เขมกรป้อนรัก

        เช้าตรู่ในวันที่ตะวันเริ่มทอแสงรอดผ่านม่านเข้ามากระทบหน้า หญิงสาวค่อยๆ ลืมตาตื่นช้าๆ ก่อนจะเบิกตาโพลงแล้วหันไปหยิบนาฬิกาขึ้นมาดู เลยเวลามาพอสมควรก่อนจะรีบลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัว ดารินหยิบชุดกระโปรงสั้นลายดอกขึ้นมา ก่อนจะนึกได้ว่าคุณรัตนาเป็๲คนหัวโบราณ จึงเหวี่ยงทิ้งไป แล้วคว้ากางเกงขายาวสีดำสนิทขึ้นมาแทน รอยยิ้มแสนสวยคลี่ออกอย่างสบายใจ มือบางหันไปวาดหาต่างหูที่ดูเรียบร้อยแต่ยังคงไว้ซึ่งความทันสมัย หลังจากเธอเข้ามาทำงานกับเขมกร เธอได้เรียนรู้เ๱ื่๵๹การแต่งกายมากพอสมควร เพราะในบริษัทของเขานั้น ไม่มีใครแต่งตัวเชยเฉิ่มเลยแม้แต่คนเดียว เสื้อผ้าหลายตัวได้ถูกรินดาโยนทิ้งลงในถังขยะไปเรียบร้อยแล้วเมื่อหลายวันก่อน

หญิงสาวส่องกระจกตรวจทานความเรียบร้อยของตัวเองเป็๞ครั้งสุดท้าย ก่อนจะคว้ากระเป๋าสะพายใบเล็กติดมือไป

        “รินไปก่อนนะคะ ลีจงซอก แล้วเดี๋ยวจะรีบกลับ” หญิงสาวจูบรูปภาพหนึ่งครั้งแล้วออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว สองเท้าก้าวเตรียมออกจากบ้าน พบกับรถสีดำปริศนาจอดขวางอยู่หน้าบ้าน เธอหันซ้ายแลขวาก่อนจะหันมองหาคนขับ

        “รถใครมาจอดขวางหน้าบ้าน” หญิงสาวพึมพำ ก่อนจะเดินตรงไปยังรถที่จอดขวางหน้าบ้านอยู่ ยังไม่ทันถึงตัวรถดี กระจกด้านข้างลดลง เผยให้เห็นชายหนุ่มผู้เป็๞คนขับ

        “คุณพชรนัย” ดารินเรียกชื่อ พลางทำตาโต หลังจากเห็นรอยยิ้มที่เขาส่งให้

        “ขึ้นรถสิ” หญิงสาวเงอะงะเล็กน้อย แต่ก็ตัดสินใจก้าวขึ้นรถไปอย่างง่ายดาย

        “คุณนัยมาได้อย่างไรคะ” ดวงตาแป๋วถามอย่างสงสัย

        “นายเขมให้ผมมา ได้ข่าวว่าโดนคุณรัตนาเล่นงานซะไม่มีดี” ชายหนุ่มพูดคุยอย่างเป็๞กันเอง ดารินรอบยิ้มอย่างเขินอาย ใครจะไม่เขินได้ ก็เขาน่ะทั้งหล่อทั้งน่ารัก งานดีแบบนี้หาได้ง่ายๆ ซะที่ไหนล่ะ

        “นี่นามบัตรผม วันนี้ผมจะเป็๲คนส่งคุณไปเจรจาเอง และหากคุณทำธุระเสร็จให้โทรหาผมนะ ผมจะเป็๲คนไปรับทันที”

        “ค่ะ” รินดาลอบยิ้ม เป็๞ครั้งที่สอง ทำไมนะเวลาที่อยู่ใกล้เขาถึงได้รู้สึกมีกำลังใจขึ้นมา ไม่ว่าต้องเจอกับอะไรเธอไม่รู้สึกหวั่นไหวแม้สักนิด ก่อนหญิงสาวจะนึกบางอย่างได้

        “เอ่อ..คุณนัยช่วยจอดด้านหน้าให้รินหน่อยได้ไหมคะ”

        “อ่อครับ” พชรนัยเปิดไฟเลี้ยวเข้าจอดเทียบตามคำขอ ก่อนหญิงสาวจะหันมายิ้มให้ รอยยิ้มหวานนั้นทำเอาพชรนัยชะงักไปเหมือนกัน

        “พอดีโดนัทเ๽้านี้อร่อยมากค่ะ รินว่าจะซื้อติดมือไป” ชายหนุ่มพยักหน้า ก่อนจะยิ้มกลับ เขามองร่างของหญิงสาวเดินเข้าร้านไป ก่อนจะก้มคุยไลน์กับเขมกรเพื่อรายงานความเคลื่อนไหว

เสียงเปิดประตูห้องทำให้เขมกรหันมองไปยังต้นเสียงก่อนจะพบกับพนักงานชาย เดินเข้ามาอย่างนอบน้อม

        “ว่าไงบ้าง ข้อมูลจากทนายที่ฉันให้ไปค้นถึงไหนละ” เขาถามทั้งดวงตายังคงมองอยู่ที่หน้าจอคอมตัวจิ๋ว

        “คุณอำนาจ ทำการยืมเงินจากคุณท่านไปจำนวนหนึ่ง ก่อนที่คุณท่านจะเสีย โดยมีนายเสรีเป็๞คนค้ำ แต่ชื่อไม่ได้เป็๞ชื่อคุณท่าน คุณท่านให้ทนายทำเป็๞ชื่อคุณเขมแทนครับ” เขมกรพยักหน้าเข้าใจ เพราะเขารู้นิสัยบิดาดีกว่าใคร ชอบทำอะไรตามใจตัวเองแบบนี้เสมอๆ อะไรที่ผิดทำให้เป็๞ถูกได้อย่างสบายด้วยอำนาจเงินที่มีในมือ

        “คุณอำนาจเป็๲ใคร” เขมกรถามต่อ

        “คุณอำนาจดูเหมือนจะเป็๞คนรู้จักห่างๆ ของคุณท่านอีกที แต่ผมแปลกใจอยู่อย่างหนึ่ง”

        “ยังไง”

        “หลังจากที่คุณอำนาจได้เงินก้อนนี้จากคุณท่านไป เวลาไม่นานนักเขาก็ทำการยักย้ายถ่ายโอน กรรมสิทธิ์ทุกอย่างให้แก่ญาติพี่น้อง เหมือนจงใจ”

        “จงใจไม่ใช้หนี้ แล้วให้ทวงตามคนค้ำแทนใช่ไหม”

        “ผมเข้าใจอย่างนั้นครับ” หลังจากฟังลูกน้องรายงานเหตุการณ์เป็๞ฉากๆ เขมกรเริ่มเข้าใจบางอย่างได้ ดวงตาคมคิดทบทวนครู่หนึ่ง ก่อนจะพับหน้าจอคอมลง