ที่ข้าเลิกร้าย เพราะอยากให้ท่านรัก

    สืบเนื่องจากตอนที่เเล้ว จู่ๆหวั่งเสิ่นก็ประกาศอย่างชัดเจนว่าอีก 5 วันจะมีการจัดพิธีเเต่งงานระหว่างจุนเป่าและเหมยอิง ซึ่งดูเหมือนว่าจุนเป่าจะไม่มีทางปฏิเสธได้แล้วและดูเหมือนว่าเหมยอิงก็จะรู้สึกสะใจไม่น้อยที่ไม่ว่าจุนเป่าจะปฏิเสธอย่างไร เเต่สุดท้ายเเล้วเขาก็หนีนางไปไม่รอดอยู่ดี

      "เจ้าเห็นหน้าของท่านพี่จุนจุนของข้าไหม เขาดผุดีใจมากเลยนะที่รู้ว่าจะได้เเต่งงานกับข้าเร็วๆนี้ อ่อและก็..เจ้าเห็นหน้าของชิวลู่ไหม นางหน้าซีดเป็นไก่ต้มเลย คงรู้สินะว่าถึงยังไงก็ไม่อาจสู้ข้าได้และต่อจากนี้ท่านพี่ก็จะเป็นของข้าเเต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น วันนี้ข้ามีความสุขมาก เราไปเดินเล่นที่สวนดอกไม้กันเถอะเหมยฮัว ฮ่าฮ่าฮ่า" สาวใช้อย่างเหมยฮัวถึงขั้นถอนหายใจหนัก เพราะนางไม่เคยคิดว่าเหมยอิงจะร้ายได้ถึงขนาดนี้ เเต่ทว่านางก็ไม่สามารถขัดใจเหมยอิงได้ เพราะนางรู้นิสัยของเจ้านายนางดี ในขณะที่อีกฝ่ายกำลังมีความสุขอย่างเอ่อล้น เเต่อีกฝั่งนั้นกำลังนั่งกลุ้มใจโดยมีน้องสองคนกำลังปลอบใจอยู่ไม่ขาด

      "มันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้อย่างไรเจ้าคะท่านพี่ ทำไมจู่ๆท่านพ่อถึงได้ลุกขึ้นมาบังคับท่านพี่เช่นนี้เจ้าค่ะ?"

      "ข้าคิดว่าน่าจะเป็นฝีมือของเหมยอิง นางต้องพูดอะไรกับท่านไปซักอย่างจนท่านพ่อไม่สามารถขัดได้"

      "คงจะหนีไม่พ้นเรื่องเสบียงที่ใช้หล่อเลี้ยงชาวเมืองในบ้านเราหรอกนะ บ้าจริง!!นี่ข้าต้องแต่งงานกับผู้หญิงชั่วช้าเช่นนั้นจริงๆหรือ!!"

      "ช้าก่อนท่านพี่ ข้าคิดว่าข้ามีวิธีที่จะทำให้ท่านพี่ไม่ต้องแต่งงานกับนางแล้วเจ้าค่ะ เพียงเเต่ว่าเรื่องนี้ท่านพี่จะต้องลงมือขอร้องนางเองเจ้าค่ะ"

      "ข้ายิ่งฟัง ก็ยิ่งงงในสิ่งที่ชอบพูด สรุปง่ายๆทีซิว่าพี่ใหญ่ต้องทำอะไรบ้าง?"

      "รับรองว่าแผนของข้ามันจะต้องได้ผล เรื่องนี้พี่รองก็ต้องช่วยด้วยนะ พวกเราสามพี่น้องจะต้องร่วมมือกันเท่านั้น แผนนี้จึงจะสำเร็จ"

      "สรุปแล้วแผนของเจ้ามันคืออะไรกันแน่ชิวลู่ รีบบอกข้ามาเถิด" ชิวลู่เล่าเเผนการให้หลานเซียนและจุนเป่าฟัง ซึ่งนางได้ขอร้องให้พี่ชายทั้งสองร่วมแผนในครั้งนี้ด้วย เพื่อให้แผนการแนบเนียนที่สุด ทั้งนี้ก็เพื่อป้องกันไม่ให้หวังเสิ่นและเหมยอิงจับพิรุธพวกเขาได้ด้วย

      "แผนการของข้าก็เป็นเช่นนี้แหละ ดังนั้นเรามีเวลาเตรียมการแค่ 3 วันเท่านั้น ท่านพี่ ท่านต้องแกล้งทำดีกับนางและชวนนางออกไปเที่ยว้ล่นนอกวัง ส่วนข้ากับพี่รองจะเตรียมการในส่วนที่เหลือภายในจวนของนางเอง เเต่ท่านพี่ต้องทำยังไงให้ก็ได้ให้นางเชื่อว่าท่านยอมเเต่งกับนางจริงๆและถ้าเป็นไปได้ ท่านพี่ต้องทำเป็นว่าหลงรักนางเข้าแล้วจริงๆ"

      "แล้วแผนของเจ้ามาจะได้ผลหรอชิวลู่ เพราะถ้ามันไม่ได้ผล ท่านพี่ก็เหมือนกับตกนรกทั้งเป็นเลยนะ"

      "ข้ามั่นใจว่ามันจะต้องได้ผล เพราะข้าจะไม่ยอมให้ท่านพี่เเต่งงาน กับสตรีที่มีนิสัยชั่วร้ายแบบนั้นเเน่นอน ท่านวางใจได้ ข้ากับพี่รองจะทำเต็มที่และหากท่านหลุดพ้นจากเหมยอิงอิงได้ ท่านก็จะได้มาเเต่งกับ…"

     "ชิวลู่!..พี่บอกเรื่องนี้กับเจ้าไม่รู้กี่ครั้งแล้ว"

     "พี่รองก็...ยังไงข้าก็จะไม่ล้มเลิกความตั้งใจ ต่อให้วันนั้นไม่มีอยู่จริงก็ตาม!!ท่านอย่ามาขัดข้าได้ไหมล่ะ!!"

     "ชิวลู่!..เราสองคนเป็นได้แค่พี่น้องกันเท่านั้น เจ้าอย่าลืมคำนี้เสียล่ะ งั้นเดี๋ยวข้าขอไปเตรียมตัวก่อน เอ้อ..แล้วข้าจะหาทางล่อนางออกจากวังได้ยังไงกันล่ะ?"

     "แข่งม้าไงเจ้าคะ นางชอบขี่ม้าไม่ใช่รึ ท่านพี่เองก็ประม้าได้ยอดเยี่ยม ลองชวนนางออกไปแข่งม้าดีไหมเจ้าคะ?"

      "แต่พี่ใหญ่เป็นผู้ชาย การจะให้ไปท้าสตรีแข่ง มันดูไม่เหมาะสม ไม่ใช่รึ ท่านพี่ว่าอย่างไร?"

      "มันก็จริงของเจ้านะหลานเซียน เเล้วจะทำยังไงดีล่ะ?"

      "ข้าว่าท่านพี่พาชิวลู่ไปด้วยดีกว่านะพะยะค่ะ เพราะอย่างน้อยๆพวกนางก็เป็นสตรีเช่นกัน น่าจะสามารถพูดคุยไปในทางเดียวกันได้ ส่วนตัวข้าจะรับมือที่วังต่อเองพะยะค่ะ"

      "เจ้าทำคนเดียวจะไหวหรอ อีกอย่างเจ้าเป็นชายและการที่เจ้าจะเข้าไปในจวนของเหมยอิงอิงนั้น เป็นเรื่องยากนะ"

      "ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นเลย ท่านพี่ลืมแล้วหรอว่าฉายาของข้าคืออะไร หลานเซียนเจ้าเเห่งการหลบหลีก ไม่มีใครจับการเคลื่อนไหวของข้าได้แน่นอน ท่านพี่วางใจเถิด"

      "งั้นก็เอาเป็นว่าตกลงตามนี้ ข้าจะล่อเหมยอิงออกไปจากเมืองกับท่านพี่ ส่วนพี่รองก็เตรียมการที่นี่ให้เสร็จสรรพ แล้วให้ส่งม้าเร็วไปเเจ้งข่าวพวกข้า รับทราบตามนี้"

      "อืม"

      "อืม" สามพี่น้องพยักหน้าและเริ่มต้นแผนการที่พวกเขาได้วางไว้ ซึ่งก่อนอื่นนั้นจุนเป่าจะต้องลบทิฐิที่มีต่อเหมยอิงอิงออกและแกล้งทำดีกับนางเพื่อให้นางตายใจ ชิวลู่แยกตัวออกไปสั่งทหารเพื่อเตรียมจัดขบวนออกเดินทาง หลานเซียนก็รีบตรงไปยังจวนของหวังเสิ่นเพื่อเเจ้งข่าว และต่อจากนี้ก็เป็นหน้าที่จุนเป่านั่นเอง เย็นวันนั้นจุนเป่าถูกหวังเสิ่นเรียกตัวให้เข้าไปพบกระทันหัน ทำให้แผนการในค่ำคืนนี้ต้องหยุดเอาไว้ก่อน

     "ท่านพ่อให้ทหารไปตามข้ามา ไม่ทราบว่ามีเรื่องอะไรหรือพะยะค่ะ"

     "บัดนี้เจ้ากำลังจะขึ้นเป็นองค์รัชทายาทอย่างเต็มตัว พ่อก็เลยจะหาคนมาช่วยเหลืองานราชการของเจ้า"

     "ท่านพ่อหมายถึงท่านพ่อจะให้ข้า เข้ามาทำงานราชการของเมืองแล้ว งั้นหรือพะยะค่ะ?"

     "ใช่..พ่อก็แก่ตัวลงไปทุกวันๆสังขารของคนเรามันไม่เที่ยงแท้ ฉะนั้นมันถึงเวลาแล้วที่เจ้าจะต้องมารับช่วงต่อจากพ่อ อาฉี!!"

     "พะยะค่ะ ฝ่าบาท ข้าน้อยมีนามว่าซ่งเทียนฉี เรียกข้าว่าอาฉีก็ได้ขอรับ ต่อจากนี้ข้าจะมาช่วยเหลือองค์ชายเฉินในฐานะผู้ติดตามตัวองค์ชายพะยะค่ะ"

     "ลุกขึ้นเถิดอาฉี ทำตัวตามสบายไม่ต้องมีพิธีรีตองใดๆ"

     "ขอบพระทัยองค์รัชทายาท"

     "ไม่ต้องเรียกข้าแบบนั้นหรอก ต่อจากนี้ให้เจ้าเรียกข้าว่าองค์ชาย เฉินก็พอแล้ว ข้าว่าข้าชอบชื่อนี้มากกว่าน่ะ"

     "พะยะค่ะ องค์ชายเฉิน" แววตาของอาฉีทำให้จุนเป่าได้เห็นถึงอะไรบางอย่าง อาฉีเป็นคนเคารพนอบน้อม เคยช่วยเหลืองานราชการ งานราชงานหลวงของหวังเสิ่นมาก่อนและจากนี้เป็นต้นไปหน้าที่ใหม่ของอาฉีก็คือ การติดตามและช่วยเหลืองานของจุนเป่านั่นเอง ตั้งแต่ครั้งแรกที่พบเจอกันพวกเขาก็รู้สึกถูกชะตากันไม่น้อยและมันทำให้จุนเป่ารู้สึกได้ว่าพวกเขาจะต้องเข้าขากันดีอย่างเเน่นอน ไม่เเน่ว่าอาฉีก็อาจจะมาเป็นกำลังเสริมส่วนหนึ่งที่จุนเป่าใช้กำจัดเหมยอิงอิงก็เป็นได้ แผนการที่สามพี่น้องได้วางไว้นั้น มันคืออะไรกันแน่และมันจะช่วยทำให้จุนเป่าไม่ต้องเเต่งงานกับเหมยอิงได้หรือไม่นั้น ติดตามต่อได้ใน Ep. หน้านะคะ