กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

กริมฉีกยิ้มขึ้นหลังจากฟังโรซาเรียพูดเพราะเดิมทีกริมคิดจะสร้างกำลังแพงล้อมรอบเมืองอยู่แล้วแต่แบบนั้นมันจะดูอึดอัดเหมือนกับติดคุก หากโรซาเรียทำตามที่พูดได้จะดีอย่างมาก
''ได้สิน้องหญิง ว่าแต่เจ้าต้องการกำลังคนให้สร้างอะไรมั่งหละ''
''ข้าต้องการคนจำนวณมากเพื่อสร้างต้นเสาอะไรก็ได้ทั้งหมด4ต้น แต่ละต้นต้องใหญ่และสูงมากๆข้าคิดว่าหากได้คนทั้งเมืองช่วยกันคงจะเสร็จภายใน1วัน''
''งั้นไปกับข้าเรื่องเสา4ต้นข้าจะจัดการเอง...''อยู่ๆกริมก็เงียบลงเพราะมีเสียงเล็กๆโวยวายมาแต่ไกล
''คุณชายช่วยข้าด้วยเจ้าไก่บ้านี่มันจะจิกข้า...''เป็นซาฟิร่าบินเข้ามาอย่างรวดเร็วโดยมีเจ้าไก่ฟ้าตามหลังมาทั้งคู่แค่หยอกล้อกัน?
''ฮ่า ฮ่า ฮ่า น้องหญิงข้าจะแนะนำให้เจ้าได้รู้จักนี่คือซาฟิร่านางเป็นภูติโบราณที่ข้าช่วยเอาไว้''หลังซาฟิร่าบินมาหยุดอยู่บนไหล่กริมกริมก็แนะนำนางทันที โรซาเรียที่เห็นแบบนั้นก็มีตาเป็นประกายนางเองก็ชอบซาฟิร่ามากเหมือนกัน แต่เจ้าไก่ฟ้ากลับไม่ใช่เพราะดูเหมือนมันจะอิจฉามาก
''กุ๊กกรู๊ววว''ร้องออกมาขณะจ้องไปที่โรซาเรีย มันพยายามจะบอกอะไรบางอย่างซึ่งโรซาเรียก็พอจะเดาได้ 'หม่าม๊าคงไม่ได้ชอบเจ้าตัวเล็กนั่นมากไปกว่าหนูใช่มั้ย'
''ขะ...ข้า ข้าขอโทษนะ''โรซาเรียเข้าไปจับซาฟิร่าร่ามาถูแก้มโดยที่ห้ามตัวเองไม่ได้อีกต่อไปภาพที่เจ้าไก่ฟ้าเห็นมันช่างบาดตาและบาดใจเหลือเกิน
''กรู๊ววว''ร้องออกมาอย่างสุดเสียงก่อนที่เจ้าไก่ฟ้าจะวิ่งหายออกไปจากห้อง
''ฮ่า ฮ่า ฮ่า เจ้าไก่นี่มันตลกจริงๆ เฮ้อ...เมื่อไหร่มันจะโตซักที''กริมส่ายหน้าอย่างหมดหนทางจากนั้นจึงลุกขึ้นทันที กริมใช้เวทย์ลอยตัวออกไปเพื่อสร้างเสา4ต้น ซึ่งคนในเมืองต่างมองไปที่กริมทั้งหมดอย่างรู้ว่ากริมต้องการจะทำอะไร แต่แล้ว...ตึง! ตึง! ตึง! พื้นดินเริ่มสั่นสะเทือนกริมที่ลอยอยู่กลางเมืองควบคุมดินให้ก่อตัวขึ้นมาสูงขึ้นเรื่อยๆ จนตอนนี้มันสูงจนไม่สามารถมองเห็นยอดจากนั้นกริมก็ลอยไปที่เสาแต่ละต้น กริมอัดพลังเวทย์และพลังจากพละกำลังลงไป
''น้องหญิงที่เหลือก็ตาเจ้าแล้ว''กริมลอยกลับลงมาที่ด้านล่างทันทีหลังจัดการเสาทั้ง4เสร็จเรียบร้อยภาพที่ทุกคนเห็นในตอนที่กริมสร้างเสา4ต้นทำให้ทุกคนยืนอึ้งจนตาค้าง
''ไม่ต้องเป็นห่วง ต่อจากนี้มันใช้เวลาไม่นานเพราะส่วนที่กินเวลามากที่สุดท่านพี่จัดการเสร็จไปแล้ว''บูม! โรซาเรียระเบิดออร่า2สีจนมันปกคลุมเมืองทั้งเมือง ภาพที่เห็นทำให้ชาวบ้านเหงื่อไหลออกมาในเมืองนี้มีจอมราชันย์ถึง2คนแถมยังเป็นคู่รักกันอีก 'โลกใบนี้มันกำลังเกิดอะไรขึ้นกันแน่'ตูม! จากนั้นโรซาเรียได้ใช้ความสามารถที่เพิ่มพลังเป็น2เท่าต่อ ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ! ซี่! ซี่! ซี่!โรซาเรียวาดอักษรเวทย์นับล้านตัวออกมา4ชุดด้วยความรวดเร็วอักษรทั้ง4กำลังลอยอยู่รอบตัวโรซาเรีย จากนั้นโรซาเรียได้นำผลึก3อันที่เตรียมเอาไว้ออกมานางผนึกอักษรเวทย์ที่เอาไว้เปิดใช้งานข่ายเวทย์มนต์ลงไป
''ไป!''อักษรเวทย์ทั้ง4ชุดพุ่งไปที่เสาแต่ละต้นอย่างรวดเร็ว ทั้งหมดถูกประทับลงไปบนนั้นอย่างสวยงามและเมื่ออักษรตัวสุดท้ายถูกประทับลงไป อักษรครั้งหมดได้เปล่งแสงออกมา1ครั้งก่อนละจางหายไป
''ท่านพี่ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วและนี่คือสิ่งที่เอาไว้เปิดปิดการใช้งานข่ายเวทย์มนต์ ส่วนวิธีการใช้ก็ง่ายๆเพียงแต่อัดพลังเวทย์ลงไปข่ายอาคมก็จะทำงานและนอกจากจะสามารถป้องกันได้แล้วมันก็โจมตีได้เพียงแค่คิดว่าจะจัดการใครข่ายเวทย์มนต์จะปลดปล่อยพลังทำลายออกมาเองนี่ไม่ยกเว้นแม้แต่คนที่อยู่ในข่ายเวทย์''โรซาเรียอธิบายการใช้งานและประโยชน์ของข่ายเวทย์มนต์ทันทีจากนั้นก็ยื่นผลึกที่เอาไว้เปิดใช้งานให้กริมทั้ง3อัน
''ให้โรเบิร์ตเก็บไว้1อันส่วนอีก2อันข้าจะเก็บเอาไว้ก่อนเพราะเรา2คนคงไม่มีความจำเป็นต้องใช้มัน''หลังจากนั้นกริมก็จัดแจงเรื่องต่างๆโรเบิร์ตถูกแต่งตั้งเป็นเจ้าเมืองอย่างเป็นทางการโฮกิ้นและหน่วยของมันถูกโอนไปอยู่ในความดูแลของโรเบิร์ตส่วนชาวบ้านต่างไม่มีใครคัดค้านทั้งหมดเชื่อการตัดสินใจของกริม
''ไปกันเถอะ''หลังจากเตรียมตัวเดินทางไปอาณาจักเอลฟ์กริมก็พูดขึ้นโดยในกลุ่มมีคนไม่มากกริม โรซาเรีย เอลซ่า ซาฟิร่า ในตอนนั้นเองที่นกสายฟ้าเตรียมตัวจะบินขึ้นไปบนฟ้าเพื่อกลับร่างเดิมกุ๊กกรู๊ววว อยู่ๆเสียงอันน่าเกรงขาม?ก็ดังขึ้น พร้อมๆกันนั้นเหนือเมืองหมื่นเผ่าพันธุ์ก็กลายเป็นสีฟ้าพรึ่บ! เปลวเพลิงก้อนใหญ่ปรากฎขึ้นเผยให้เห็นหงส์เพลิงตัวใหญ่ยักษ์ที่ไม่ได้ด้อยไปกว่านกสายฟ้าเลยกรู๊วววว เจ้าไก่ฟ้าร้องออกมาจนคนในเมืองต่างหนไปสนใจ ทั้งหมดตกตะลึงที่ได้เห็นหงส์เพลิงนี่คือ1ใน4สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ที่ปัจจุบันไม่ได้เห็นได้ง่ายๆหรือได้เห็นแต่ไม่มีโอกาสได้กลับมาบอกเล่ากับคนอื่น
''เหอะ เหอะ ไปกันเถอะ''กริมยิ้มออกมาจากนั้นจึงลอยขึ้นไปบนหัวเจ้าไก่ฟ้าจากนั้นจึงตามมาด้วยคนอื่นๆทั้งหมดเป็นเพราะเจ้าไก่ฟ้าอยากจะเอาใจกริม
''เอลซ่าบอกทางกับเจ้าไก่นี่ได้เลย''กริมพูดออกมาขณะใช้มือลูบไปที่หัวเจ้าไก่ฟ้าถึงกริมจะไม่ค่อยสนใจเจ้าไก่ฟ้าแต่ถ้าหากให้พูดจริงๆกริมก็รักมันไม่ต่างไปจากคนในครอบครัว
''มุ่งหน้าไปทางนั้น''เอลซ่าบอกทิศทางให้เจ้าไก่ฟ้าทันที วูม! บาเรียใสๆปรากฎขึ้นแล้วคลุมทุกคนเอาไว้จากนั้นเจ้าไก่ฟ้าก็กระพือปีกอันใหญ่โตของมันขึ้น ฟุ่บ!อย่างนิ่มนวลเจ้าไก่ฟ้าหายไปจากสายตาของชาวบ้าน ความเร็วระดับนี้แม้เป็นนกสายฟ้าก็ไม่มีทางเทียบได้หากเจ้าไก่ฟ้ายังคงรักษาความเร็วระดับนี้เอาไว้จากการคำนวณของเอลซ่าไม่เกิน2วันก็ถึงอาณาจักรเอลฟ์
''นี่มันเร็วมากจริงๆ เจ้าทำได้ดีมากๆเจ้าไก่''ขณะเดินทางกริมก็พูดชมเจ้าไก่ฟ้าไม่หยุดปากนั่นยิ่งทำให้เจ้าไก่ฟ้าเร่งความเร็วอย่างบ้าคลั่งเข้าไปอีก
''นายท่านนั่น...เรามาถึงเมืองหลวงแล้ว? นี่มันรวดเร็วมากจริงๆ''เอลซ่าพูดออกมาอย่างไม่เชื่อสายตาเดินทางมายังไม่ทันจะถึง1วันก็เห็นเมืองหลวงแล้ว
''ยิ่งถึงไวเท่าไหร่เผ่าเอลฟ์ของเจ้าก็จะยิ่งฟื้นฟูได้ไวเท่านั้น''กริมและคนอื่นๆไม่ได้พูดอะไรต่อทั้งหมดแค่นั่งเฉยๆขณะผ่านเมืองหลวงไป แต่...ตูม! เสียงระเบิดพลังของใครบางคนดังขึ้นอย่างฉับพลันดวงตาของคนคนนั้นแดงฉานขึ้นพร้อมๆกับจิตสังหารที่ไหลทะลักออกมา
''ระดมกำลังทั้งหมดแล้วตามร่องรอยพลังเวทย์ที่ข้าทิ้งเอาไว้มา''คนที่ระเบิดพลังกลับกลายเป็นแสงหายไป

มันมุ่งหน้าตามเจ้าไก่ฟ้าไปโดยมีความร้อนจากตัวเจ้าไก่ฟ้าเป็นตัวนำทาง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่79:มุ่งหน้าไปอาณาจักรเอลฟ์

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่79:มุ่งหน้าไปอาณาจักรเอลฟ์

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้