ทะลุมิติมาเป็นแพทย์หญิงตัวร้ายพร้อมลูกชายอัจฉริยะ【จบ】

        กู้ตงหลิงเงยหน้าขึ้นมองโม่อวี้เฉินโดยไม่รู้ตัวในดวงตามีแววซับซ้อนเจือด้วยความไม่ยินยอม ความรู้สึกที่ซาบซึ้ง และความเกลียดชังนางเดินมาถึงจุดนี้ก็เพื่อชายผู้นี้โดยแท้ ยามนี้นางไม่เหลือความเป็นคนไม่เหลือความเป็นผี ยังต้องติดตามบุรุษชราวิปลาสอย่างฮ่องเต้ฉินอีกหลายวันที่ผ่านมานี้แทบจะทรมานนางจนตายราวกับเป็นบุรุษที่ไม่เคยพบเห็นสตรีมาหลายภพชาติกระมัง

        อย่างไรก็ตามนางก็เข้าใจดีว่า หากนางได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้ฉินนางก็จะมีโอกาสไต่เต้าขึ้นไปได้ เพราะตระกูลกู้และตระกูลถังพังพินาศแล้วนางจึงทำได้เพียงพึ่งพาตนเองเท่านั้น

        กู้ชิงเฉิงเองก็มองไปยังกู้ตงหลิงเช่นกันในดวงตาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน ทำให้กู้ตงหลิงรู้สึกผิดไปบ้างจึงเลิกสบตาไปจากนั้นก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันกลับมาจ้องกู้ชิงเฉิงอย่างดุร้ายสิ่งที่นางอยากทำที่สุดในตอนนี้คือการฆ่ากู้ชิงเฉิงให้ตาย และต้องให้นางตายอย่างไม่มีที่ฝัง

        “เจ้าควรจะรู้ฐานะของตัวเองเสียบ้าง” ฮ่องเต้ฉินก็โมโหไม่แพ้กันจ้องเขม็งไปที่โม่อวี้เฉินยามนี้เขากลับรู้สึกว่าบุตรชายที่เคยทำให้เขาภาคภูมิใจและชื่นชมมาโดยตลอดผู้นี้ช่างไม่น่ามองเสียแล้ว กลับกลายเป็นอุปสรรคของตนเองไปเสียได้

        “เสด็จพ่อควรจะตื่นจากฝันได้แล้ว” โม่อวี้เฉินแค่นเสียงเย็นชา“หลายสิ่งหลายอย่าง ทุกคนต่างรู้ดีแก่ใจในเมื่อต่างฝ่ายต่างสงบสุขมานานหลายปีแล้วเหตุใดจึงต้องเปิดเผยเรื่องราวทั้งหมดนี้ออกมาเล่า? ไม่เพียงแต่ทำให้ผู้คนขยะแขยงเท่านั้นแต่ยังไม่เป็นผลดีต่อพวกท่านอีกด้วย” เรื่องราวสกปรกในวังหลวงเหล่านี้เขารู้ดีแก่ใจ

        เมื่อถูกโม่อวี้เฉินกล่าวเช่นนั้นใบหน้าของฮ่องเต้ฉินก็เปลี่ยนสีหลายครั้ง และจ้องเขม็งไปที่เขาอย่างดุร้ายเขาไม่คิดว่าโม่อวี้เฉินจะกล่าวคำเช่นนี้ออกมาได้ เรื่องนั้นผู้ที่รู้เรื่องทั้งหมดก็ถูกจัดการไปหมดแล้ว นอกจากเขาและฮองเฮาไม่มีใครล่วงรู้เลย เขาจ้องฮองเฮาอีกครั้งอย่างดุร้าย

        “ฮึ หากไม่ต้องการให้ใครล่วงรู้ ก็อย่ากระทำเสียแต่แรก” ความเกลียดชังในอกของฮองเฮาปะทุขึ้นไม่หยุดหย่อน “เหตุใดตระกูลเกอจึงก่อกบฏเมื่อครั้งนั้นท่านไม่รู้จริงหรือ ผู้คนใต้หล้าต่างรู้ดีแก่ใจ”

        ในเวลานั้นร่างของโม่อวี้เฉินแข็งค้างไปเล็กน้อย ก่อนจะกลับคืนสู่ปกติอย่างรวดเร็วเขาก็เข้าใจดีว่า ในสถานการณ์เช่นนั้น ตระกูลเกอจะก่อกบฏก็มีเหตุผลอันสมควรแต่ถึงอย่างไรเขาก็เป็นองค์รัชทายาทแห่งต้าฉิน จึงไม่อาจปล่อยปละละเลยได้เขายังคงเหลือเชื้อสายของตระกูลเกอไว้นั่นคือเกอจวิ้นและท่านหญิงหลิงหยางต่างก็ยังมีชีวิตอยู่

        “หุบปาก” ใบหน้าของฮ่องเต้ฉินดำมืดราวกับก้นหม้อร่างกายสั่นสะท้านไปทั้งตัวเรื่องราวอื้อฉาวที่เขากระทำจะถูกเปิดโปงออกมาทั้งหมดในครานี้

        “ฮึ ข้ารู้ว่าวันนี้ท่านอยากจะเอาชีวิตข้า หากข้าไม่อาจรอดได้เช่นนั้นทุกคนก็อย่าหวังว่าจะอยู่ดีเป็นสุข” ฮองเฮาก็ตัดขาดทุกสิ่งแล้ว 

        “ท่านเป็นถึงจักรพรรดิผู้สูงศักดิ์ แต่กลับไร้ยางอายถึงเพียงนี้ท่านกล้าหลอกล่อหลิงหยางมาที่นี่ได้อย่างไร? ท่านลงมือได้ลงคอได้อย่างไร?ท่านมองนางแล้วไม่นึกถึงมารดาของนางบ้างหรือ? ท่านช่างไร้ยางอายถึงเพียงนี้เชียวหรือ!”ฮองเฮาเอ่ยด่าทอไม่หยุด 

        “ท่านไม่กลัวหรอกหรือว่าชิวเหลียนจะกลายเป็นผีร้ายมาทวงชีวิต? เมื่อครั้งนั้นท่านทำลายชีวิตนาง บัดนี้ท่านยังจะทำลายบุตรสาวของนางอีกท่านไม่ใช่คน ท่านมันก็แค่สัตว์เดรัจฉาน สัตว์เดรัจฉานที่เลวกว่าหมูหมา!”

        คำพูดนี้ช่างมากมายยิ่งนักนางกำนัล ขันที และหมอหลวงที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่างต่างมีใบหน้าซีดเผือดราวกับศพความลับเช่นนี้ถูกล่วงรู้ แน่นอนว่าคงไม่มีใครรอดชีวิตไปได้

        แม้แต่กู้ชิงเฉิงก็ยังประหลาดใจการก่อเรื่องวุ่นวายในวันนี้ เกรงว่าจะไม่สามารถยุติลงได้ง่ายๆฮองเฮาก็ทำตัวเหมือนหาที่ตายเช่นกัน นางเก็บความลับมาครึ่งชีวิตแล้วเหตุใดจึงต้องมาเปิดเผยออกมาในตอนนี้ทั้งที่ยังสามารถใช้ความลับนี้ข่มขู่ฮ่องเต้ได้ อย่างน้อยฮ่องเต้ก็ไม่กล้าทำเกินกว่าเหตุ

        ความลับของราชวงศ์เหล่านี้ช่างน่าสะพรึงกลัวและสกปรกโสมมยิ่งกว่าเรื่องใดๆ ฟังแล้วก็รู้สึกขยะแขยง

        “เจ้ากำลังหาที่ตาย” ฮ่องเต้ฉินทนต่อไปไม่ไหวแล้วนี่เป็นการฉีกผ้าคลุมปกปิดความอับอายของเขาออกจนหมดสิ้นทำให้ชื่อเสียงของเขาได้พังทลายลงอย่างสิ้นเชิงแล้ว

        องค์รัชทายาทโม่อวี้เฉินเห็นฮ่องเต้คิดจะเข่นฆ่าจึงรีบรุดไปข้างหน้าแล้วทูลว่า “เสด็จพ่อเรื่องเหล่านี้จะโทษผู้ใดได้พ่ะย่ะค่ะ หากพระองค์ทรงกระทำได้เหตุใดจึงทรงเกรงกลัววาจาคนอื่นเล่าพ่ะย่ะค่ะ”

        เขาก็รู้สึกเยือกเย็นไปทั้งร่างไม่คิดเลยว่าความจริงจะเป็นเช่นนี้ ตระกูลเกอจะคิดก่อกบฏก็เพราะถูกฮ่องเต้ฉินบีบคั้นจนถึงที่สุด ที่แท้กำเนิดของเกอจวิ้นเป็นเช่นนี้เป็นเรื่องที่ไม่อาจยอมรับได้จริงๆ นับเป็นความอัปยศอย่างมหันต์ของต้าฉินหากเรื่องเหล่านี้แพร่สะพัดออกไปเกรงว่าต้าฉินจะต้องกลายเป็นเรื่องขบขันไปทั่วทั้งแผ่นดิน

        “เจ้าหลีกไป” ฮ่องเต้ฉินกัดฟันกรอดเขานั้นเป็นผู้ที่มักจะถือหน้าถือตา แต่กลับทำเรื่องไร้ยางอายยามนี้เขากำลังหวั่นเกรงว่ากู้ตงหลิงจะรังเกียจตนใบหน้าแก่ชราของเขาแดงก่ำคล้ำเข้ม และยังลอบชายตามองกู้ตงหลิงเป็นครั้งคราว

        แต่ยามนี้กู้ตงหลิงเพียงแค่ซบอยู่ที่นั่นไหล่สั่นสะท้าน ราวกับกำลังร่ำไห้ บุตรของนางจากไปแล้วนางควรจะเสียใจอยู่ช่วงหนึ่ง อีกทั้งการที่นางยอมทอดทิ้งบุตรในครรภ์ก็เพื่อที่จะกำจัดฮองเฮาให้ตายตกไปตามกัน

        “ลูกไม่หลีกพ่ะย่ะค่ะ” โม่อวี้เฉินเอ่ยอย่างเย็นชา“หากเสด็จพ่อทรงกระทำการใดกับเสด็จแม่ในวันนี้ก็อย่าหาว่าลูกไม่ไว้หน้าพ่ะย่ะค่ะ”

        เขาเอ่ยอย่างจริงจังในมุมมืดที่ผู้คนไม่อาจมองเห็น เกอจวิ้นกำหมัดแน่น สีหน้าอัปลักษณ์ยิ่งนักเขาก็เพิ่งจะล่วงรู้ความจริงในตอนนี้ ความแค้นในใจประดุจคลื่นทะเลที่โหมกระหน่ำไม่อาจสงบลงได้เลยแม้แต่น้อยแม้แต่คิดจะพุ่งเข้าไปประหัตประหารกับฮ่องเต้ฉินโดยตรง

        ทว่าเขาวางแผนมาเนิ่นนานไม่อาจให้แผนการทั้งหมดพังทลายลงในยามนี้ได้ เขาต้องอดทนเรื่องของท่านหญิงหลิงหยาง เขาก็อดทนมาแล้ว ยังจะมีสิ่งใดที่อดทนไม่ได้อีกเขาจะต้องอดทน อดทนจนกว่าจะถึงวันที่ได้กำจัดฮ่องเต้ฉิน

        เดิมทีเขาตั้งใจจะระดมพลทหารเก่าของตระกูลเกอแต่โม่อวี้เฉินเฝ้าจับตาดูทุกการเคลื่อนไหวของเขา จึงไม่สามารถทำได้เลยอีกทั้งในช่วงนี้คนตระกูลไป๋ก็กลับมาอย่างต่อเนื่อง ทำให้เขายิ่งไม่กล้าผลีผลาจึงทำได้เพียงเริ่มลงมือจากฮ่องเต้ฉินเท่านั้น ตราบใดที่เขากำจัดฮ่องเต้ฉินได้โดยลับก็ถือว่าได้แก้แค้นแล้ว

        หากไม่อาจแก้แค้นนี้ได้เขาก็ไม่สมควรเป็นบุตรคนหนึ่ง สิ่งที่เขาต้องการนั้นไม่มากราชบัลลังก์นี้เขาก็ไม่สนใจ ขอเพียงแค่ได้แก้แค้นเท่านั้น

        เมื่อได้ยินบทสนทนาเหล่านี้เขายิ่งอยากจะฉีกกระชากฮ่องเต้ฉินออกเป็นเสี่ยงๆเขารู้ดีว่าตระกูลเกอล้วนเป็นขุนนางผู้ภักดี ไม่มีทางทรยศชาติอย่างแน่นอนทุกอย่างล้วนถูกฮ่องเต้ฉินบีบบังคับ

        “องค์รัชทายาทคิดจะก่อกบฏเช่นนั้นรึ” ฮ่องเต้ฉินจ้องมองโม่อวี้เฉินในยามนี้เขาคิดที่จะกำจัดทุกคนในท้องพระโรงให้สิ้นเพื่อไม่ให้เรื่องราวแพร่สะพัดออกไป ไม่เช่นนั้นใบหน้าขององค์ฮ่องเต้ผู้นี้จะต้องอับอายขายหน้าไปชั่วชีวิต

        “เสด็จพ่อโปรดระงับโทสะ หากเสด็จพ่อยังคงดื้อรั้น ลูกก็คิดว่าไม่เห็นจะเป็นไรนี่พ่ะย่ะค่ะ” โม่อวี้เฉินเอ่ยอย่างตรงไปตรงมาโดยไม่ได้อ้อมค้อมเลยแม้แต่น้อย เมื่อมาถึงขั้นนี้แล้วก็ไม่จำเป็นต้องเสแสร้งต่อไปอีก

        ใจของฮ่องเต้ฉินจมดิ่งลงเขานั้นเกรงกลัวองค์รัชทายาทจริงๆเพราะเบื้องหลังองค์รัชทายาทคือรุ่ยอ๋องและตระกูลไป๋ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นคนที่เขาไม่อาจแตะต้องได้ เมื่อคิดถึงตรงนี้เขาก็ยิ่งรู้สึกอึดอัดใจ กำมือที่กุมกระบี่แน่น ใบหน้าของเขาเขียวคล้ำ

        “ดีๆๆ!” ฮ่องเต้ฉินเอ่ยคำว่า ‘ดี’ติดกันสามครั้ง กัดฟันแล้วเอ่ยว่า “ข้าอาจละเว้นโทษตายให้ฮองเฮาได้แต่จะไม่ให้ออกนอกตำหนักคุนหนิงไปแม้แต่ครึ่งก้าว”

        “ไม่” กู้ชิงเฉิงก้าวออกไป “พระองค์ทรงคิดจะกักขังเสด็จแม่จนตายย่อมไม่ได้” นางไม่ต้องการให้คนที่นี่ดำเนินไปตามจุดจบที่กำหนดไว้นางต้องการเปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง เพื่อเปลี่ยนแปลงจุดจบของโม่อวี้เฉิน

        “เราไม่เพียงแต่จะกักขังฮองเฮาจนตาย แต่จะกักขังพวกเจ้าทั้งหมด” ฮ่องเต้ฉินพลันเอ่ยขึ้น แล้วหันไปพูดกับด้านนอกท้องพระโรงว่า “ท่านอาจารย์ ลงมือเถอะ เว้นแต่หลิงกุ้ยเฟยนอกนั้นไม่เหลือไว้แม้แต่คนเดียว!”