(จบ)พฤกษาวิญญาณกับสงครามมนุษย์พิฆาตเทพมังกร

        ไม่นานนัก ทั้งสี่คนก็ยังคงสนทนากันต่ออีกครู่หนึ่ง คำพูดแลกเปลี่ยนสลับไปมาอย่างเป็นกันเอง บรรยากาศซึ่งก่อนหน้านั้นตึงเครียดจากเรื่องการแข่งขันและรางวัลอันล้ำค่า ต่างค่อยๆคลี่คลายลงจนเหลือเพียงความสงบภายในห้องทำงานอันกว้างขวาง

        ท้ายที่สุด หวงเยี่ยและหวูเหยียนจีต่างลุกขึ้นจากที่นั่งอย่างพร้อมเพรียง

        “เช่นนั้นข้าต้องขอตัวก่อน.. ให้พวกท่านทั้งสองได้พูดคุยกันตามสบาย!”

        คำกล่าวของหวงเยี่ยสุภาพเรียบร้อย หวูเหยียนจีเพียงพยักหน้าแทนถ้อยคำ ก่อนที่ทั้งคู่จะหมุนกายเดินออกจากห้อง ทิ้งไว้เพียงสองพ่อลูกในความเงียบที่ค่อยๆแผ่ขยายเข้าปกคลุมพื้นที่ทั้งหมด บรรยากาศภายในจึงกลับมาสงัดอีกครั้ง

        หย่าอี้หานเอนกายพิงพนัก สายตามองตรงไปยังบุตรสาวด้วยรอยยิ้ม คล้ายผู้เฝ้ามองดอกไม้ที่ตนเองปลูกเติบโตขึ้นมาจนงดงาม

        “หย่าเฟย..”

        “ตอนนี้ลูกเองก็อายุจะเกินสี่สิบปีแล้วนะ”

        “ทำไมถึงไม่มองหาคู่ครองหน่อยละ”

        “พ่อคนนี้เองก็อยากจะอุ้มหลานตัวเล็กๆแล้วเนี่ย!”

        หย่าเฟยซึ่งกำลังยกถ้วยชาขึ้นจิบถึงกับสะดุ้ง ชาอุ่นในปากแทบสำลักออกมา

        นางรีบวางถ้วยลงบนโต๊ะอย่างรวดเร็ว แววตาที่เคยสงบนิ่งแปรเปลี่ยนเป็นความตกตะลึงในพริบตา

        “พะ.. พูดบ้าอะไรของท่าน!”

        น้ำเสียงของนางสะท้อนความเขินอายปนหงุดหงิด เหมือนไม่อยากเชื่อว่าบิดาจะกล่าวเรื่องเช่นนี้ออกมาอย่างหน้าตาเฉยได้

        “ก็บอกไปแล้วยังไงละว่าข้าไม่ต้องการจะมีผัวหรือมีสามีอะไรทั้งสิ้น!”

        “เพราะในยุคสมัยนี้น่ะ.. การมีครอบครัวก็ไม่ต่างอะไรไปจากฝันร้ายหรอก!”

        “วันดีคืนนี้อาจถูกเผ่าพันธุ์มังกรที่แข็งแกร่งเข้ามารุกราน มันเป็นยุคสมัยที่เต็มไปด้วยความโกลาหล!”

        “การมีครอบครัวหรือคู่ครองน่ะเหรอ.. เป็นทางเลือกท้ายสุดเลยละ แล้วที่สำคัญคงไม่มีผู้ชายคนไหนที่จะคู่ควรกับข้าหรอก!”

        คำกล่าวของหย่าเฟยชัดคำ ไม่ได้เอ่ยด้วยความเขินอายเพียงอย่างเดียว หากเต็มไปด้วยความเชื่อมั่นและทัศนะที่นางยึดถืออย่างแน่วแน่

        หย่าอี้หานฟังจนจบโดยไม่แทรกแม้แต่น้อย รอยยิ้มบนใบหน้าไม่ได้จางหาย หากยิ่งเผยความเอ็นดูมากขึ้น

        “งั้นถ้าเป็นเจ้าเด็กหวงเยี่ยคนนี้ละ?”

        คำถามนั้นร่วงลงอย่างเรียบง่าย ทว่ากลับหนักหน่วงยิ่งกว่าประโยคทั้งหมดก่อนหน้า

        “นะ.. นั่นมัน..”

        หย่าเฟยชะงักงันในทันที มือที่วางอยู่บนโต๊ะนิ่งสนิท ดวงตางดงามเบิกขึ้นและไม่อาจปิดบังความประหลาดใจ

        หย่าอี้หานยังคงกล่าวต่ออย่างสบายอารมณ์

        “หวงเยี่ยซื่อจื่อ.. สุดยอดอัจฉริยะที่ไม่เคยมีมาก่อนในประวัติศาสตร์ของเผ่าพันธุ์ ใช้เวลาหนึ่งเดือนในการพัฒนาตนเองจากคนธรรมดามาเป็นนักล่ามังกรระดับสี่ อีกทั้งตอนนี้ยังครอบครองเจตจำนงธาตุพฤกษาระดับเทพอันดับที่หนึ่งอย่างเทพพฤกษาบัญญติดาราศักดิ์สิทธิ์อีก!”

        “ทั้งรูปลักษณ์และหน้าตาเองก็หล่อเหลา.. ไม่ใช่สิ จะเรียกว่าหล่อเหลาก็คงไม่ถูกนัก เป็นหนุ่มน้อยหน้าสวยเสียมากกว่า”

        “เพราะงั้นตัวของเขาก็น่าจะเหมาะสมกับเจ้าอยู่ไม่มากก็น้อยเลยใช่ไหมละ?”

        คำกล่าวจบลงพร้อมรอยยิ้มแฉ่งของผู้เป็นพ่อ สายตาจับจ้องไปยังบุตรสาวอย่างไม่ปิดบังความขบขัน

        หย่าเฟยถึงกับนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ความหงุดหงิดเมื่อครู่คล้ายถูกแปรเปลี่ยนเป็นความว้าวุ่นบางอย่างที่นางไม่ทันตั้งตัว ใบหน้าขาวผ่องพลันร้อนวูบเล็กน้อย แม้นางจะพยายามควบคุมสีหน้าเอาไว้อยู่ก็ตาม

        “ท่านพ่อ.. เขายังเด็กกว่าข้าตั้งเท่าไร แล้วอีกอย่างนึง..”

        นางหยุดคำพูดไว้กลางอากาศ ดวงตาหลุบลงเพียงชั่วพริบตาก่อนจะเงยขึ้นอีกครั้งอย่างจริงจัง

        “ข้าเพียงมองเขาในฐานะนักล่ามังกรที่มีศักยภาพเท่านั้น และไม่ได้มีความคิดอื่นใดเลยทั้งนั้น!”

        ทว่าหย่าอี้หานกลับหัวเราะขึ้นด้วยท่าทางที่ขบขัน

        “ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า”

        “เด็กกว่าแล้วยังไง?”

        “ในยุคสมัยของนักล่ามังกรใครจะไปสนใจอายุกันเล่า!”

        “เพราะผู้ที่แข็งแกร่งย่อมได้รับการยอมรับ และผู้ที่โดดเด่นย่อมดึงดูดสายตา แล้วเจ้าจะบอกว่ามองไม่เห็นศักยภาพของเขาจริงหรือ?”

        คำถามนั้นได้แทงตรงเข้าไปยังใจของหย่าเฟยอย่างแม่นยำ

        จนหญิงสาวต้องชะงักงันอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตางดงามที่ก่อนหน้านั้นยังเต็มไปด้วยความหงุดหงิดกลับค่อยๆสงบนิ่งลง

        ก่อนที่นางจะส่ายศีรษะไปมา ราวกับพยายามสะบัดความคิดที่เพิ่งถูกโยนใส่มาอย่างไม่ทันตั้งตัว

        “เลิกคิดไปเลยค่ะท่านพ่อ”

        “ไอ้เรื่องการแต่งงานหรือจะจับคู่ครองให้ข้าน่ะ.. ตอนนี้ข้ายังไม่สนใจผู้ชายคนไหนทั้งสิ้น!”

        น้ำเสียงของหย่าเฟยมั่นคงและไม่สั่นไหว ดวงตาคมสวยมองบิดาอย่างไม่หลบเลี่ยง ราวกับต้องการยืนยันจุดยืนของตนให้ชัดเจนที่สุด

        ทว่านางก็หยุดเว้นจังหวะไปเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นอีกครั้งอย่างเจ้าเล่ห์นิดๆ ก่อนจะกล่าวต่ออย่างมีน้ำหนัก

        “แต่ถ้าเกิดลูกสนใจขึ้นมาจริงๆ.. หวงเยี่ยคนนี้ก็ถือเป็นตัวเลือกที่ไม่เลวนัก!”

        ประโยคสุดท้ายถูกเปล่งออกมาพร้อมรอยยิ้มที่ยากจะตีความ ว่าเป็นเพียงคำหยอกย้อน หรือมีบางสิ่งซ่อนอยู่ลึกกว่านั้น

        หย่าอี้หานถึงกับชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาพลันเปล่งประกายขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ราวกับได้ยินคำตอบที่เกินคาดคิดจากปากบุตรสาว

        “งั้นเหรอ?”

        ท่าทางของเขาแฝงความประหลาดใจอย่างชัดเจน จ้องมองนางอย่างพินิจพิเคราะห์ ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงจริงจังกว่าที่ผ่านมา

        “ถ้าเจ้าพูดแบบนี้พ่อเองก็จะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวละกัน!”

        “แต่พ่อจะบอกให้ชัดๆเลยละกัน.. ว่าหวงเยี่ยซื่อจื่อคนนี้น่ะไม่ธรรมดาอย่างแท้จริง!”

        “เขาเป็นนักล่ามังกรที่มีพรสวรรค์ และมากพอที่จะขึ้นเป็นนักล่ามังกรที่แข็งแกร่งมากที่สุดในโลกใบนี้เลยละ”

        คำกล่าวนั้นมิใช่การยกยอ หากเป็นการประเมินของผู้มากประสบการณ์ที่มองเห็นศักยภาพอันล้ำลึกเกินกว่าสายตาคนทั่วไป

        พอได้ฟังเช่นนั้น นัยน์ตาของหย่าเฟยก็สั่นไหวโดยไม่รู้ตัว

        “เพราะงั้นถ้าลูกตัดสินใจได้ขึ้นมาจริงๆจังๆ ลูกก็ต้องคว้าเขาเอาไว้ให้อยู่หมัดเลยละ”

        “เพราะยังไงซะผู้แข็งแกร่งน่ะ.. ย่อมจะต้องดึงดูดสายตาผู้หญิงที่งดงามอีกมากมาย!”

        “พวกนางเหล่านั้นคงจะเข้าหาเด็กคนนี้ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง! ลูกเองก็ต้องทำคะแนนก่อนที่ตัวของเขาจะถูกแย่งชิงไป!”

        “พ่อบอกได้เพียงแค่นี้ละ”

        คำพูดทิ้งท้ายถูกกล่าวออกมาอย่างสงบ ไม่มีการย้ำซ้ำ ไม่มีคำอธิบายเพิ่มเติม

        กล่าวจบ ชายหนุ่มผมดำลุกขึ้นจากโซฟาอย่างไม่รีรอ ท่วงท่าของเขาเรียบง่าย พลางหันหลังให้บุตรสาว ก่อนก้าวเดินออกไปจากห้องทันที

        ภายในห้องจึงเหลือเพียงหย่าเฟยคนเดียว ความเงียบที่เคยสงบนิ่ง กลับกลายเป็นความว่างเปล่าที่เต็มไปด้วยความคิดอันวุ่นวาย หัวใจของนางเต้นระรัวขึ้นอย่างไม่อาจควบคุม จังหวะที่เคยมั่นคงกลับเร่งเร็วผิดปกติ ราวกับมีบางสิ่งมาปลุกเร้าให้สั่นสะเทือน

        “นะ.. นี่ท่านพ่อของข้าประเมินเขาสูงถึงเพียงนี้เชียว?”

        เสียงพึมพำหลุดออกมาจากริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว พลางยกมือขึ้นแตะอกซ้ายของตนเอง รู้สึกได้ถึงแรงเต้นที่กระหน่ำชัดเจนยิ่งขึ้น

        “อันที่จริงตอนแรกข้าก็ไม่ได้สนใจเจ้าเด็กหวงเยี่ยในเรื่องรักๆใคร่ๆเลยสักนิด”

        “ไม่เคยคิดที่จะมองเป็นอื่น!”

        “แต่เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้จากปากของท่านพ่อ..”

        “หัวใจของข้ากลับสั่นไหว!”

        ความคิดมากมายแล่นผ่านอย่างรวดเร็ว

        ภาพของหวงเยี่ยปรากฏขึ้นในจิตใจ ชายหนุ่มผู้มีสายตาสงบนิ่ง ทว่าซ่อนความแน่วแน่เอาไว้ลึกสุดใจ ความสามารถที่พัฒนาอย่างก้าวกระโดดในระยะเวลาอันสั้น เจตจำนงธาตุพฤกษาระดับเทพอันดับหนึ่งที่ครอบครองอยู่

        ทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับเขา ทั้งหมดล้วนเหนือความคาดหมาย

        “หรือว่าข้าตอนนี้กำลังเกิดความสนใจในตัวของเจ้าเด็กแสบหวงเยี่ยจริงๆนะ?”

        คำถามนั้นสะท้อนก้องอยู่ภายในหัว แล้วยิ่งคิดนางก็ยิ่งรู้สึกว่าความมั่นใจเมื่อครู่เริ่มสั่นคลอน ทำให้ใบหน้าขาวผ่องค่อยๆแดงก่ำขึ้นอย่างชัดเจน ความร้อนผ่าวแผ่กระจายจากแก้มไปจนถึงใบหู ราวกับผลแอปเปิลที่สุกจัดจนเปล่งสีแดงสด

        นางยกมือขึ้นแตะแก้มตนเองอย่างลนลาน

        “ข้าเป็นอะไรไปกัน…”

        เสียงพึมพำแฝงความงุนงง สายตาเหลือบมองไปยังประตูที่บิดาเพิ่งเดินออกไป ความเงียบในห้องยิ่งทำให้ความคิดดังชัดเจนขึ้น หัวใจยังคงเต้นแรงเหมือนจังหวะไม่ยอมชะลอลง ความว้าวุ่นที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนกำลังกัดกินความมั่นคงภายในอย่างช้าๆ

        “หวงเยี่ย.. ดูเหมือนว่าเจ้าจะทำให้ข้าเริ่มลังเลได้แล้วจริงๆ”

        หย่าเฟยสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามปรับอารมณ์ให้สงบ แต่ทุกครั้งที่หลับตา ภาพของหวงเยี่ยกลับชัดเจนขึ้นกว่าเดิมเลยก็ว่าได้

        “ให้ตายสิ ไอ้ความรู้สึกนี้มันน่าหงุดหงิดจริงๆ”

        ...

        ไอ้เด็กเวรได้ของโคตรดี 55+

        ผู้อำนวยการแห่งมหาวิทยาลัยเทพอสูร หย่าเฟย

        คู่หูของหย่าเฟย ราชันย์มังกรจักรพรรดิทองคำ หลงอิน