“หนอยแน่..นี่ฉันคุยดีๆนะ..บังอาจมา ‘หึ’ ใส่ฉันงั้นหรอ!!!”
เซเลน่ากำหมัดแล้วยกมือขึ้นราวกับจะหาเรื่อง
“หึ..”
ลูน่าเดินไปไม่สนใจ
“อย่ามาเมินฉัน…ฉันคือราชวงศ์นะ!!…”
เซเลน่าเดินตามลูน่าไป
“นี่เซซิเลีย..ไม่ไปห้ามจะดีหรอ” เรเวลถาม
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ..ไม่น่าจะมีเรื่องแน่นอน” เซซิเลียกล่าวแบบนั้น
“พูดแบบนี้ยิ่งน่าห่วงกว่าเดิมอีก..”
ถ้ามองจากนิสัยของเซเลน่ากับลูน่าแล้ว..ทั้งคู่ไม่น่าจะเข้ากันได้อย่างแรง
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”
เซเลน่าเดินตามลูน่าเร็วขึ้น
“จริงสิ!”
ลูน่าหยุดเดินกระทันหัน
"อัก.."
เซเลน่ากระแทกถูกหลังของลูน่าเต็มๆจนเกิดเสียงชุดเกราะกระทบกัน
“ในที่สุดก็หยุดสักทีนะ..”
“ฉันไปต้องไปถามราชวงศ์ผมสีเหลืองคนนั้นก่อน…ว่าฉันต้องมาเฝ้าเวรตอนไหน”
เซเลน่าได้ยินดังนั้นเธอก็นึกขึ้นได้..ว่าเธอเองก็ลืมถามเซซิเลียตรงนี้เหมือนกัน
“อะ..เอ่อ..มันก็จริงแหะ..งั้นพวกเราไปกันเถอะ”
“….” ลูน่าไม่ได้ตอบอะไร
เธอเดินย้อนกลับไปเหมือนเดิม
เมื่อเดินมาถึงจึงเห็นเพื่อนๆในห้องตัวเองกำลังจับฉลากกันอยู่
“อ้ะ..มาแล้วหรอ” เรเวลทัก
“คือว่า..”
ลูน่ากำลังจะพูดต่อ..แต่ถูกเรเวลขัดขึ้นมา
“ตอนนี้พวกเรากำลังจับฉลากกันอยู่ว่าแต่ละคู่จะได้อยู่เฝ้าเวรกันช่วงไหน…และถ้าหากเธอไม่มาจับฉลากพวกเราก็จะได้ให้เธอเฝ้าเวรเป็นคู่สุดท้าย”
“งั้นหรอ..งั้นฉันขอจับฉลากด้วยละกัน”
ลูน่ายื่นมือไปลงหยิบกระดาษในขวดโหล
“เดี๋ยวก่อน!!…ฉันจับเอง..”
เซเลน่าดึงมือลูน่าออกแล้วล้วงมือตัวเองลงไปแทน
เธอหยิบกระดาษใบนึงขึ้นมา
กระดาษสีขาวมีหมายเลข4 เขียนอยู่ตรงกลาง
“คิวที่4 ?”
"คิวแรกจะอยู่เวรตอน 3ทุ่ม-4ทุ่มค่ะ แต่ตอนนี้เวลา2ทุ่มครึ่งแล้ว ฉะนั้นคิวที่4ก็จะเฝ้าเวรตอนเที่ยงคืนถึงตี1”
“เดี๋ยวก่อนสิเซซิเลีย..แต่พวกเราจะออกจากเซฟตี้พ้อยก่อน6โมงไม่ใช่หรอ..งั้นเท่ากับว่าคู่ที่เฝ้าเวรมันก็ต้องไม่ถึง15คู่น่ะสิ”
“แรกๆฉันเองก็คิดว่าจะขยายเวลาพักให้เลย6โมงเช้าไปน่ะ..ทั้ง15คู่จะได้เฝ้าเวรกันครบทุกคนแบบเท่าเทียม…แต่มาคิดได้ว่าเราไม่ควรเสียไปมากกว่านี้..อีกอย่างหลังชั้นที่5ลงไปมันอาจจะมีเซฟตี้พ้อยอีกก็ได้ ฉะนั้นรอบตี5ถึง6โมงเช้าจะเป็นคิวเวรของคู่ที่10พอดี หลังจากนั้นไป คู่ที่11ถึง15 จะต้องเฝ้าเวรในเขตเซฟตี้พ้อยชั้นถัดๆไป”
“งั้นคู่ที่ 11 ถึง 15 ก็หนักสุดน่ะสิ เพราะเวลานอนน้อยสุดแล้ว…ก็แบบถ้าหลังชั้นที่5ลงไปมันยังมีเซฟตี้พอยอยู่อะนะ”
“เพราะงั้นฉันถึงใช้ระบบจับฉลากเอาไงละคะ”
“อืม..โอเค..สรุปฉันต้องตื่นมาเฝ้าเวรเวลาตอนเที่ยงคืนถึงตี1สินะ..ฉันไปนอนก่อนละ”
เซเลน่าโบกมือลาเซซิเลีย..แล้วเดินกลับไปนอนตรงจุดวางถุงนอนของตัวเอง
“ฝันดีนะคะ”
“งั้นฉันไปนอนก่อนล่ะ”
ลูน่าเองก็ไปนอนออมแรงก่อนเช่นกัน
ส่วนคนอื่นๆที่จับฉลากกันเสร็จแล้วก็ทยอยไปนอนตามที่นอนของตน
เหลือไว้เพียงเซซิเลียกับเรเวลที่ต้องอยู่เวรกันคู่แรก
เรเวลหยิบนาฬิกาพกพาขึ้นมาดู
20:45 น.
“เอาเถอะ..พวกเราต้องเฝ้าเวรถึง1 ชม.15นาทีเชียวนะ”
“งั้นมาเฝ้าเวรกันเถอะค่ะ”
เซซิเลียกับเรเวลเดินไปนั่งกันตรงโขดหินริมทะเลสาบ
ทั้งคู่หันหน้ามองมาทางเพื่อนร่วมห้องที่หลายคนตอนนี้กำลังมุดตัวนอนอยู่ภายใต้ถุงนอนของตัวเอง
“เซซิเลียฉันว่าเธอหันหน้าไปทางริมทะเลสาบดีกว่านะ”
“ทำไมหรอคะ?”
“มอนสเตอร์ที่โจมตีพวกเราเมื่อกี้มันอำพรางพลังเวทย์ตัวเองได้…ฉะนั้นการหันหน้าไปมองแค่ทางเดียวดูท่าจะอันตรายเกินไปหน่อยและคงจะดีกว่าถ้ามีคนคอยระวังหลังให้กัน...ส่วนฉันจะเฝ้าข้างหน้าตรงนี้เอง”
"อย่าโกหกฉันเลย..บอกความจริงมาเถอะค่ะ"
"เอ่อคือ..นั่งมุมนี้ฉันไม่อยากให้ผู้ชายคนอื่นแอบมองใต้กระโปรงเธอน่ะ..ช่วยหันไปอีกฝั่งเถอะ"
“ขะ..ขะ..เข้าใจแล้วค่ะ”
เซซิเลียรีบนั่งหันหน้าไปทางริมทะเลสาบพร้อมกับหน้าแดงด้วยความอายเล็กน้อย
ทั้งคู่เรียกอาร์ติเฟกซ์ไว้กับตัว..อยู่ในสภาพพร้อมต่อสู้ตลอดเวลา
เรเวลเปิดหน้าต่างสเตตัสของตัวเองเพื่อดูค่า Exp ทั้งหมดที่ได้ในวันนี้
เรเวล(เผ่ามนุษย์) LV30
‘EXP 78/1200’ (+56)
“ทั้งที่โค่นมอนสเตอร์ไปตั้งมากมายขนาดนั้นแท้ๆ แต่Exp ขึ้นมาแค่นิดเดียวเองแหะ แถมมอนสเตอร์พวกนั้นก็เลเวลสูงกว่าเรานิดนึงด้วยแม้จะไม่มากก็เถอะ”
เซซิเลียได้ยินที่เรเวลพูดจึงเปิดหน้าต่างสเตตัสของตัวเองขึ้นมาดู
เซซิเลีย แคทเทอรีน เดอฟอน เบลฟาร์ส (เผ่ามนุษย์) LV30
‘EXP 64/1200’ (+42)
“นั่นสินะคะ..ท่าทางข้อมูลที่อาจารย์เอเรนเคยบอกน่าจะจริง..เห็นว่าหลายคนใช้ชีวิตอยู่ที่ รร.แห่งนี้ 3ปี ส่วนมากเก็บเลเวลได้แค่ 30-35เท่านั้นเอง ส่วนพวกที่เก็บเลเวลได้ถึง40เท่านั้น ถึงจะมีสิทธิได้เข้าหน่วยอัศวินเวทมนตร์”
“ถ้าเข้าหน่วยอัศวินเวทมนตร์ได้แล้วก็จะมีสิทธิไต่เต้าตำแหน่งจนเป็นอัศวินศักดิ์สิทธิ์กับจักรพรรดิเวทมนตร์สินะ”
“เพราะงี้การได้เข้าหน่วยอัศวินเวทมนตร์จึงเป็นความฝันของใครหลายๆคนในอาณาจักรนี้ไงคะ…ไม่สิ..ทุกอาณาจักรเลยล่ะมั้ง”
“นั่นสินะ..ว่าแต่ทำไมเธอถึงอยากเข้าหน่วยอัศวินเวทมนตร์ล่ะ..ในเมื่อชีวิตราชวงศ์น่าจะสุขสบายและมีเกียรติสูงกว่าพวกขุนนางอีกไม่ใช่หรอ..หรือว่าเธอเองก็อยากเป็นอัศวินศักดิ์สิทธิ์หรือไม่ก็จักรพรรดิเวทมนตร์เหมือนกัน”
“ฉันไม่คิดถึงขั้นนั้นหรอกค่ะ”
“หืม?…แล้วทำไมกันล่ะก็ในเมื่อความฝันที่เหนือกว่าการเป็นราชวงศ์ก็มีแค่2ตำแหน่งนี้ไม่ใช่หรอ”
“ทั้งหมดนี้เพราะฉันเกิดมาเป็นผู้หญิงค่ะ…หากเรียนจบจากโรงเรียนนี้ไปและเข้าหน่วยอัศวินเวทมนตร์ไม่ได้..ทางเลือกก็มีอยู่2ทาง คือถูกส่งไปแต่งงานทางการเมืองกับอาณาจักรอื่นหรือไม่ก็แต่งงานกับราชวงศ์ตระกูลอื่นในอาณาจักรนี้เท่านั้นค่ะ”
“อย่างงั้นสินะ”
เรเวลแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยผลึกคริสตัล
เซซิเลียพิงหลังของเธอลงบนหลังของเรเวล
“สำหรับฉันแล้ว…ฉันไม่อยากแต่งงานกับผู้ชายที่ตัวเองไม่ได้รัก”
“พูดง่ายๆคือเธออยากเข้าหน่วยอัศวินเวทมนตร์เพราะอยากหลีกเลี่ยงการแต่งงานทางการเมืองงั้นหรอ”
“ใช่แล้วค่ะ…ต่อให้ชีวิตนี้ฉันไม่ได้เจอกับคุณ..ฉันก็ยังคงจะมีความฝันแบบแบบนั้นอยู่ดี"
หน่วยอัศวินเวทมนตร์เป็นหน่วยรบระหว่างอาณาจักรที่แข็งแกร่งที่สุดโลกใบนี้และเป็นกำลังรบเพียงหนึ่งเดียวของมวลมนุษยชาติที่สามารถป้องกันการรุกรานจากปีศาจในโลกของเทพธิดาเวสติเนลได้...จุดยืนของพวกเขาจึงต้องวางตัวเป็นกลางระหว่างอาณาจักรและไม่ตกอยู่ภายใต้อำนาจของอาณาจักรใดอาณาจักรหนึ่ง
ถ้าหากเซซิเลียต้องการหลีกเลี่ยงการแต่งงานทางการเมืองแบบคลุมถุงชน..ก็คงมีแค่วิธีนี้วิธีเดียว
"เพราะผู้ชายในโลกนี้หลายคนไม่ว่าจะชนชั้นไหนๆก็มีคนเห็นแก่ตัว หลงไหลอำนาจ ลาภยศ เงินทอง ชื่อเสียง จนมองข้ามศีลธรรมและความถูกต้องปะปนกันอยู่เต็มไปหมด…ซึ่งฉันไม่อยากแต่งงานกับคนพวกนี้เลยค่ะ…นอกจากนี้ยังมีบางคนที่มองว่าผู้หญิงมีค่าแค่เอาไว้สืบพันธุ์กับเป็นเครื่องมือระบายอารมณ์ทางเพศเฉยๆเท่านั้นเองด้วย”
เรเวลเริ่มทำหน้ามุ่ยขึ้นมา
‘เห้ยๆ..ฉันไม่เคยมองเธอแค่ว่าเอาไว้สืบพันธุ์หรือเป็นเครื่องมือระบายอารมณ์ทางเพศเลยนะ…ก็มีแต่เธอนี่แหละที่มารุกฉันก่อนไม่ใช่รึไง...’
“เซซิเลีย..นี่เธอไม่ได้แอบด่าใครใช่มั้ยนิ”
“อย่าเข้าใจผิดสิคะ..ฉันไม่ได้ว่าคุณสักหน่อย..แค่นึงถึงหน้าผู้ชายคนนึงที่ฉันไม่ค่อยชอบนี่แหละค่ะ”
“ใครล่ะ..พี่ชายเธอหรอ?”
เซซิเลียส่ายหน้า
“ไม่ใช่พี่ชายฉันหรอกค่ะ..อย่าไปสนใจเลย..อย่างน้อยฉันก็ไม่ได้เหมารวมคนไปทั่วเหมือนกับคุณนะคะ”
“อึก..จุกเลยแหะ..ฮะๆๆ”
เอาเถอะ..ถ้าขนาดผู้หญิงนิสัยแย่ๆอย่างเซเลก็อบลิน..เซซิเลียยังไม่เกลียดและยอมคบเป็นเพื่อนเลย..นอกจากนี้เซซิเลียเองก็ไม่ใช่คนที่ปฎิเสธการสารภาพรักได้ฮาร์ดคอร์แบบเอลิเซ่ด้วย
แต่ว่านะ..ถ้าหากเป็นผู้ชายที่ถึงขนาดทำให้เซซิเลียเกลียดได้นี่คงจะนิสัยไม่น่าคบสุดๆของแท้เลยแหะ…ยังไงก็ภาวนาอย่าให้ตัวผมได้เจอะได้เจอคนๆนั้นเลยละกัน…เพราะตัวผมนี่ไม่อยากมีปัญหากับใครเลยจริงๆ
“เป็นผู้หญิงนี่ก็ลำบากเหมือนกันแหะ…แล้วถ้าเกิดเป็นผู้ชายในราชวงศ์ล่ะ..ก็ไม่ต้องแต่งงานทางการเมืองงั้นสินะ”
“เกิดเป็นผู้ชายมีสิทธิเลือกมากกว่าอยู่แล้วค่ะ..การแต่งงานสามารถเลือกผู้หญิงที่ตนชอบได้ตามใจเลย..แถมยังมีสิทธิที่จะได้ครองราชย์ในแต่รัชสมัยด้วย”
“แล้วไม่มีใครอยากเข้าหน่วยอัศวินเวทมนตร์กันเลยหรอ?”
“ก็ถ้าเข้าแล้วได้เป็นอัศวินศักดิ์สิทธิ์หรือจักรพรรดิเวทมนตร์กันได้ง่ายๆคงไม่มีใครมาเป็นกษัตริย์กันหรอกค่ะ…ดูแค่การเก็บเลเวลในวันนี้คุณก็น่าจะรู้แล้วนิ..ว่ากำแพงของความแข็งแกร่งมันสูงชันแค่ไหน…นี่ขนาดแค่เลเวล30เองนะคะ”
“อืมก็จริงนะ…เออถามหน่อยสิ…ว่าแต่ที่ฉันคบกับเธอแบบนี้..ทำไมถึงไม่โดนทางบ้านเธอกีดกันล่ะ?..หรือเพราะเขาเห็นว่าตัวเธออยากเข้าหน่วยอัศวินเวทมนตร์อยู่แล้วก็เลยปล่อยๆไป..เพราะคิดว่าเธอน่าจะเข้าได้”
“สำหรับท่านแม่ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรอยู่แล้วล่ะคะ…เพราะเดิมทีท่านแม่เองก็มาจากขุนนางตระกูลวิสเคาน์ในอาณาจักรนี้เหมือนกัน..ไม่ได้เป็นราชวงศ์หรือองค์หญิงที่ไหนมาตั้งแต่แรก”
“แต่ตระกูลวิสเคาน์ก็เป็นตระกูลขุนนางชั้นสูงเหมือนกันนะ…โดยฐานะแล้วก็ไม่ได้ดูแย่เลย..ซึ่งต่างจากฉันที่เป็นสามัญชนล้วนๆแน่นอน..แถมท่านไอรีนก็เป็นผู้หญิงที่หน้าตาสวยมากๆด้วย…ผู้ชายชนชั้นสูงหลายคงจะชอบกันเยอะนั่นแหละ"
“นั่นก็แล้วแต่คุณจะคิดเลยค่ะ..แต่ท่านแม่เองนอกจะท่านจะหน้าตางดงามแล้ว..จริงๆท่านก็ใจดีมากๆนะคะ”
“ฉันก็ไม่ได้ว่าแม่เธอใจร้ายสักหน่อยนิ..”
“นั่นสินะคะ..”
เซซิเลียหัวเราะเล็กน้อย
“แล้วท่านดยุคกับองค์ชายลูมิเอลล่ะ”
“นั่นคงเพราะว่าคุณช่วยถอนคำสาปให้ท่านแม่ของฉันได้มั้งคะ..ท่านพ่อกับท่านพี่ของฉันเลยไม่มีปัญหา”
“อืม..เอาเถอะ..”
ผมผละตัวเองออกจากหลังของเซซิเลีย…จากนั้นยืนขึ้นแล้วยืดเส้นยืดสายเล็กน้อย
“ถึงยังไงฉันก็ขอบคุณเธอนะเซซิเลีย..ที่เธออุตส่าห์เลือกผู้ชายอย่างฉันน่ะ”
เซซิเลียยืนขึ้น..แล้วกอดเรเวลจากทางด้านหลัง
“จริงๆแล้วเป็นฝ่ายที่ฉันต้องขอบคุณต่างหากล่ะ..ว่าแต่ทำไมคุณถึงอยากเป็นจักรพรรดิ์เวทมนตร์หรอคะ…อะ..เอ่อ..คุณเคยตอบแล้วสินะ…งั้นเอาเป็น..ใครเป็นคนมอบความฝันนี้ให้คุณหรอคะ…หรือว่า…อยู่ๆก็อยากจะเป็นขึ้นมา”
เรเวลส่ายหน้า
“ไม่ใช่ว่าอยู่ๆ..ฉันก็อยากเป็นหรอก…แต่ว่าผู้หญิงที่มอบความฝันนี้ให้ฉัน..ก็คือเอลิเซ่น่ะ”
#คุยกับคนเขียน#
ขออภัยอย่่างแรงครับที่วันนี้ไม่อัพก่อนเวลาตามสัญญา…แต่เดี๋ยวผมจะชดเชยให้โดยการอัพตอนต่อไปภายในวันนี้เลย…ฉะนั้นขออนุญาตไปเขียนตอนถัดไปก่อนนะครับ
แล้วก็อย่าลืมไปกดติดตามเพจ Aungmoonlord Novel Writer ในเฟสบุ๊คด้วยเน้ออออออออ
73K
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731468932_96882450.webp)
![สดุดีมหาราชา [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1723483718_81968770.webp)
