบาดแผลตรงหน้าอกด้านขวาที่โดนมีดเล่มนั้นแทงเข้าไปลึกประมาณเท่านั้น

        แต่โทมัสที่อยู่บริเวณด้านหน้าในตอนนี้บาดแผลบริเวณหน้าท้องของมันเป็นบาดแผลขนาดใหญ่ 

        มันใช้มือของตนเองจับบาดแผลบริเวณหน้าท้องของตนเองด้วยใบหน้าที่เจ็บปวด“ ตั้งใจนี่แกตั้งใจเปิดจุดบอดเพื่อแลกการโจมตีเนี่ยนะ ” 

        “ บ้าสิ้นดี!! ”

        โทมัสแทบไม่อยากจะเชื่อคนที่อยู่บริเวณด้านหน้ามันทำการเปิดจุดอ่อนของตนเองเพื่อที่เปิดช่องว่างให้มันโจมตี

        และหลังจากนั้นก็ทำการแลกการโจมตีตอบโต้กลับมา

        วิธีนี้ไม่มีใครใช้หรอกไม่ว่าใครต่อใครก็ไม่อยากให้ร่างกายของตนเองบาดเจ็บแน่นอนว่าย่อมไม่ยอมใช้วิธีนี้ในการต่อสู้

        เพราะแบบนั้นมันเดย์บ้าไปแล้ว

        เดย์ยอมแลกการโจมตีเดย์ยกยิ้มขึ้นที่มุมปากแล้วก็พูดออกไปบอกถึงเหตุผล “คนที่เปิดช่องว่างอย่างฉันเป็นคนเลือกได้ว่าจะเปิดช่องว่างส่วนไหนแล้วโดนสวนไหนเจ็บน้อยที่สุด”

        “ แต่คนที่โดนสวนกลับอย่างแกไม่สามารถเลือกได้เพราะแบบนั้นการเดิมพันในครั้งนี้มันถึงคุ้ม”

        โทมัสพูดแบบนั้นมันยิ่งแสดงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเจ็บใจออกมา“ แก!!! ” 

        มาร์คที่มองดูอยู่สักพักหลังจากเห็นโทมัสเสี่ยเหลี่ยมให้กับเดย์มันตะโกนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว “ จัดการมันซะ!!! ”

        มันสำคาญพวกคนที่มีทักษะการต่อสู้อยู่ภายในบริเวณนี้ให้เข้าไปช่วยโทมัส

        พวกมันมีจำนวนอยู่ประมาณห้าคนกำลังจะขยับเขยื้อนและเข้าไปหาเดย์

        แต่ในขณะที่มันกำลังจะเคลื่อนไหวร่างกายของคิวกลับมาขวางหน้าพวกมันเอาไว้คนที่กำลังจะเคลื่อนไหวต่างหยุดนิ่งร่างกายหยุดเชื้อไปชั่วขณะแสดงแววตาที่งุนงง 

        มาร์คขมวดคิ้วเข้าหากันส่งเสียงถามคิวอย่างรวดเร็ว “นายทำอะไรน่ะ? ”

        คิวหันกลับมามองมาร์คแล้วตอบกลับด้วยหน้าเรียบเฉย “ขอโทษนะพอดีว่าตัวของฉันก็อยากจะออกจากค่ายเหมือนกัน ”

        “ เพราะแบบนั้นตรงนี้ห้ามผ่าน ”คิวปักดาบของตนเองลงที่พื้นหันไปเผชิญหน้ากับพวกมัน

        มาร์คได้ยินแบบนั้นใบหน้าของมันเต็มไปด้วยความโกรธกล่าวสั่งการ“ ฆ่าพวกมันให้หมด!!! ”

        พวกมันขยับเขยื้อนร่างกายพุ่งตรงใส่ร่างคิวอย่างรวดเร็วเพื่อเข้าปะทะ

        เดย์ยกยิ้มขึ้นที่มุมปากคิวเข้าปะทะกับคนพวกนั้นด้วยความสามารถของคิวในตอนนี้ที่มีระดับที่พัฒนาขึ้นการจะปะทะกับพวกมันไม่ใช่เรื่องที่ยากเย็น

        แม้คนพวกนั้นจะมีจำนวนมากกว่าถึงห้าคนแต่คิวคนเดียวก็สามารถรับมือพวกมันได้ทั้งหมด 

        มาร์คหันไปหาโทมัส

        โทมัสยกฝ่ามือของตนเองขึ้นมาแล้วก็พูดขึ้น “หมอนี่ฉันเป็นคนจัดการเอง ” 

        โทมัสที่ยืนอยู่บริเวณด้านหน้ามันปลดปล่อยพลังเวทย์ออกมาจากภายในร่างกายของมันพลังเวทย์หลั่งไหลออกมาจากภายในร่างกายแต่เปลี่ยนกลายเป็นรูปร่างลักษณะของพลังเวทย์ห่อหุ้มชั้นนอกเป็นของป้องกัน

        โทมัสปลดปล่อยพลังของตนเองเพื่อที่จะเข้าปะทะอย่างตรงกับเดย์

        เดย์ยืนอยู่ด้านหน้าขมวดคิ้วทั้งสองข้างแสดงใบหน้าจริงจังและตึงเครียดมากขึ้น

        เขาเองก็เตรียมพร้อมจะตั้งรับการโจมตีของอีกฝ่าย

        ต่อจากนี้คือการต่อสู้อย่างจริงๆระหว่างพวกเขา 

        ทั้งสองพุ่งทะยานเข้าหากันอาวุธภายในมือปะทะกันอย่างรุนแรง “ตรึง!!! ” 

        คลื่นพลังเวทย์ของทั้งสองปะทะกันจนเกิดแรงระเบิด “ ปั้ง!!! ”

        จบบท