นานาเซียน

sds

....หุบเขาหมื่นอัคคีร้อนระอุเหมือนนรกบนโลก ลาวาเดือดพุ่งสูงเป็นเสาไฟ

หินแตกกระจาย, ควันดำและเถ้าร้อนลอยฟุ้งจนบดบังท้องฟ้า

เปลวไฟแดงทองปะทะกับลมปราณสีฟ้าเข้ม สร้าง แสงสลัวสลับวูบวาบ ราวดวงตาปีศาจ

อวี้ปิงลอยเหนือเปลวไฟ, ลูกไฟหมุนวนรอบตัวเขาอย่างดุเดือด

อวี้เฟิงโต้กลับด้วย วงลมปราณสีฟ้าเข้ม, ผลักลูกไฟของน้องชายย้อนกลับ

แรงปะทะทำให้ร่างทั้งคู่ลอยถอย, เสื้อผ้าขาด, ผิวไหม้เกรียม

ทั้งคู่แลกสายตาเต็มไปด้วย ความโกรธ ความท้าทาย

แม้อวี้เฟิงจะบาดเจ็บเต็มตัว, ผิวไหม้และรอยฟกช้ำเต็มตัว

เขาก็ยังยิ้มมุมปาก, เสียงกวนทะลุพายุปราณ

อวี้เฟิง (กัดจิก)

"โอ้โห…วงแหวนแดง-ดำสวยดีนะ นึกว่าพาไปเดินแฟชั่นโชว์ซะอีก!

หนีข้าไม่พ้นหรอกน้องชาย ฮ่า ๆ"

"อ๊ะ…คิดว่าข้าจะกลัวเหรอ? ถูกล็อกก็เหมือนกรงนก…นกก็ยังจะร้องเพลงแซวพวกเจ้าสักหน่อยนะเฟ้ย!"

เขาเหยียดยิ้มอย่างแสบสัน, แสบจนอวี้ปิงชะงักไปชั่ววูบ

อวี้ปิง (หน้าแดง, โกรธ)

"ยียวนเก่งนัก…ไม่ตายตอนนี้ ข้าจะย้ำให้เจ้าจำ!"

ทันใดนั้น จากซอกลึกและร่องหุบเขา ชนเผ่าเพลิงแดงหลายร้อยคนปรากฏตัว

ผิวแดงน้ำตาลคล้ายถูกไฟเผา, รอยสักเรืองแสงเต็มตัว สวมเกราะโบราณผสมขนสัตว์, เปลวไฟสะท้อนบนโล่และขวาน

พลังวิญญาณและอาคม ล่องลอยมีชีวิต, แผ่แรงดึงดูดจนลมรอบตัวสั่นไหว

วงอาคมแดง-ดำหมุนวนรอบอวี้ปิง, อวี้เฟิง และหานเหวิน

ลูกไฟและลมปราณของทั้งคู่ ถูกล็อก, ระเบิดไม่ได้

ร่างทั้งสามสะท้านราวถูกโซ่แห่งพลังวิญญาณพันรอบ

หานเหวินยืนตรงกลาง, มือสั่น, เหงื่อชุ่ม

"หลายร้อยคน…รวมพลังอาคมค่ายกล…แม้ปราณวิญญาณขั้นสูงก็ถูกล็อก…นี่มัน…"

อวี้เฟิง (หัวเราะแสบ, แสบสัน)

"โอ้ย…ข้าไม่ได้บอกแล้วหรือว่า…ถูกล็อกก็แค่เพิ่มรสชาติให้ชีวิตนิดเดียว!"

เปลวไฟและลมปราณหมุนวนรอบทั้งสามคน

เงาร่างชนเผ่าที่ซ่อนในควันและเปลวไฟ โผล่มาแล้วหายไปในพริบตา เพิ่มความลึกลับน่ากลัว

หุบเขาหมื่นอัคคี กลายเป็นสนามไฟและอาคมที่น่ากลัวเกินจินตนาการ

ทุกลมหายใจเต็มไปด้วยแรงดึงดูด, ทุกแรงปราณเหมือนเชือกพันร่างทั้งสามไว้แน่น

อวี้ปิง, อวี้เฟิง และหานเหวิน ถูกพันธนาการด้วยอาคมแดง-ดำ

ชนเผ่าเพลิงแดงหลายร้อยคน เคลื่อนตัวไปรอบ ๆ พวกเขา

ร่างเล็ก ผิวแดงน้ำตาล มีรอยสักลึกลับเต็มตัว

บางคนก็สวมเกราะโบราณและขนสัตว์ มือประสานอาคม

เปลวไฟจากหุบเขาและควันดำลอยฟุ้ง ทำให้ทุกสิ่งรอบตัว ดูเหมือนนรกบนโลก

สายตาของชนเผ่าล้วนแฝงความ ดุร้ายและลึกลับ

พวกเขา บูชาเทพบรรพกาลแห่งไฟ, ไฟและอาคมที่ร่ายออกมาจึงเหมือนมีชีวิต

ทั้งสามคนถูกพามาที่หมู่บ้าน

หมู่บ้านตั้งอยู่กลางหุบเขาไฟเก่า เปลวไฟและควันดำลอยฟุ้งปกคลุมทุกซอกมุม

กระท่อมไม้ผสมหินไฟสลักสัญลักษณ์ลึกลับเรืองแสง, เสาอาคมตั้งเรียงรายราวกับคอยเฝ้า

เปลวไฟจากโคมลอยและตะเกียงส่องแสงแดงทองสะท้อนใบหน้าชนเผ่า, ทำให้ดูน่ากลัวและลึกลับ

ร่องรอยเถ้าไฟและหินแตกกระจายเต็มพื้น, กลิ่นควันไหม้และเหล็กเผาเข้มข้นจนแทบหายใจไม่ออก

เสียงคำรามเบา ๆ และเสียงกระซิบอาคมดังลอยไปมา, ผสมกับลมปราณไฟ ทำให้บรรยากาศทั้งดุร้ายและอึดอัดอย่างน่าขนลุก

อวี้เฟิง (เสียงแสบสัน, หัวเราะเบา ๆ)

"โอ้โห…มาหมู่บ้านสวยแบบนี้…ข้าล่ะคิดว่ามาเที่ยวพักผ่อน…แต่เอ๊ะ? ทำไมมีคนเฝ้าเยอะจัง ฮ่า ๆ"

เขาหัวเราะขำขันทั้งที่ร่างถูกอาคมล็อกแน่น

"พวกเจ้าจะจับข้า, ข้าก็แค่…ยืดเส้นยืดสายให้ร่างได้ระบายความร้อนหน่อยนะ!"

อวี้ปิงมองพี่ชายด้วยสายตาโกรธและท้าทาย

"เฟิง เจ้าเงียบไปเลย…อย่าให้ข้าโกรธ!"

หานเหวินเงียบ, ใจเต้นแรง, มองไปรอบ ๆ

หมู่บ้านเพลิงแดงเต็มไปด้วย กระท่อมไม้ผสมหินไฟ, เสาและเครื่องประดับลึกลับเรืองแสง

เปลวไฟจากโคมไฟบนเสาและเถ้าลอยฟุ้งทำให้บรรยากาศ ทั้งลึกลับ น่ากลัว และน่าตกใจ

ชนเผ่าเพลิงแดงพาทั้งสามไปที่ลานกลางหมู่บ้าน, ล้อมด้วยเสาอาคม

ทุกสายตาและทุกลมหายใจเต็มไปด้วย แรงกดดันมหาศาล

อวี้ปิงยืนอยู่ข้างลานหินกลางหมู่บ้าน, ร่างสั่นสะท้านเพราะแรงอาคม

สายตาของเขาเต็มไปด้วย ความโกรธและท้าทาย ต่อเทพบรรพกาลแห่งไฟ

อวี้เฟิงยืนข้างๆ แม้เขาถูกพันธนาการด้วยอาคม แต่เขาก็ยังมีท่าทาง ยียวน กวนตีน

อวี้ปิงมองไปยัง บ่อน้ำไฟกลางลาน

"นี่คือจิตวิญญาณของเทพบรรพกาลแห่งไฟ…พลังของหมู่บ้านนี้อยู่ที่นี่"

อวี้เฟิง (หัวเราะกราว, แสบสัน)

"โอ้…เทพบรรพกาลแห่งไฟนะเหรอ…ข้าแค่สงสัยจริง ๆ ว่าเทพเก่งแค่ไหน ช่วยมาเผาไอ้น้องชายกวนโอ้ยให้ข้าหน่อยสิ ฮ่า ๆ"

อวี้ปิงหน้าแดง โกรธแต่ก็เงียบปากนิ่งๆ ไม่ตอบ

อวี้เฟิงยิ้มมุมปาก

"เฮ้…เทพบรรพกาล ถ้าเจ้าดูอยู่…ลองมาสู้ข้าสักครั้งสิ! ฮ่า ๆ …ไม่กล้าหรอกใช่ไหม?"

หานเหวินยืนอยู่ข้าง ๆ ตาเบิกกว้าง มือสั่น

หมู่บ้านเพลิงแดงเงียบสนิท ทุกสายตาจับจ้องมาที่ทั้งสามคน...