กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

การกระทำของเด็กๆล้วนอยู่ในสายตาของกริมทั้งหมด ในเวลาไม่นานหลังจากเด็กๆเตรียมการเสร็จทีฟาก็เริ่มลงมือทำอาหารโดยระหว่างนั้นนางนำเครื่องเทศออกมา มันมีหลากหลายชนิดมากแม้กริมจะเป็นขอทานมาก่อนแต่ก็พอจะรู้จักเครื่องเทศหลายชนิด แต่เครื่องเทศที่ทีฟานำออกมานั้นมันมีไม่ถึง5ชนิดที่กริมรู้จัก กริมได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้เอานั่งรออย่างใจเย็นจนกระทั่งกลินอาหารพุ้งกระจายไปทั่วพร้อมๆกับเด็กชายคนที่ล้วงเงินของกริมไปได้เดินเข้ามาหา
''นะ...นายท่าน...อาหารเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ''หลังจากเด็กคนนั้นพูดจบทีฟาและเด็กคนอื่นก็ช่วยกันยกหม้อที่มีอาหารอยู่ในนั้นเข้ามา เด็กๆค่อยๆวางอาหารหม้อนั้นลงช้าๆกริมเองก็ยื่นหน้าเข้าไปดูอาหารในหม้อนั้น ในนั้นไม่มีอะไรมากนอกจากผักผลไม้และเนื้อสัตว์เล็กน้อยที่น่าสนใจคือน้ำซุบสีใสที่มีอยู่เต็มหม้อ มันส่งกลิ่นหอมออกมาชวนให้ลิ้มลองอย่างมาก
''นายท่านข้าจะตักให้นายท่านก่อน''ทีฟายกถ้วยแตกๆที่คนอื่นใช้แล้วขึ้นมาจากนั้นจึงตักน้ำซุบในหม้อตามมาด้วยการใช้ไม้ยาวๆคีบชิ้นผักและเนื้อในหม้อออกมา จากนั้นทีฟาจึงยื่นให้กริม
''หวังว่ารสชาติจะดีเหมือนกับกลิ่นหอมนะไม่อย่างนั้นพวกเจ้าได้ลำบากแน่''กริมพูดขึ้นขณะหยิบถ้วยจากนั้นจึงยกขึ้นชิมเล็กน้อยเพื่อชิมรสชาติ แต่....กริมกลับไม่หยุดแค่ชิมมันกลายเป็นการยกซดอย่างเร็วกรุบ! กรุบ! กรุบ! จากนั้นจึงเคี้ยวผักและผลไม้ต่อ กริมเริ่มไม่เข้าใจอาหารที่ได้กินเข้าไปแล้วรสชาติมันกลมกล่อมชนิดที่ว่ากริมไม่เคยกินอะไรที่อร่อยขนาดนี้มาก่อนผักและผลไม้ที่ผ่านความร้อนมากลับกรอบและคงความสดเอาไว้มาก กริมจึงเผลอตัวกินทั้งหมดไปในทันที
''นายท่านปะ...เป็นยังไงบ้างคะอาหารถูกปากของท่านมั้ย''ทีฟาถามออกมาแบบกล้าๆกลัวเพราะสิ่งที่นางตักให้กริมมันเป็นปริมาณที่เยอะมากมันสามารถนำไปแบ่งให้เด็กๆที่นี่ได้3-4คน
''อืม...ก็ถือว่าใช้ได้ แต่ว่า...ข้ายังไม่ได้ให้อภัยพวกเจ้าหรอกนะ ในครั้งหน้าข้าจะมาที่นี่อีกครั้งและข้าต้องการกินอาหารที่ดีกว่านี้หากทำให้ข้าพอใจได้เรื่องนี้ข้าจะลืมไปแล้วพวกเจ้าก็ไม่ต้องคิดจะหนีด้วย ข้าสามารถบอกได้เลยว่าข้าตามหาตัวพวกเจ้าได้อย่างง่ายๆ''กริมพูดจบก็ลุกขึ้นทันทีโดยไม่ฟังหรือมองเด็กๆอีก กริมเดินหายไปท่ามกลางสายตาของเด็กทั้ง14คน
''ฟู่ว น่ากลัวจริงๆข้าไม่คิดเลยว่าคุณชายท่านนั้นจะตามข้ามาที่นี่ได้''เด็กชายคนที่ล้วงเงินกริมปาดเหงื่อออกตลอดมาไม่เคยมีใครรู้ตัวว่าโดนมันล้วงเงินเพราะการล้วงที่มันใช้มีราชันย์นักรบสอนให้มันตั้งแต่จำความได้แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างมันกลับเข้าใจผิดนำวิธีนั้นมาล้วงเงินแทนที่จะนำไปใช้กับดาบหรืออาววุธ
''ท่านพี่เราจะทำยังไงกันดี หากครั้งหน้าเราทำให้คุณชายพอใจไม่ได้เราคง...''ทีฟากังวลอย่างมาก
''เจ้าไม่ต้องกังวลไปหรอก ด้วยวิธีการทำอาหารที่เจ้าสืบทอดมาจากพระราชังแล้วยังผ่านการปรับปรุงอีกข้าเชื่อว่าทั้งทวีปคงไม่มีใครทำได้อร่อยกว่าเจ้าแล้ว เพียงแต่เราต้องการวัตถุดิบ...''แววตาของเด็กชายคนนั้นเปลี่ยนไปก่อนจะหันไปมองน้องๆของตัวเอง จากนั้นจึงพูดบางอย่างขึ้น
''ข้ารู้ว่าสิ่งที่ข้าทำมันผิด จนตอนนี้พวกเจ้าอาจจะตายเพราะข้าแต่...ข้าจะไม่ทำอย่างนั้นอีกแล้วตอนนี้ข้าอยากให้พวกเจ้าออกจากที่นี่แล้วรวบรวมวัตถุดิบแบบถูกวิธีมา ทำงานแลกหรือหาตามป่าก็ได้เมื่อคุณชายคนนั้นมาอีกครั้งเราจะทำให้เค้าพอใจให้ได้''
''ได้ครับ/ได้ค่ะ''เด็กๆทั้งหมดตอบรับอย่างดีก่อนจะลงมือกินอาหารที่ทีฟาทำอย่างหิวโหยโดย1วันเด็กๆจะได้กินแค่1มื้อเท่านั้น ส่วนกริม?หลังจากออกมาจากท่อระบายน้ำมันก็คิดอะไรบางอย่างได้มันคิดจะรับเด็กๆมาดูแลอยู่แล้วและในเมื่อเด็กๆทำอาหารได้ดีขนาดนี้ทำไมมันไม่เปิดร้านอาหารซะเลยล่ะในเมื่อกริมตัดสินใจได้แล้วก็แค่รอให้มีพื้นที่เป็นของตัวเองในเมืองเท่านั้น
''หืม...''ระหว่างเดินทางกลับไปที่โรงแรมกริมกลับรู้สึกได้ถึงคนที่กำลังแอบตามมันอยู่ ดูเหมือนจะเพิ่งมากริมขมวดคิ้วทันทีก่อนจะเดินเลยโรงแรมไป โดยกริมเดินออกไปเรื่อยๆจนเข้ามาในซอยที่ไม่มีคน
''เหมือนเจ้าจะรู้ตัวสินะว่ามีคนตามอยู่ แต่เจ้าก็ยังเลือกที่จะเดินเข้าในที่ที่ไม่มีคน''นักผจญภัยระดับBปรากฎตัวออกมาขณะที่ในมือถือคริสตัลก้อนเท่ากำปั้นเอาไว้
''เจ้าเป็นคนของตระกูลอัคคีอะไรนั่น? ดีจริงๆข้าปล่อยไปแล้วกลับกล้ามาหาเรื่องข้าอีก''
''จะพูดอย่างนั้นก็ได้''นักผจญภัยพูดขึ้นพร้อมกับยกคริสตัลขึ้นมาจากนั้นจึงบีบคริสตัลจนแตกคามือไม่นานเศษคริสตัลก็สลายไปพร้อมๆกับตัวเลขที่เป็นพลังของกริมปรากฎออกมาโดยคริสตัลที่มันบีบไปเมื่อครู่ได้สลักวงเวทย์แบบใหม่ลงไปเพื่อใช้ตรวจสอบพลังของเป้าหมายแบบเจาะจงโดยสิ่งนี้เพิ่งจะมีคนในกิลด์นักผจญคิดได้โดยคริสตัลแบบนี้มีแค่คนในกิลด์นักผจญภัยเท่านั้นที่รู้และมีสิทธิ์ใช้
''นะ...นี่ราชันย์นักรบ...เป็นไปไม่ได้''เมื่อรู้ระดับพลังของกริมนักผจญภัยก็คิดจะหนีทันที แต่...มันไม่ทันกริมได้หายไปจากที่เดิมจากนั้นจึงกดไหล่ของอีกฝ่ายเอาไว้
''ปะ...ปล่อยข้า หากเจ้าฆ่าข้าคุณชายวายุจะต้องไม่ปล่อยเจ้าเอาไว้ แล้วยังมีกิลด์นักผจญภัยอีก''แกร่ก! กริมเผลอบีบไหล่ของอีกฝ่ายแบบตั้งใจ นี่คิดจะข่มขู่กริมมันไม่มีทางได้ผลอยู่แล้ว
''วายุที่เจ้าพูดถึงคือใคร''
''ขะ...ข้าไม่บอก''ปึ่ด! แขน1ข้างถูกกระชากออกไปอย่างทารุน นักผจญภันคนนั้นลงไปนอนดิ้นทันทีกริมไม่ได้หยุดแค่นั้นมันทำท่าจะเดินไปจัดการกับอีกฝ่ายซ้ำแต่มันกลับคายความลับออกมาก่อน
''วายุคือหลานของเจ้าเมือง...''มันบอกแม้กระทั่งได้ค่าจ้างมาเท่าไหร่ ในเมื่อกริมได้คำตอบทั้งหมดแล้วมันก็ไม่มีความจำเป็นอะไรต้องเก็บนักผจญภัยระดับBเอาไว้อีก ฉัวะ! ใช้ดาบระดับSบั่นคอของอีกฝ่ายจากนั้นจึงรวบสิ่งมีค่าออกมาก่อนจะเดินจากไป
''เหอะ เหอะ ให้ข้ามาคุ้มกันคนที่มีพลังในระดับราชันย์นักรบ? นี่มันเรื่องตลกอะไรกัน''คนของกิลด์นักฆ่าที่มองดูอยู่บนหลังคาบ้านเรือนพูดขึ้น มันเองก็เสียวสันหลังเหมือนกันเพราะกริมได้หันมาจ้องในทิศทางที่มันอยู่ก่อนจะเดินจากไป
''หัวหน้าเรากลับไปรายงานเรื่องนี้ให้หัวหน้าสาขารู้เถอะ เราไม่จำเป็นต้องคุ้มกันอะไรเลยกลับกันหากเรายังทำตัวแบบนี้ข้ากลัวว่าอีกฝ่ายจะรำคาญแล้วหันมาเล่นงานเราได้แถมเรายังได้ข่าวใหม่อีกข้าเชื่อว่าคริสตัลที่สามารถระบุพลังได้แบบนั้นจะต้องมีคนต้องการมากมายแน่ๆ''ทั้งหมด7คนพยักหน้าจากนั้นจึงกลายเป็นเงาหายไป

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่41:ยกซด

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่41:ยกซด

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้