ราชันย์สิบโลก

        พลันสายตาของเฟิ่งหยูเหลือบมองไปเห็นถ้ำเล็กๆ ที่แยกออกไป เฟิ่งหยูเดินเข้าไปข้างในเขาพบกับไข่จำนวนห้าฟองที่อยู่บนแท่นบูชามันน่าจะเป็นแท่นบูชาอะไรสักอย่างที่นางพญาแมงมุมแม่ม่ายดำสร้างไว้ในถ้ำที่แยกออกไปไม่ไกลนักหรือไม่ก็คงเป็นแท่นบูชาเก่าแก่ที่บังเอิญนางพญาแมงมุมแม่ม่ายดำพลันเอาไข่ไปวางไว้

        “นี่มันแท่นบูชาอะไรกันนะ?  ช่างเถอะ”เฟิ่งหยูเก็บไข่พร้อมกับแท่นบูชาทั้งหมดเข้าไปไว้ในเจดีย์ฟ้าสวรรค์จากนั้นเขาเริ่มเดินออกมาจากถ้ำของนางพญาแมงมุมแม่ม่ายดำ

        ภาพที่เขาเห็นหลังจากเดินออกมาจากถ้ำนางพญาแมงมุมแม่ม่ายดำกลับทำให้เขาตกตะลึงเป็นอย่างมากภายนอกค่ายกลเฟิ่งหยูพบว่าสัตว์อสูรจำนวนมากกำลังทำสงครามกันก็ว่าได้เฟิ่งหยูหยุดคิดสักพักหนึ่ง

        “คงเป็นเพราะนางพญาแมงมุมแม่ม่ายดำถูกสังหารไปพวกมันเลยคิดครอบครองดินแดนแห่งนี้แทน”

        เฟิ่งหยูปกปิดกลิ่นอายและพลังปราณของเขา เขาแอบออกไปอย่างเงียบ ๆ

        เพียงระยะเวลาไม่นานเฟิ่งหยูสามารถหลบเลี่ยงและออกจากดินแดนของนางพญาแมงมุมแม่ม่ายดำเฟิ่งหยูดูแผนที่อีกครั้งพร้อมกับพุ่งทะยานไปยังเมืองที่อยู่ใกล้เขามากที่สุด

        เฟิ่งหยูใช้เวลาเดินทางเพียงสามชั่วยามจึงมาถึงเมืองที่ใกล้ที่สุด

        “เอาเถอะหาที่พักก่อนดีกว่า”

        เฟิ่งหยูเดินหาที่พักผ่อนสำหรับคืนนี้ เพียงไม่นานเฟิ่งหยูก็ได้ที่พักเป็นโรงเตี้ยมเล็ก ๆ ที่อยู่ไม่ไกลจากประตูเมืองเท่าไหร่

        เมื่อทำธุระส่วนตัวเสร็จเฟิ่งหยูจึงเดินลงมาหาอะไรทานบนชั้นที่สองเมื่อเขาเดินลงมาพบว่ามีลูกค้านั่งอยู่สามสี่โต๊ะที่นั่งอยู่ก่อนแล้ว เฟิ่งหยูสั่งอาหารสองสามอย่างพร้อมกับเหล้าชั้นดีมาหนึ่งขวด

        ไม่นานเสี่ยวเอ้อก็นำอาหารพร้อมกับเหล้าที่เขาสั่งมาให้กับเฟิ่งหยูเฟิ่งหยูนั่งทานไปพร้อมกับมองดูด้านล่างซึ่งเป็นถนนที่มีผู้คนเดินพลุกพล่านพร้อมกับขายสินค้าตามข้างทางเขาเริ่มทานอาหารและดื่มเหล้าหมดไปหนึ่งขวด จึงสั่งเสี่ยวเอ้อนำเหล้ามาเพิ่มอีกหนึ่งขวด  เขานั่งมองไปยังถนนสายเล็ก ๆที่ทอดยาวไปจนถึงประตูเมือง

        “หากข้าสามารถทำให้ผู้คนที่ยากจนเหล่านี้มีกินมีใช้ได้คงจะดี”เฟิ่งหยูบ่นพึมพำขึ้นมา

        “เจ้าคิดว่าเจ้าสามารถเปลี่ยนวิถีชีวิตของผู้คนได้อย่างนั้นหรือ”เสียงผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นข้างๆ ตัวเขา

        “ข้าเองไม่ได้อยากเปลี่ยนวิถีชีวิตพวกเขา แต่ข้าอยากให้พวกเขาเปลี่ยนวิถีดำเนินชีวิตของพวกเขาเอง”

        เฟิ่งอยูตอบออกไป

        “มันต่างกันตรงไหนอย่างนั้นหรือ?ในเมื่อพวกเขาเป็นพวกที่หาเช้ากินค่ำอยู่แบบนี้”

        “ต่างกันสิ หากเจ้ามอบเงินให้เขาวันนี้พันเหรียญเงินเขาก็สามารถก็อาจจะอยู่ได้ไปหนึ่งเดือนแต่หากเจ้าไม่มีเงินให้เขาในเดือนต่อไป เขาก็ต้องกลับมาทำงานเหมือนเดิม จริงไหม?”

        “จริงของเจ้า”

        “แต่หากเจ้าเปลี่ยนเป็นสอนพวกเขา ในเรื่องที่พวกเขาถนัด”

        “เออข้ายกตัวอย่างง่ายๆ เจ้าถนัดหาปลา ข้าก็ส่งเสริมให้เจ้าหาปลา และรับซื้อปลาจากเจ้า  หรือหากว่าเจ้าจับปลาไม่เป็น ข้าก็สอนเจ้าให้จับปลาให้เป็นอย่างนี้ ถึงจะไม่มีเงิน แต่ก็ยังสามารถดำรงชีวิตได้ตามปกติไม่ต้องกังวลว่าพวกเขาจะไม่มีงาน ไม่มีเงินหรืออดตายกัน”เฟิ่งหยูอธิบาย

        “เออข้าอาจจะเมาไปหน่อย เจ้าอย่าได้ถือสาข้าเลย ข้าพูดมากไปหน่อย.....”

        “ข้าชักสนใจเจ้าแล้วสิ ข้าจางชิน แล้วเจ้าชื่ออะไรหละ”

        “ข้าเฟิ่งหยู เชิญนั่งก่อนสิ”

        เฟิ่งหยูรินเหล้าให้จางชิน........

        ”ดื่ม..”

        “ดื่ม..”

        “ข้าสนใจแนวคิดของเจ้าดี ข้ายังไม่เคยเห็นใครที่คิดได้แบบเจ้าถึงความคิดเจ้าจะแปลกกว่าคนอื่นแต่ก็สามารถนำไปใช้ได้จริง”

        “ข้าก็พูดเรื่อยเปื่อยไปอย่างนั้นหละ ท่านอย่าได้ใส่ใจนักเลย”

        “ดูจากการแต่งตัวของเจ้า คงมาจากเมืองอื่นสินะ”

        “ข้ามาจากเมืองจินเฟิง”

        “เจ้ามาจากเมืองจินเฟิงที่สามารถเอาชนะอาณาจักรตะวันฉายได้อย่างนั้นหรือ?”

        “ใช่ข้ามาจากเมืองจินเฟิงนั้นแหละ”

        “ข้ามาจากเมืองจันทร์เสี้ยว เมืองหลวงของอาณาจักรจันทร์เสี้ยว”

        “ เจ้ามาพักที่เมืองนี้เจ้ากำลังจะเดินทางไปอาณาจักรหงส์เพลิงอย่างนั้นหรือ?”

        “ใช่ข้ากำลังจะเดินทางไปอาณาจักรหงส์เพลิง เพื่อจัดการธุระบางอย่าง”

        “ข้าเองก็กำลังจะเดินทางไปอาณาจักรหงส์เพลิงเช่นเดียวกัน เช่นนั้นพวกเราเดินทางร่วมกันจะดีไหมพวกเราจะได้มีเพื่อนร่วมทางและข้าเองจะคุยและศึกษาแนวคิดแปลก ๆ ใหม่ ๆจากท่านด้วย”

        “ได้สิงั้นพวกเราออกเดินทางในพรุ่งนี้ตอนเช้าก็แล้วกันตอนนี้มาดื่มกันต่อเถอะ”

        เฟิ่งหยูและจางชินดื่มและพูดคุยกันต่อจนดึงจึงแยกกันไปพักผ่อน

        รุ่งเช้าเฟิ่งหยูและจางชินออกเดินทางไปยังอาณาจักรหงส์เพลิง โดยรถม้าจางชินเป็นคนเสนอให้พวกเขาจ้างรถม้าเพื่อใช้ในการเดินทาง เฟิ่งหยูเองก็อยากจะรู้วิถีชีวิตของชาวเมืองของอาณาจักรหงส์เพลิงอีกอย่างเฟิ่งหยูเองก็ไม่ได้เร่งรีบอะไร

        พวกเขาใช้เวลาสิบวันในการเดินทางไปยังอาณาจักรหงส์เพลิงเมื่อถึงเมืองหน้าด่านอาณาจักรหงส์เพลิงเฟิ่งหยูและจางชินจำต้องแยกทางเพราะจุดหมายของพวกเขาต่างอยู่คนละทาง

        “ไว้พบกันใหม่ ขอให้ท่านโชคดีในการเดินทาง”เฟิ่งหยูเอ่ยขึ้นมาก่อนที่พวกเขาจะแยกทางกัน

        “หากท่านไปอาณาจักรจันทร์เสี้ยว พวกเราคงได้เจอกันใหม่”

        เฟิ่งหยูเดินทอดน่องไปเรื่อย ๆเขาสนุกกับการเดินทางท่องเที่ยวไปเรื่อย ๆ เฟิ่งหยูเดินชมของที่ชาวบ้านนำออกมาขายตามข้างทางเป็นระยะ ๆ สิ่งของแปลกหูแปลกตาที่เฟิ่งหยูไม่เคยเห็นในอาณาจักรเมฆาหวนเขาพบว่ามีทรัพยากรที่หายากในอาณาจักรเมฆาหวน แต่ที่อาณาจักรหงส์เพลิงแห่งนี้กลับมีวางขายกันเกลื่อนแถมราคายังถูกอีกด้วย

        เฟิ่งหยูเดินไปเรื่อยๆ เพื่อหาที่พักไปด้วย เขาเหลือบไปเห็นเด็กชายคนหนึ่งอายุประมาณหกถึงเจ็ดขวบ ร่างกายซูบผอม เสื้อผ้าขาดวิ่นเนื้อตัวมอมแมมนำก้อนหินก้อนหนึ่งออกมาวางขาย มันเป็นก้อนหินที่มีลวดลายแปลกตาขนาดของมันเท่ากับไข่ไก่ มีผู้คนมุงอยู่สองสามคน

        “เจ้าหนูหินก้อนนี้ราคาเท่าไหร่” ชายวัยกลางคนเอ่ยถาม

        “เม็ดยาแก้ช้ำในระดับสาม หนึ่งเม็ด” เด็กชายเอ่ยตอบ

        “อะไรกัน เม็ดยาแก้ช้ำในระดับสาม เม็ดหนึ่งราคาเท่าไหร่มันหายากมากเลยนะ กะอีแค่หินก้อนเดียวนี้เจ้าจะเอาเม็ดยาระดับสามไม่แพงไปหน่อยหรือไงเจ้าหนู?”

        “ข้าต้องการเม็ดยาไปรักษาพี่ชายของข้าท่านปู่ของข้าบอกว่าหินก้อนนี้มีราคามากกว่าเม็ดยาระดับสามอีกหากใครมีเม็ดยาแก้ช้ำในระดับสามหนึ่งเม็ดก็สามารถแลกหินก้อนนี้ไปได้”

        “เฮอะ!ใครจะไปยอมโง่แลกเม็ดยาระดับสามกับหินก้อนเดียว”

        ชายวัยกลางคนพูดพร้อมกับเดินจากไป คนอื่น ๆพลันเลิกสนใจพากันไปเดินดูของร้านอื่นต่อ เฟิ่งหยูเดินเข้าไปหาเด็กชายตัวน้อย

        “เจ้าหนูเจ้าชื่ออะไร?” เฟิ่งหยูเอ่ยถามขึ้นมาก่อน

        “ข้าชื่อโหย่วอี้ขอรับ พี่ชายต้องการหินของข้าไหม”โหย่วอี้มองเฟิ่งหยูด้วยสายตาที่คาดหวัง

        “พี่ชายของเจ้าบาดเจ็บอย่างนั้นหรือ?”

        “ใช่ขอรับ พี่ชายข้าได้รับบาดเจ็บตอนออกไปล่าสัตว์อสูรตอนนี้นอนยังไม่ได้สติเลยขอรับ”

        “เจ้าพาข้าไปดูเขาหน่อยจะได้ไหม หากข้าช่วยได้ข้าก็จะช่วยเขาเอง”

        “พี่ชายพูดจริงๆ หรือขอรับ พี่ชายชื่ออะไร?”

        “ข้าชื่อเฟิ่งหยู เดินทางมาจากเมืองจินเฟิง อาณาจักรเมฆาหวนข้าพอรู้เรื่องโอสถอยู่นิดหน่อย เจ้าพาข้าไปเถอะ”

        “ขอรับพี่ชาย”

        โหย่วอี้เก็บก้อนหิน แล้วรีบนำเฟิ่งหยูเดินจากไปทันทีใช้เวลาไม่นานเฟิ่งหยูเดินทางมาถึงที่พักของโหย่วอี้ ซึ่งเป็นเพียงบ้านหลังเล็ก ๆซอมซ่อ

        “ท่านปู่ ท่านปู่ข้าพาพี่ชายเฟิ่งหยูมารักษาพี่โหย่วจื่อ”

        “โหย่วอี้ เจ้าพาเขามารักษา แล้วเจ้ามีค่ารักษาให้เขาอย่างนั้นหรือ? พวกเราไม่มีเงินสักเหรียญแล้วนะ”

        เสียงชายชราดังออกมาจากภายในบ้านเฟิ่งหยูได้ยินดังนั้นจึงชวนโหย่วอี้เข้าไปในบ้าน

        “ไม่เป็นไรหรอก ผู้น้อยมิได้ต้องการเงินหรือค่าตอบแทน”

        เฟิ่งหยูตอบกลับไปพร้อมกับเดินเข้าไปภายในบ้านโดยมีโหย่วอี้เดินนำหน้าภายในบ้านมีชายหนุ่มอายุใกล้เคียงกับเฟิ่งหยูนอนไม่ได้สติอยู่บนเตียงใบหน้าของเขาซีดขาว ร่างกายไม่มีเรี่ยวแรงโดยมีชายชราเป็นผู้ดูแลอยู่ไม่ห่าง

        “ขอข้าดูอาการหลานชายของท่านหน่อย”

        ชายชราลุกออกมาให้เฟิ่งหยูเข้าไปดูอาการของหลานชาย เฟิ่งหยูจับชีพจรและสำรวจดูอาการบาดเจ็บของโหย่วจื่อ

        “พี่ชายข้าเป็นยังไงบ้างพี่เฟิ่งหยู”

        “เขาบาดเจ็บภายในไม่น้อยคงต้องได้รับการรักษาสักสองสามวันถึงจะหายเป็นปกติ”

        เฟิ่งหยูหยิบเม็ดยาแก้ช้ำในระดับเจ็ดขึ้นมาป้อนให้กับโหย่วจื่อ

        “เม็ดยาระดับเจ็ด” ชายชราพอเห็นก็รู้ทันที

        เมื่อได้ยินเสียงชายชราเฟิ่งหยูหันกลับไปมองที่ชายชราทันที

        “ท่านรู้จักเม็ดยาระดับเจ็ด แสดงว่าท่านไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดาเอาไว้ข้าช่วยหลานชายของท่านก่อน เราค่อยมาคุยกันที่หลัง”

        ชายชราพยักหน้าตอบรับ

        หลังจากเฟิ่งหยูป้อนเม็ดยาไปเพียงไม่นานสีหน้าที่ซีดเซียวของโหย่วจื่อพลันเปลี่ยนเป็นมีชีวิตชีวาขึ้นเลือดลมของเขาเริ่มกลับมาเป็นปกติ โหย่วอี้และชายชราเห็นดังนั้นจึงยิ้มขึ้น

        “ขอบคุณ คุณชายเฟิ่ง”

         เฟิ่งหยูจึงเดินออกมาพร้อมกับมอบเม็ดยาระดับเจ็ดให้กับชายชราอีกสองเม็ดพร้อมกับเอ่ย

        “ตอนนี้ข้ายังไม่มีที่พัก คงต้องรบกวนพวกท่านช่วยจัดหาที่พักและอาหารให้ข้าสักหน่อย”

        “ได้ขอรับพี่เฟิ่งหยู ข้าจะจัดการที่พักให้ท่านเอง”

        ยังไม่ทันที่ชายชราจะเอ่ยตอบอันใด โหย่วอี้พลันวิ่งออกไปเตรียมที่พักให้เฟิ่งหยูแล้วเฟิ่งหยูยื่นเหรียญทองถุงหนึ่งให้กับชายชรา

        “ท่านช่วยจัดหาอาหารและสุรา ให้ข้าสักหน่อย”

        ชายชรารับถุงเงินพร้อมกับเปิดดูเงินในถุงนั้น

        “ร้อยเหรียญทอง มันมากไปสำหรับพวกเรา คุณชายท่าน.....”

        “ท่านจัดเตรียมที่พักและอาหารอย่างดีให้เราก็พอท่านไม่ต้องห่วงเรื่องอื่น ๆ แล้วก็ข้าขอสุราอย่างดีนะหากเงินในถุงไม่พอก็บอกข้าได้” เฟิ่งหยูพลันชิงพูดก่อนที่ชายชราจะพูดจบ

        “ได้ ได้ ข้าจะจัดอาหารและสุราอย่างดีให้ท่าน” ชายชราพูดพร้อมกับเดินจากไป