ตอนที่ 26 นี่มันเกิดอะไรขึ้น
จ้าวโจวเฉินยกมือขึ้นชี้หน้าฉีเล่ย พร้อมกับร้องะโถามด้วยความโมโห “นี่เธอเป็ใคร? เข้ามาในห้องนี้ได้ยังไงกัน?”
ความจริงแล้ว ฉีเล่ยเองก็ไม่้าฉีกหน้าทีมแพทย์ทั้งหมดที่อยู่ในห้องเวลานี้ แต่เขาไม่สามารถอดรนทนต่อไปได้อีก เพราะจรรยาบรรณแพทย์ที่บรรพชนสกุลเฉินถ่ายทอดไว้ในตัวเขานั้น ทำให้ฉีเล่ยเป็ห่วงชีวิตคนไข้มากกว่าสิ่งใด..
ขนาดคนธรรมดาทั่วไปยังรักหน้าตา และศักดิ์ศรีของตัวเอง แล้วมีหรือที่ภรรยาของท่านผู้ว่าการประจำมณฑลจะไม่รักหน้าตาตัวเอง
ในความรู้สึกของหลิวเฟิงเจิ้น หากต้องรักษาด้วยวิธีการเช่นนี้ เธอยอมตายเสียดีกว่า!
ฉีเล่ยก้าวเดินไปด้านหน้าสองก้าว พร้อมกับพูดขึ้นว่า “ไม่ทราบว่าผมขอแสดงความคิดเห็นบ้างจะได้มั๊ยครับ?”
ในวินาทีที่ฉีเล่ยเอ่ยปากพูดประโยคแรกออกมาก่อนหน้านี้ จางฝูถึงกับยกมือขึ้นตบหน้าผากตัวเองอย่างแรง เขาเพิ่งจะนึกขึ้นมาได้ว่า ยังไม่ได้แนะนำฉีเล่ยให้กับแพทย์ในทีมได้รู้จักว่า ชายหนุ่มผู้นี้ถือจดหมายสำคัญมาหนึ่งฉบับ ซึ่งในจดหมายฉบับนั้นได้ระบุชัดเจนว่า ให้เขามาช่วยดูอาการของหลิวเฟิงเจิ้น
เป็เพราะฝูเฉิงมัวแต่วุ่นวายอยู่กับการมาของหลี่ฮั่วเฉิน และทุกคนต่างก็ให้ความสนอกสนใจแพทย์ผู้เชี่ยวชาญจากปักกิ่ง จนทำให้เขาลืมเื่ของฉีเล่ยไปเสียสนิท!
เมื่อได้สติ ฝูเฉิงจึงรีบลุกขึ้นขออภัยทุกคน พร้อมกับพูดขึ้นว่า “ผมขออภัยด้วยครับทุกท่าน ผมลืมแนะนำไปเสียสนิทเลย! นี่เป็แพทย์ฝึกหัดคนใหม่ และเพิ่งมาทำงานที่โรงพยาบาลเป็วันแรก เขาถือจดหมายฝากฝังจาก…”
แต่จ้าวโจวเฉินกลับไม่ปล่อยให้จางฝูพูดจบ และเมื่อได้ยินคำว่าแพทย์ฝึกหัด เขาก็ร้องะโออกมาเสียงดังด้วยความโมโห พร้อมกับยกมือขึ้นชี้หน้าฉีเล่ย
“เป็แค่แพทย์ฝึกหัด แต่กลับกล้าที่จะออกความเห็น ใครอนุญาตให้เธอพูด? ที่นี่ไม่ใช่สถานที่สำหรับเธอ ออกไปได้ให้พ้นหน้าฉันได้แล้ว!”
แพทย์คนอื่นๆในทีมต่างก็หันไปจ้องมองฉีเล่ยเช่นกัน แล้วเสียงของแพทย์ในทีมคนหนึ่งก็ดังขึ้น
“พ่อหนุ่ม! ที่นี่มีแต่แพทย์ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทาง เธอยังกล้าที่จะแสดงความเห็นอีกเหรอ? เธอคิดว่าเธอคู่อย่างนั้นเหรอ?”
จากนั้น แพทย์คนอื่นๆ ก็เริ่มที่จะพูดจาดูถูกฉีเล่ยขึ้นทีละคน..
“ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงจริงๆ! นี่เธอถึงกับกล้าคลางแคลงสงสัยในวิธีการรักษาของท่านหมอหลี่เชียวเหรอ? เธอคงไม่รู้สินะว่า ท่านหมอหลี่เป็แพทย์มือหนึ่ง ที่เชี่ยวชาญด้านโรคทางเดินอาหารมากที่สุด?”
“ฉันชักจะสงสัยแล้วสิว่า ถ้าเธอได้เห็นคนไข้เคสนี้ เธอยังจะกล้าพูดจาไร้สาระแบบนี้อยู่อีกหรือเปล่า?”
“พูดออกมาได้ว่า ถ้าหญ้าตายอาจทิ้งปัญหาให้กับดิน! เคยมีผลวิจัยการรักษาด้วยการปลูกถ่ายจุลินทรีย์มาแล้วว่า ไม่มีการทิ้งปัญหาไว้ภายในลำไส้ของผู้ป่วย แล้วปัญหาที่เธอว่ามันคืออะไร?”
“ขนาดแพทย์ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทางอย่างพวกเรา ยังไม่สามารถระบุปัญหาที่ว่าได้ แต่เธอกลับสามารถทำได้ นี่ไม่เท่ากับว่าแพทย์เฉพาะทางอย่างพวกเรา มีความรู้ความสามารถด้อยกว่าแพทย์ฝึกหัดอย่างเธอน่ะสิ!”
บอดี้การ์ดของไต่คุนถึงกับใ และรีบวิ่งเข้ามาภายในห้อง ก่อนจะค่อยๆ เดินเข้าไปหาฉีเล่ยอย่างระแวดระวัง
“ปล่อยให้เขาพูด! ยิ่งเกิดการถกเถียงกันมากเท่าไหร่ ก็จะยิ่งเป็ประโยชน์ต่อการรักษาคนไข้มากขึ้น!”
หลี่ฮั่วเฉินร้องะโบอกไป แม้ท่าทางภายนอกของเขาที่แสดงออกมานั้น จะบ่งบอกว่ายังคงรักษาความสงบนิ่งไว้ได้ แต่ภายในใจนั้น กลับรู้สึกหงุดหงิดไม่พอใจเป็อย่างมาก!
นั่นเพราะก่อนหน้านี้ เขาก็เพิ่งจะได้ยินเสียงตำหนิไม่พอใจของคนไข้ ที่ร้องะโออกมาจากห้อง หลังจากนั้น ชายหนุ่มคนนี้ยังกล้ามีคำถามกับวิธีการรักษาของเขาอีก อีกทั้งยังเป็เพียงแค่แพทย์ฝึกหัดด้วย นี่นับเป็เื่ที่หลี่ฮั่วเฉินเองก็ไม่เคยพบเจอมาก่อนเช่นกัน!
จากนั้น หลี่ฮั่วเฉินก็พูดต่อด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจนัก “พ่อหนุ่ม ความกล้าของเธอนับว่าน่าชื่นชมไม่น้อย! ปกติ.. ขนาดหมอที่จบระดับปริญญาเอก เมื่ออยู่ต่อหน้าฉัน พวกเขาก็มีแต่คอยพยักหน้าเห็นด้วยกับฉันทุกคน ดูท่าหลังจากนี้ ฉันคงจะต้องมาหาความรู้เพิ่มเติมที่โรงพยาบาลประจำมณฑลแล้วสินะ!”
จ้าวโจวเฉินได้ฟังคำพูดของท่านหมอหลี่ ใบหน้าของเขาถึงกับแดงก่ำด้วยความอาย และโกรธผสมกัน เพราะนี่ไม่ใช่คำชม แต่มันคือการตำหนิต่างหาก และเป็การตำหนิเขาซึ่งเป็ผู้อำนวยการของโรงพยาบาลแห่งนี้ว่า ไม่รู้จักอบรมผู้ใต้บังคับบัญชาให้รู้จักมารยาท หรือพูดชัดๆก็คือ ไร้กฏระเบียบนั่นเอง!
“ท่านหมอหลี่ครับ กรุณาอย่าไปถือคำพูดของแพทย์ฝึกหัดเป็จริงเป็จังไปเลยครับ!”
หลังจากที่เห็นว่าหลี่ฮั่วเฉินมีสีหน้าท่าทางไม่พอใจ จ้าวโจวเฉินก็รีบพูดขึ้นทันที จากนั้น เขาก็หันไปทางจางฝู พร้อมกับตวาดใส่หน้า
“คุณหมอจาง! คุณยังจะยืนนิ่งเฉยอยู่ทำไมกัน? ยังไม่รีบเอาตัวเขาออกไปจากที่นี่อีก! คนอะไรไม่รู้จักมารยาท แล้วก็กฏระเบียบ!”
“ส่วนคุณ.. ไม่ต้องเป็แล้วหัวหน้าแผนก แล้วจากนี้ไป ก็ให้ไปประจำอยู่ที่ห้องฉุกเฉินแทน ห้ามขึ้นมาที่นี่อีก!”
หลังจากที่ฉีเล่ยได้ยินเช่นนั้น เขาก็ถึงกับโมโหขึ้นมาทันที!
เหตุผลที่ชายหนุ่มยอมมารักษาให้กับหลิวเฟิงเจิ้น ก็เพราะคำร้องขอของาุโต่ง และหากไม่ใช่เพราะาุโต่ง เขาเองก็ไม่คิดที่จะเหยียบเข้ามาในโรงพยาบาลแห่งนี้เหมือนกัน!
การที่ฉีเล่ยถูกแพทย์คนอื่นๆพูดจาเยาะเย้ยถากถางนั้น เขาไม่ได้รู้สึกโกรธเลยแม้แต่น้อย แต่นี่กลับส่งผลถึงหน้าที่การงานของฝูเฉิง ซึ่งพยายามช่วยเขาอย่างเต็มที่ และเขาก็นับเป็คนที่มีความจริงใจมากคนหนึ่ง!
แต่ความจริงนั้น เื่เข้าใจผิดทั้งหมดในวันนี้ คงต้องโทษต่งซีหยุนที่ไม่บอกกับไต่คุนไปตรงๆ อีกทั้งไต่คุนเองก็ไม่เคยพบฉีเล่ยมาก่อน ทำให้เขาเข้าใจว่า แพทย์ผู้เชี่ยวชาญที่ต่งซีหยุนแนะนำมานั้น จะต้องมีอายุมากเช่นเดียวกับหลี่ฮั่วเฉิน
แต่ฉีเล่ยก็คร้านที่จะอธิบายเื่ราวทั้งหมดในเวลานี้ เพราะจะเป็การเสียเวลาโดยใช่เหตุ เขายกมือขึ้นผลักจางฝูที่เข้ามาใกล้อย่างเบามือ ก่อนจะชี้ไปทางหลี่ฮั่วเฉินพร้อมกับพูดขึ้นว่า
“หึ! ทำไมดินถึงจะมีปัญหาไม่ได้? ถ้าพวกคุณทุกคนเก่งจริง ทำไมป่านนี้ยังหาวิธีรักษาคนไข้ให้หายไม่ได้? แล้วทำไมเขาต้องเอามือข้างขวาวางไว้ข้างเอวตลอดเวลาด้วย?”
เวลานี้ มือข้างขวาของหลี่ฮั่วเฉินยังคงวางไว้ข้างเอวเช่นเคย และเมื่อได้ฟังคำพูดของฉีเล่ย มือข้างขวาของเขาก็ถึงกับสั่นเทิ้มขึ้นมาทันที พร้อมกับยืนจ้องมองชายหนุ่มด้วยสีหน้าตกตะลึง!
ไม่มีใครในห้องได้ทันเห็นสีหน้าตกตะลึงของท่านหมอหลี่ เพราะหมอคนอื่นๆที่อยู่ในห้องมั่วแต่โกรธฉีเล่ย และคิดว่าแพทย์ฝึกหัดคนนี้ช่างไร้มารยาทสิ้นดี!
และตอนนี้ จ้าวโจวเฉินก็โกรธจนตัวสั่น เขากระทืบเท้าลงกับพื้นด้วยความโมโห พร้อมกับตวาดฉีเล่ยเสียงดัง!
“ไร้มารยาที่สุด! เธอรีบออกไปจากห้องเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ฉันจะให้คนมาลากเธอออกไป!”
“นี่คุณทำอะไร? คุณควรจะให้โอกาสคนรุ่นใหม่ออกความคิดเห็นสิ!”
ช่างน่าแปลก! จู่ๆ หลี่ฮั่วเฉินก็ร้องห้ามผู้อำนวยโจว ก่อนจะหันไปกวักมือเรียกฉีเล่ย
“เอาล่ะพ่อหนุ่ม! อธิบายให้ฉันเข้าใจทีว่า ที่เธอพูดนั้นมันหมายความว่ายังไง?”
‘นี่มันอะไรกัน?!’
ทีมแพทย์ทั้งหมดที่อยู่ในห้อง ต่างก็ถึงกับอ้าปากค้าง พร้อมกับหันมองหน้ากันไปมาด้วยความตกตะลึง!
‘นี่ฉันหูแว่ว แล้วก็ตาฝาดไปหรือเปล่า?’
‘แพทย์ฝึกหัดคนนี้ถึงกับกล้าชี้หน้าท่านหมอหลี่ แต่ท่านหมอหลี่กลับไม่โกรธ มิหนำซ้ำยังดูเหมือนจะเมตตาขึ้นมาแทนด้วย..’
‘นี่มันแปลกประหลาดเกินไป!’
สายตาของแพทย์ทุกคนในห้อง ต่างก็เหลือบมองไปที่เอวของท่านหมอหลี่อย่างลืมตัว นั่นเพราะคำพูดประโยคสุดท้ายของฉีเล่ย ที่ทำให้หลี่ฮั่วเฉินมีท่าทีที่เปลี่ยนจากหน้ามือเป็หลังมือแบบนี้!
แต่ก็ไม่เห็นสิ่งผิดปกติ และดูเหมือนจะมีเพียงแค่หลี่ฮั่วเฉินเท่านั้น ที่เข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ในคำพูดของฉีเล่ย..
ไม่มีใครรู้ว่า เวลานี้ หลี่ฮั่วเฉินได้สูญเสียไตข้างขวาไปแล้ว ซึ่งสาเหตุก็เกิดจากการวินิจฉัยที่ผิดพลาดนั่นเอง!
เื่นี้นับเป็ความอับอายของหลี่ฮั่วเฉินอย่างมาก ฉะนั้น นอกเหนือจากตัวเขาเอง และทีมแพทย์ที่ทำการผ่าตัดแล้ว ก็ไม่มีใครรู้เื่นี้อีกเลย แม้แต่ภรรยาของเขาก็ไม่รู้เื่นี้เช่นกัน!
หลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้นผ่านไป หลี่ฮั่วเฉินก็มั่นใจว่า นอกจากแพทย์ที่เกี่ยวข้องแล้ว ไม่มีใครที่รู้เื่นี้อีกอย่างแน่นอน แต่ในวันหนึ่งที่เขาได้ไปพบาุโเหวินเชาตัน าุโผู้นี้กลับเพียงแค่เหลือบมองที่เอวของเขา พร้อมกับส่ายหน้าไปมา ก่อนจะพูดเปรยๆขึ้นว่า
“ฉันเห็นแล้ว! ทำไมถึงได้โง่เขลาเช่นนั้น?”
จากนั้น าุโเหวินก็ได้เขียนใบสั่งยาให้กับเขา และนับั้แ่นั้นมา หลี่ฮั่วเฉินก็ใช้ใบสั่งยานั้นรักษาโรคของตนเองจนหาย!
ด้วยเหตุนี้ ทันทีที่ได้ยินคำพูดของฉีเล่ย หลี่ฮั่วเฉินจึงได้ใเป็อย่างมาก และไม่คิดอีกเลยว่า อีกฝ่ายจะเป็เพียงแค่แพทย์ฝึกหัดจริงๆ
นั่นเพราะ การที่ฉีเล่ยสามารถมองเห็นอาการเจ็บป่วยที่ซ่อนอยู่ในร่างกายของเขา จากการมองเพียงแค่ปราดเดียวเท่านั้น ย่อมบ่งบอกแล้วว่า ความสามารถทางการแพทย์แผนจีนของชายหนุ่มผู้นี้ เทียบเท่ากับแพทย์แผนจีนที่เก่งระดับประเทศเลยทีเดียว!
เมื่อเห็นว่าตนเองมีโอกาสที่จะได้อธิบาย ฉีเล่ยก็ถึงกับแอบถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก แต่ในระหว่างนั้นก็อดคิดไม่ได้ว่า แพทย์ที่มีตำแหน่งสูง้าหน้าตา แพทย์ผู้เชี่ยวชาญมีฝีมือ้าศักดิ์ศรี แต่ชีวิต และความเป็ความตายของคนไข้ กลับไม่สำคัญเท่า!
ฉีเล่ยก้าวเข้าไปยืนต่อหน้าฉีฮั่วเฉิน พร้อมกับอธิบายขึ้นว่า “จริงอยู่ที่ผลวิจัยบอกว่า การปลูกถ่ายจุลินทรีย์เป็วิธีที่ช่วยรักษาโรคนี้ได้..”
“แต่ที่ผ่านมา.. ทุกท่านเห็นเพียงแค่ว่าหญ้าบนดินตาย จึง้าปลูกถ่ายหญ้าใหม่เข้าไป แต่มีใครคิดบ้างมั๊ยว่า เพราะอะไรหญ้าถึงได้ตาย? และถ้าปลูกถ่ายไปแล้วเกิดภัยแล้งขึ้นล่ะ โอกาสที่หญ้าใหม่จะอยู่รอดได้อย่างนั้นเหรอ?”
หลังจากที่ได้ยินคำถามจากปากฉีเล่ย หลี่ฮั่วเฉินก็ถึงกับตอบไม่ได้..
แต่กลับไม่มีใครรู้จักเขาเลยแม้แต่คนเดียว!
2K
