พลิกฟ้าผ่าปฐพี [翻天分地]

        หยางเชี่ยงชุนได้รับบาดเจ็บจากคมดาบของหยางเทียนหลงมันเป็นอาวุธที่สร้างขึ้นด้วยพลังเต๋าจึงไม่ถือว่าผิดกติกา การห้ามใช้อาวุธในการประลองก็เพราะว่าต้องการให้ผู้บ่มเพาะใช้พลังของตนเองไม่ใช่พึ่งสิ่งของภายนอกแม้อาวุธที่สร้างขึ้นด้วยพลังเต๋าจะสร้างความได้เปรียบแก่ผู้ใช้งานแต่นั่นก็เป็นเพราะความสามารถของผู้บ่มเพาะเองจึงถือว่ายุติธรรม

        หยางเทียนหลงยืนมองคู่ต่อสู้นำน้ำเต้าออกมาจากแหวนมิติและใช้สุราในน้ำเต้าเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บ หยางเชี่ยงชุนยอมรับว่าคู่ต่อสู้สมกับที่กล่าวขานว่าเป็นอันดับหนึ่งแต่หากจะยอมแพ้ตอนนี้มันยังเร็วไป!

        “ข้าจะให้เจ้าลองวิชาหมัดเมาของตระกูลเชี่ยงดูสักสามกระบวนท่าหากเจ้ายังสามารถเอาชนะได้ ข้าก็ขอยอมแพ้”

        “รับมือ!!!”

        หยางเชี่ยงชุนจับที่ปลายเชือกควงน้ำเต้าเหนือศีรษะสุราซึมออกมาเป็นหยด ๆ ล่องลอยหยุดนิ่งอยู่บนอากาศ

        “หมัดสุรากัดกร่อน!”

        หยดแห่งสุรานับร้อยนับพันพุ่งเข้าใส่หยางเทียนหลงดุจพายุฝนแม้เขาจะพยายามปัดป้องก็มิอาจรับมือได้ทั้งหมดหยดสุราที่ถูกต้องร่างกายสร้างบาดแผลจุดเล็ก ๆ และลุกลามเพิ่มขึ้นราวกับมีชีวิตหากไม่รีบจัดการมันคงกัดกร่อนไปถึงกระดูกและอวัยวะภายในเป็นแน่!

        “กำแพงเพลิงวายุ!”

        เปลวเพลิงพวยพุ่งออกมาจากเท้าของหยางเทียนหลงลมพายุพัดหมุนเป็นเกรียวเพลิงห้อมล้อมปกป้องจากหมัดสุรากัดกร่อนหยดสุราถูกเผาไหม้ดัง “ฉ่า!” ก่อนจะเข้าถึงตัว อีกทั้งพลังเพลิงแผดเผาบาดแผลเพื่อหยุดยั้งการกัดกร่อนของหยดสุรา

        เพล้งงง!!

        น้ำเต้าแหวกผ่านเปลวเพลิงเข้าไปกระแทกกลางหน้าอกของหยางเทียนหลงภาชนะแตกกระจายปลดปล่อยสุรากัดกร่อนออกจากที่คุมขัง แม้เปลวเพลิงจะเผาผลาญสุรากัดกร่อนได้ในเวลาต่อมาแต่หน้าอกของเขาก็ปรากฏรอยไหม้เป็นแผลฉกรรจ์

        “นั่นมันผิดกติกาไม่ใช่เหรอ”

        ชายคนหนึ่งที่นั่งดูการประลองเอ่ยขึ้น

        “หามิได้ น้ำเต้านั้นหากปราศจากพลังเต๋าและวิชาลับของตระกูลเชี่ยงก็จะเป็นเพียงน้ำเต้าธรรมดาไม่ได้มีพิษสงอะไร ฉะนั้นจึงอาจกล่าวได้ว่ามันเป็นความสามารถของเขาเอง”

        “ถึงอย่างนั้นมันก็เหมือนโกงอยู่ดี”

        เสียงวิพากษ์วิจารณ์เกิดขึ้นในหมู่คนดูหยางเทียนหลงบาดเจ็บสาหัสจากน้ำเต้าบรรจุสุรากัดกร่อนซึ่งแท้จริงมันก็แค่สุราธรรมดา เพราะวิชาลับของตระกูลเชี่ยงที่ร้ายกาจจึงทำให้ดูเหมือนเป็นอาวุธแต่ความจริงแล้วไม่ผิดกติกา กรรมการจึงได้แต่ยืนสังเกตการณ์โดยไม่เอ่ยวาจาอันใด

        “เห็นทีข้าจะรอรับกระบวนท่าต่อไปไม่ได้เสียแล้ว”

        หยางเทียนหลงพยุงตัวเองขึ้นสายตาคมกริบจับไปที่เป้าหมาย ดาบเพลิงก่อรูปขึ้นในมืออีกข้างหนึ่ง เขาไขว้ดาบคู่เป็นกากบาทรัศมีพลังระเบิดออกพร้อมกับท่วงท่าวิถีฟาดฟัน

        “ศาสตราเพลิงสังหาร!”

        เพลงดาบกวัดแกว่งปลดปล่อยเสี้ยวพระจันทร์เพลิง

        “กระสุนสุรากัดกร่อน!”

        น้ำเต้านับร้อยกระหน่ำยิงดุจกระสุนสังหาร

        เพล้งง!! เพล้งง!!เพล้งง!! เพล้งง!!

        เพล้งง!! เพล้งง!!เพล้งง!!

        เพล้งง!! เพล้งง!!

        เพล้งง!!

        ตู้มมมมมมมมมมมมมม!!!

        การโจมตีทั้งสองปะทะกันจนเกิดแรงระเบิดเปลวไฟพวยพุ่งปกคลุมหยางเทียนหลงโดยไม่รู้เป็นหรือตายส่วนหยางเชี่ยงชุนโดนแรงระเบิดปลิวไปสุดขอบลานประลองแม้จะพยุงตัวเองขึ้นมาได้แต่ก็กระอักเลือดออกมาหลายกำมือ

        “หยางเชี่ยงชุน”

        เสียงชายหนุ่มเล็ดออกมาจากเปลวเพลิง

        “เจ้ารู้หรือไม่ว่าสุราเป็นเชื้อเพลิงอันดีให้เปลวไฟ”

        ฟู่ววว!

        เปลวเพลิงหมุนเป็นเกลียวและค่อย ๆ แสดงรูปร่างเป็นมังกรมังกรเพลิงบินขึ้นไปเหนือศีรษะของหยางเทียนหลงราวกับมีชีวิตสายตาของมันจับจ้องไปที่เหยื่อที่เพิ่งกระอักเลือดบนลานประลองและลอยตามหยางเทียนหลงที่กำลังก้าวเดินไป

        “เจ้าจะรับมือกับมังกรเพลิงนี้สักกระบวนท่าหรือไม่”

        “ไม่ล่ะ” หยางเชี่ยงชุนส่ายศีรษะ “ ข้ายอมแพ้”

        เสียงเฮดังขึ้นทั่วทั้งสนามมันเป็นการต่อสู้ที่ตื่นเต้นเร้าใจจนดูไม่ออกเลยว่าเป็นผู้บ่มเพาะหน้าใหม่ทั้งสองคนสู้ได้ดีจนได้รับการชื่นชมจากผู้เข้าชมแม้หยางเชี่ยงชุนจะพ่ายแพ้ก็ไม่ทำให้เสียหน้าตระกูลเชี่ยง บิดาของเขาได้ยินเสียงชื่นชมก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจแต่อาการบาดเจ็บของทั้งคู่ยังน่าเป็นห่วง

        หลังจากกรรมการประกาศชัยชนะแก่หยางเทียนหลงก็หยิบเซียมซีขึ้นมาเขย่าหาผู้แข่งขันคู่ต่อไป

        “หยางเสี่ยวป้อ!”

        เจ้าของชื่อกระโดดขึ้นสนามทันทีที่ได้ยินเสียงมันเป็นการแสดงความเป็นชายชาตรีให้สตรีได้หลงใหลเวทีนี้จึงเป็นเครื่องมือในการจีบหญิงของเขาได้ดีทีเดียว

        “หยางฉินเทียน!”

        รายชื่อผู้เข้าประลองคนที่สองเรียกเสียงฮือฮากว่าครั้งใดเพราะหยางฉินเทียนเป็นที่รู้จักในฐานะม้ามืดในการแข่งขันครั้งก่อนแต่ได้รับบาดเจ็บจนสลบไสลไม่ได้สติ ถึงบัดนี้ก็ไม่ปรากฏแม้แต่เงาเห็นทีเขาจะมาไกลได้เพียงเท่านี้กระมัง

        “ข้าคิดว่า...”กรรมการเอ่ยขึ้นเมื่อเวลาผ่านไปเพียงห้าลมหายใจ“หยางฉินเทียนคงจะไม่สามารถเข้าประลองได้ฉะนั้นข้าขอตัดสินให้หยางเสี่ยวป้อเป็นผู้...”

        “ช้าก่อน!!”