มหาศึกห้าแผ่นดิน

ราเชนวิ่งออกไปเพื่อจะไปให้ทันเวลา แต่พอออกจากปิรามิดไปไม่นาน ก็ได้ยินเสียงร้องของใครบางคนที่คุ้นเคย เป็นเสียงของต้าเฉิงที่ร้องออกมาอย่างเจ็บปวด

ราเชนถึงกับรีบหลบเข้าไปในป่า เพื่อสังเกตการณ์ จนพบว่า นักฆ่าสำนักฟ้าดินเกือบ 20 คน กำลังซ้อมต้าเฉิง ส่วนองค์ชายรองหลี่คัง ถูกจับมัดเอาไว้ ยังไม่ถูกพวกมันฆ่า

“ บอกมาเดี๋ยวนี้ เจ้าหยางเฟยหลงตอนนี้มันอยู่ที่ใด”

ต้าเฉิงแม้ว่าเพื่อจะถูกขังอยู่ในปิรามิดไม่อาจออกมาได้แล้ว แต่ก็ยังไม่ยอมปริปากบอกกับนักฆ่าสำนักฟ้าดิน แม้ร่างของตนจะถูกซ้อมจนเลือดเปรอะเต็มใบหน้า

“ ข้าบอก ข้าบอกเอง แต่พวกเจ้าต้องปล่อยข้าไปนะ” องค์ชายรองรีบเอ่ยออกมาอย่างมีความหวัง

“ งั้นรึ? ไหนบอกมาซิ ว่าหยางเฟยหลงอยู่ที่ไหนกันแน่”

หัวหน้าแปด หันมาสอบถามด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม

“ อย่านะ อย่าบอกพวกมัน” ต้าเฉิงเอ่ยจบก็โดนต่อยไปที่ท้องอีกครั้งจนตัวงอเลือดพุ่งทะลักออกมาจากปาก

“ ในปิรามิด หยางเฟยหลงยังคงอยู่ในปิรามิด”

องค์ชายรองหลี่คัง รีบตะโกนออกมา

“ แล้วทำไมมันไม่ออกมากับเขา เวลาเหลือไม่ถึงชั่วยามแล้ว หากมันไม่ออกมาต้องติดอยู่ในป่าลับแล ถึง 10 ปี มันไม่รู้หรือไง?”

“ คือ ว่ามันกอดสตรีในโลงศพเอาไว้ เพื่อช่วยให้พวกเราหนีออกมา”

หัวหน้าแปดส่ายหัวไม่อยากจะเชื่อ ยกมือขึ้นไม่อยากเสียเวลาอีก นักฆ่าที่ยืนอยู่ด้านข้าง เดินถือ ดาบเคียว เดินไปทางด้านหลังองค์ชายรองหลี่คัง กับ ต้าเฉิงหมายจะเชือดคอให้ตายไปซะเดี๋ยวนี้เลย

ต้าเฉิงได้แต่หลับตา ส่วน องค์ชายรองตะโกนโหวกแหวกโวยวายจะมอบเงินทองมากมายให้พวกนักฆ่า แต่ทว่า หามีใครสนใจไม่ นักฆ่าสองคนถือดาบเคียวเพื่อเชือดคอของทั้งสองคนไปพร้อมๆ กัน

แต่ทันใดนั้นเอง ราเชนก็ปรากฏตัวขึ้นมา แล้วยิงลูกศรหน้าไม้ข้าใส่ นักฆ่าฟ้าดินตายไปทีเดียว 4 คน ที่เหลือก็สามารถรับลูกศรหน้าไม้เอาไว้ได้หมด

ราเชนก้าวเข้ามายืนด้านข้างของต้าเฉิงกับ องค์ชายรองหลี่คังพร้อมถือหน้าไม้เตรียมยิงใส่ทุกๆ คนที่จะเข้ามา

“ นี่เจ้ารอดมาได้ยังไงเนี่ย” ต้าเฉิงเอ่ยอย่างดีใจและแปลกใจ

“ อย่าเสียเวลาเลย  หาทางหนีดีกว่า”

องค์ชายรองหลี่คังเอ่ยอย่างมีความหวัง

“ ไม่ต้องห่วงข้ามีวิธี” ราเชนเอ่ยอย่างมั่นใจ

“ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ในที่สุดก็มาอยู่กันพร้อมหน้า เจ้าหรือคือ หยางเฟยหลงที่ฆ่าหัวหน้าเก้ายอดฝีมืออันเก้าของสำนักฟ้าดิน ทั้งๆ ที่ไร้พลังปราณยุทธ์ เจ้าทำได้อย่างไร?”

“ ไม่ต้องพูดมาก ปล่อยพวกเราไป แล้วข้าจะมอบของสำคัญแลกกับชีวิตพวกเราสามคน” ราเชนเอ่ยด้วยเสียงอันดัง

“ อะไร ในโลกนี้มีของมีค่ามากกว่าหัวขององค์ชายรองอีกรึ?”

หัวหน้าแปดเอ่ยอย่างสงสัย ราเชนนำหยกสีแดงออกมาให้พวกมันดู

“ นี่คือ หยกลัญจกรของปฐมจักรพรรดิหลี่เทียน หากว่าเจ้านำออกไปให้องค์ชายที่ยังเหลือรอด คนผู้นั้นจะได้เป็นรัชทายาทของราชวงศ์หลี่คนต่อไป”

“ เฮ้ย ของมีค่าอย่างนี้เจ้าจะเอาไปให้พวกมันไม่ได้นะเว้ย” องค์ชายรองหลี่คังเอ่ยออกไปด้วยความตื่นเต้นและดีใจ ที่เห็นหยกลัญจกรอยู่ต่อหน้าของเขา

“ ท่านอยากตายหรือไง?” ราเชนเอ่ยตอบสั้นๆ

หัวหน้าแปดหันไปมองหน้าของที่ปรึกษาคนสนิท ที่เป็นเหมือนกับกุนซือที่ยังคงหนุ่มแน่น ยืนอยู่เคียงข้างตลอด

“ เรียนท่านหัวหน้า นี่คือ ความลับของราชวงศ์หลี่ ตราราชลัญจกรปฐมจักรพรรดหลี่เทียน ซึ่งคนของเราที่แฝงตัวอยู่ในราชสำนักเคยบอกเอาไว้ ไม่นึกฝันว่าจะมีอยู่จริง แต่ว่าต้องทดสอบดูก่อนว่าเป็นของจริงหรือไม่”

“ ทำยังไง”

ชายหนุ่มเอ่ยกลับราเชนว่า

“ เราจะรู้ได้อย่างไร ว่าเป็นของจริง?”

“ องค์ชายรอง นำป้ายประจำตัวออกมาเร็ว” ราเชนรีบเอ่ย

พอองค์ชายรองนำป้ายประจำตัวออกมา ก็พบว่า ป้ายประจำตัวมีแสงกระพริบขึ้นมาอย่างถี่ยิบ ที่เข้าใกล้หยกราชลัญจกรสีแดง

“ นี่คือปฏิกิริยาของ ป้ายประจำตัวของราชวงศ์ทุกคนหากได้เข้าใกล้ ตราหยกราชลัญจกร”

ชายหนุ่มที่ปรึกษา พยักหน้าให้กับนายท่านแปดเป็นการยอมรับว่า เป็นของแท้แน่นอน

“ ตกลง ข้าจะปล่อยพวกเจ้าไป นำตราหยกมาให้ข้าเดี๋ยวนี้”

“ ไม่ง่ายไปหน่อยมั๊ง หากขืนข้าให้ไป ท่านคงสังหารพวกเราตายไม่เหลือแน่ๆ”

“ ราเชนเอ่ยยิ้มๆ”

“ เฮอะ..ข้าพูดคำไหนคำนั้น และอีกอย่างเจ้ามีทางเลือกอื่นอย่างนั้นรึ?”

“ ปล่อยพวกเขาทั้งสองไปก่อน พอพวกเขาปลอดภัยแล้ว ข้าจะมอบหยกราชลัญจกรให้กับพวกเจ้า หากว่าไม่ทำตาม ข้าจะทำลายหยกลัญจกรนี้ซะ”

ราเชนยกมือขึ้นพร้อมจะหักหยกลัญจกรให้แหลกละเอียดคามือ

“ ได้ ได้..ปล่อยพวกมันไป”

“ ไม่ ข้าจะอยู่กับเจ้า” ต้าเฉิงเคยทิ้งเพื่อนไป คราวนี้เขาจะทำเช่นนั้นอีก

“ รีบไปเถอะ ขนาดเจอกับนังผีดิบ เฟยหลงยังเอาตัวรอดมาได้เลย” องค์ชายรองหลี่คังเอ่ยอย่างเสียดายที่ไม่ได้ หยกลัญจกรกลับไปด้วย

ราเชนยิ้มให้กับทั้งสอง แล้วเอ่ยว่า

“ พวกมันไม่ปล่อยให้ เจ้าทั้งสองไปง่ายๆ หรอก เหลือเวลาอีก 1 ชั่วยามประตูป่าลับแลจะปิด พวกเจ้าต้องวิ่งไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้”

“ จริงซิ หากไม่ทันจะทำอย่างไรเล่า ต้องติดอยู่ในป่าลับแล สิบปีอย่างนั้นรึ? ไม่ได้นะ ข้าต้องไปเป็นรัชทายาท ข้าจะอยู่ที่นี่ไม่ได้”

“ ไม่ต้องห่วง ข้ามีวิธี นี่คือยาเม็ดเก้าอาชา เจ้าจะช่วยพวกเจ้าวิ่งไปอย่างเร็ว และไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยจนกว่า จะถึงทางออก ข้าจะล่อพวกมันไปดงเสือโคร่ง” ราเชนนำเม็ดยาเก้าอาชามาให้ทั้งสองกินไปคนละสี่เม็ด ทั้งสองรีบกลืนเข้าไปในทันที 

“ รีบไป อย่าหันหลังกลับมาอีกเป็นอันขาด”

“ เฟยหลง เจ้าต้องรอดกลับมาให้ได้นะเพื่อน” ต้าเฉิงหันมาจับมือราเชน

“ อืม รีบกินยานี่ซะ”

ทั้งสองคนพอกลืนยาเม็ดเก้าอาชาไปถึงสี่เม็ด เลือดลมก็พุ่งพล่าน หัวใจเต้นเร็วแรง คล้ายกับม้ากำลังดีดใส่ถึงสี่ตัว จึงวิ่งออกไปอย่างไม่คิดชีวิต

นักฆ่าสำนักฟ้าดินที่เหลือ 18 คน หลีกทางให้ทั้งสองไป ผ่านไปได้ครึ่งชั่วยาม

หัวหน้าแปดก็เอ่ยว่า

“ พวกมันน่าจะปลอดภัยแล้ว มอบหยกราชลัญจกรมาได้แล้วซินะ”

“ ก็มาเอาซิ” ราเชนยื่นหยกราชลัญจกรออกมาให้ หัวหน้าแปดกับที่ปรึกษาหนุ่มถึงกับแปลกใจ ไม่รู้ว่า ราเชนมีแผนอะไร จึงให้ลูกน้องคนหนึ่งเดินเข้าไปเพื่อหยิบ หยกราชลัญจกร แต่พอเดินเข้าไปใกล้กำลังจะหยิบ ร่างของมันกับนิ่งค้าง ถูกเข็มฟ้าพิฆาตที่พุ่งออกมาจากมืออีกข้างหนึ่งของ ราเชนพุ่งเข้าใส่ ราเชนดึงร่างของนักฆ่าโชคร้ายเข้ามายืนบังตัวเองเอาไว้ เพื่อป้องกันมีดตะขอบินของนักฆ่าสำนักฟ้าดิน เหวี่ยงเข้ามาหาตัวเอง

“ ไอ้อ้วน นี่เจ้ากล้าบิดพริ้วต่อหน้าข้าอย่างนั้นรึ?”

“ ฮ่า ฮ่า ฮ่า มีปัญญาก็มาเอาไปซิ” ราเชนเอ่ยจบก็หมุนตัววิ่งหนีไปทางป่าที่มีเสือ 11 ตัว เพื่อล่อพวกมันไปติดกับอีกครั้ง

“ บัดซบ ฆ่ามัน แล้วเอาหยกราชลัญจกรกลับมาให้ได้”

“ หัวหน้า ป่าจะปิดอยู่แล้ว พวกเราต้องรีบจัดการมันให้ได้ ภายใน 1 ชั่วยามนี้”

“ ข้ารู้แล้ว”

ทั้งหมด ใช้วิชาตัวเบาลอยตัวพุ่งตามราเชนไปอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งมาถึงที่หมาย เห็นราเชนยืนอยู่ใต้ต้นไม้ กำลังใช้ดินมาทาตัว

“ เจ้าหนีไม่รอดแล้ว หยางเฟยหลง”

“  งั้นรึ?” ราเชนเอ่ยยิ้มๆ เพราะมั่นใจว่า เสือโคร่งยักษ์ต้องออกมาจัดการกับพวกมันแน่ๆ แล้วก็เป็นจริง เสือโคร่งยักษ์ ปรากฏตัวออกมา พร้อมกับ กระโจนเข้าใส่คนของสำนักฟ้าดิน จนเลือดพุ่งกระจัดกระจายเต็มไปหมด

“ ที่แท้ก็เป็นถิ่นเสือโคร่งยักษ์นี่เอง อาซูลงมือ”

ที่ปรึกษาชื่อว่าอาซู ยกมือสั่งการ ลูกน้องทุกคนใช้ผ้าชุบน้ำปิดหน้าของตน แล้ว จุดธูปขนาดใหญ่ แล้วเคลื่อนไหวอยู่เหนือลม เสือโคร่งที่ได้กลิ่นควันธูป ก็ถึงกับเดินเซไปเซมา แล้วล้มไปกับพื้น สลบไปในทันที

พวกนักฆ่าใช้มีดตะขอปาดเข้าที่คอเสือโคร่ง ตายไปอย่างน่าสยดสยอง

“ อะไรวะนั่น นี่มันเอายาสลบช้างมาใช้หรือไงวะ” ราเชนได้แต่อ้าปากค้าง ทุกอย่างมันผิดจากที่เขาคิดยิ่งนัก แต่ทว่า ยังมีราชาเสือโคร่งอีกตัว มันเห็นอย่างนั้นมันก็ยังกระโจนเข้าใส่ กัดเข้าร่างของ นักฆ่าสำนักฟ้าดินจนตายไปหลายศพ

แม้มันจะทนกับ ยาสลบช้างได้ แต่พอมันสูดกลิ่นไปมากขนาดนั้น ก็ยังมีอาการเซบ้างเล็กน้อย หัวหน้าแปด ยกธนูที่ใหญ่ยักษ์ออกมา แล้วเล็งศรออกไป พุ่งทะลุเข้าร่างเสือโคร่งจนทะลุกลางลำตัว แล้ว ก็เอาง้าวอันใหญ่ ฟันเข้าที่กลางหัวเสือโคร่งจนหัวหลุดมากองตรงหน้า ราเชน เลือดเสือโคร่งกระเด็นเข้าไปในปากของราเชนเต็มๆ

ราเชนถึงกับสะดุ้งสุดตัวกลืนเลือด ราชาเสือโคร่งเข้าปากไปอย่างไม่ตั้งใจ

“ เฮอะ ก็แค่สัตว์ป่า นึกว่าจะแน่สักแค่ไหน หยางเฟยหลง มอบหยกราชลัญจกรมาให้ข้าเสียดีๆ”

หัวหน้าแปดหันมามองหยางเฟยหลงที่ตอนนี้ดวงตาแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ร่างกายมีแต่เส้นเลือดสีดำปูดโปงขึ้นมา บนหัวมีเขางอกขึ้นมาสองเขา ผิวหนังปรากฏลายเสือโคร่งขึ้นไปทั่ว มือของเขากลายเป็น กรงเล็บคล้ายกับเสือโคร่ง มีเขี้ยวงอกขึ้นมาจากปากของเขา ร่างกายขยายใหญ่ขึ้นสามเท่า 

“ นี่มันตัวอะไรวะ” หัวหน้าแปดอุทานออกมาอย่างตกใจ

ลูกน้องที่เหลือก็ได้แต่ยืนอ้าปากค้าง แต่ว่า ราเชนไม่สนใจ ตวัดกรงเล็บเข้าปาดลำคอของนักฆ่า สามคนที่ยืนนิ่ง หัวหลุดไปพร้อมกัน จากนั้น ก็เข้าจัดการกับนักฆ่าสำนักฟ้าดินที่เหลือ แค่ไม่กี่อึดใจ ทุกคนล้วนถูกกัดกระชาก ถูกมารโลหิตราเชนกลืนกิน ดูดเลือดจนตายไปเกือบหมด เหลือเพียงแค่หัวหน้าแปด กับ ที่ปรึกษาอาซู

“ หนีกันก่อนเถอะหัวหน้า”

ทั้งสองคนพยักหน้า แล้วเหวี่ยงธูปยาสลบเข้าใส่ มารโลหิตราเชนแต่ทว่า หาได้หยุดการโจมตีของราเชนไม่ มือที่ใหญ่โต ตะปบเข้าที่หัวของอาซูจนแหลกระเอียด หัวหน้าแปดเป็นจวนตัว เลยใช้ดาบง้าวอันใหญ่ฟันฉับเข้าที่ลำคอของปีศาจราเชน แต่ทว่า ถูกปีศาจราเชนจับดาบง้าวใหญ่เอาไว้ ด้วยมือซ้าย แล้ว ใช้มือขวา จับเข้าที่ลำคอของ หัวหน้าแปด แล้วบิดอย่างแรง

พล็อค !!

หัวหน้าแปดหัวบิดได้ 360 องศาตายสนิท  มารโลหิตราเชน ยกมือขึ้นฟ้า อ้าปากร้องดังก้องกังวาน เลือดของคนตายทุกๆ คน ก็ค่อยๆ พุ่งออกมาจากร่าง แล้วพุ่งเข้ามาในร่างของ มารโลหิตราเชนจนเกลี้ยง คนตายทั้งหมดในตอนนี้กลายเป็นซากศพ แห้งกรัง

ราเชนมองตัวเอง และ ทุกๆ คนโดยรอบ อย่างตกใจ

“ นี่เรากลายเป็นสัตว์ประหลาดไปแล้วหรือนี่ พระเจ้าจะทำยังดีนี่ ต้องรออีก 1 ชั่วยาม ร่างจะกลับมาเป็นปกติ แล้วจะออกไปได้ยังไงละตอนนี้  ทุกคนคงจับเราไปอยู่ในสวนสัตว์แน่ๆ”

ราเชนรู้สึกเครียดสุดๆ แต่ต้องรีบไปที่ประตูทางออกให้เร็วที่สุด เหลือเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยามแล้ว ก่อนจะไปก็ไม่ลืมเอาของมีค่าและป้ายประจำตัวของหัวหน้าแปดออกไปด้วย

แต่พอวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว แต่พอใกล้จะถึงประตูทางออก ก็พบว่า อยู่ดีๆ ก็มีเงาของสัตว์ขนาดใหญ่มหึมา มาโอบรัดร่างของเข้าเอาไว้แน่น

“ งูสองหัว ไอ้บ้าเอ้ย มาโผล่อะไรตอนนี้วะเนี่ย”

ราเชนถูกเจ้างูยักษ์สองหัว รัดจนแน่นไม่อาจวิ่งออกไปจากป่าลับแลได้

“ ปล่อยข้านะเว้ย ไอ้งูบ้า”

เจ้างูสองหัวมองหน้ากัน แล้ว แยกเขี้ยวขู่ฟ่อๆ มันมองหน้ากันแล้วทำหน้างงๆ ไม่รู้ว่าราเชนคือตัวอะไรกันแน่ เจ้าหัวงูตัวแรก มันอ้าปากกัดเข้าที่ไหล่ของปีศาจราเชนจนจมเขี้ยว แล้วปล่อยพิษงูของมันเข้ามา ส่วนอีกตัวก็กัดไหล่ของเขาอีกข้าง ทำให้ราเชนถึงกับ ไม่มีแรงที่จะขยับตัวได้เลย

 ซึ่งมาถึงจุดนี้ไม่มีอะไรจะเสียแล้ว ราเชนที่ขยับหัวได้อย่างเดียว ก็ได้แต่กัดเข้าที่ลำคอของงูอีกหัวหนึ่งอย่างแรง จากนั้นเขาก็ดูดเลือดงูของมันกลืนเข้าปากอย่างรวดเร็ว

เจ้าหัวงูถึงกับอ้าปากร้องครวญครางดังลั่น ส่วนอีกตัวก็ต้องคายคมเขี้ยวออกมา เพราะว่า เจ้าหัวงูหัวแรกตอนนี้ถูกดูดเลือดไปจนหมด

มันรีบปล่อยร่างราเชนแล้วจะหนีไปอย่างสุดชีวิตด้วยความหวาดกลัว แต่ไม่ทันแล้ว ถูกราเชนจับหางของมันเอาไว้แน่น แล้วฟาดลงไปกับพื้น จนมันถึงกับมึนงง

ราเชนตอนนี้ กลับมีเกล็ดขึ้นตามตัว และเคลื่อนไหวได้อย่างรวดเร็ว กรีดกรงเล็บพุ่งเข้ากรีดหัวงูที่เหลือจนขาดสองท่อน หมดโอกาสหนีไปไหนได้อีก ราเชนตอนนี้พอได้ดื่มเลือดอสรพิษสองหัวตัวนี้เข้าไป ร่างกายของเขาก็ค่อยๆ กลับมาเป็นมนุษย์อ้วนเหมือนเดิม

“ อ้า เลือดงูสองหัวนี่ทำให้ให้ร่างกายของเรากลับมาเป็นปกติได้หรือนี่”

ราเชนไม่รอช้า กวาดเอาซากงูยักษ์เก็บเข้าไปในแหวนมิติ เพื่อเก็บเลือดของมันเอาไว้กินในอนาคตต่อไป แล้วรีบวิ่งออกไป จากป่าลับแลนี้ทันที...........