ราชันย์จอมเวทย์ชิงหลง

เสียงตะโกนของซานเจี้ยนเฟิงทำให้บุตรชายของตนสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที ซานหลงจินเห็นบิดาของเขาก็รีบเอ่ยเรียกทันที"ท่านพ่อ ท่านต้องช่วยแก้แค้นไอ้เด็กนั่นแทนข้าด้วยนะท่านพ่อ มันทำลายการบ่มเพาะพลังของข้า""เจ้าไม่ต้องกังวล ข้าจะไปสังหารมันให้เจ้าเอง แล้วเจ้าเด็กนั้นมันพักอยู่ที่ไหน เจ้าพอจะรู้รึเปล่า""ข้าไม่รู้ มันบอกว่ามันพึ่งมาเมืองหลวง มันกำลังยืนซื้อมันเผาอยู่" "หืม..แล้วทำไมมันถึงต้องทำร้ายเจ้าขนาดนี้ด้วยละ หรือว่าพวกเจ้าจะไปทำร้ายมันก่อน"เมื่อได้ยิน ซานหลงจิน ก็อึกอัก ไม่กล้าตอบคำออกไป ซานเจี้ยนเฟิงเห็นก็รู้ได้ทันทีว่า บุตรของตนเป็นคนเริ่มก่อน จึงได้หลับตาลง ก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง"เจ้าเป็นคนก่อเรื่องก่อนอย่างนั้นสินะ""แต่ว่าท่านพ่อ ข้าไม่ได้ตั้งใจซักหน่อย คนติดตามข้าแค่เดินไปชนมันแค่นั้นเอง มันก็โจมตีพวกข้าเลย""เจ้าพูดจริงอย่างนั้นรึ ถ้าแค่เดินชนทำไมมันถึงทำร้ายเจ้าขนาดนี้ ""ข้าก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน""ถ้าอย่างนั้นเจ้าไปกับข้า ข้าจะไปหามันด้วยตัวเอง"ซานเจี้ยนเฟิงสั่งให้ทหารมาแบกบุตรชายตนไปนั่งเก้าอี้แล้วยกไปยังจุดที่เกิดเรื่อง ตลอดเส้นทางชาวบ้านต่างรู้ได้ทันทีว่า ซานหลงจินได้ขอความช่วยเหลือจากบิดาให้มาแก้แค้นแทนตนเอง ที่พ่ายแพ้ให้กับเด็กน้อยซานหลงจินคิดว่าเจ้าเด็กนั้นอาจจะหนีไปแล้ว จึงไม่คาดหวังอะไรมากนัก แต่เมื่อมองไปยังร้านมันเผาก็เห็นเด็กน้อยที่เข้ามีเรื่องด้วย ยังคงอยู่ที่เดิม ไม่ได้หนีไปไหน แถมยังนั่งกินมันเผาได้หน้าตาเฉย จนซานหลงจินคิดไปว่าเจ้านี่มันสติดีรึเปล่า ท่านพ่อนั่นไงเด็กน้อยที่ข้าพูดถึงซานเจี้ยนเฟิงมองไปยังเด็กน้อยคนหนึ่งที่นั่งกินมันเผาอยู่ ก็หันหน้าไปมองที่บุตรตนอีกครั้ง ก่อนจะกล่าวว่า "เจ้าแพ้เด็กตัวแคนี้เนี้ยนะ ข้าไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ"
ร้านมันเผา"นี่เจ้าจะกินจนหมดร้านข้าเลยรึไง รีบกลับไปได้แล้ว เดี๋ยวก็มีคนมาหาเจ้าหรอก" เสียงบ่นของหญิงสาวดังออกมาที่ชิงหลงสั่งให้เผามันให้เขากิน"ใครจะมาหาข้าอย่างนั้นหรอ ข้าไม่เห็นจะสนใจเลย เจ้าเผามันต่อไปเถอะ ""หืม...ข้าว่าเจ้ารีบไปก่อนดีกว่านะ เดี๋ยวจะไม่ทันเวลา""เอ๋...ข้ายังกินไม่อิ่มเลย เจ้าก็จะเล่นข้าไปแล้วหรอ""มันใช่ที่ไหนเล่า นู้นมีคนมาหาเจ้าแล้ว""ไหนๆ อ๋อ นึกว่าใครที่แท้ ก็ขยะไร้ค่านี่เอง "คำพูดของชิงหลงทำให้สองพ่อลูกโกรธจัดขึ้นมาทันที ซานเจี้ยนเฟิง ส่งแรงกดดันไปยังชิงหลงแต่ชิงหลงกลับยังนั่งสบายๆ แต่คนรอบข้างกับสั่นเทาด้วยความกลัว "หืม...ดูเหมือนเจ้าเด็กนั่นจะไม่ได้รับผลจากแรงกดดันที่ข้าส่งไปเลยแม้แต่น้อย นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน"ซานเจี้ยนเฟิงถึงกับขมดคิ้วแน่นก่อนจะมองไปที่บุตรชายตน "นี่เจ้าไปก่อเรื่องกับคนแบบนี้ได้ยังไง ข้าส่งแรงกดดันระดับปราณฟ้าขั้น5ไปเจ้าเด็กนั่น มันยังนั่งสบายๆไม่แสดงอาการอึดอัด เจ็บปวดทรมานออกมาให้เห็นแม้แต่น้อย" "ข้าไม่รู้แต่มันไม่มีพลังปราณเลยนะท่านพ่อ ท่านก็น่าจะรู้นิ "ข้าก็ได้บอกเจ้าอยู่นี่ไง ว่าไปมีเรื่องกับคนแบบนี้ได้ไง""พวกเจ้าจะพูดคุยกันอีกนานรึเปล่า ถ้าอย่าสู้ก็เข้ามา เสียเวลากินข้าหมด""เจ้าเด็กจองหอง อย่าอวดเก่งให้มากที่นี่มันเขตเมือง ถ้าเจ้าอยากสู้ก็ไปเจอข้าที่ลานประลองกลางเมืองที่อยู่ใกล้ๆนี่ซะ ข้าอยากรู้ว่าเจ้าจะแน่ซักแค่ไหน"หลังจากพูดจบ ซานเจี้ยนเฟิงก็เดินไปทางลานประลองกลางเมืองที่เอาไว้จัดงานประลองต่างๆที่จัดขึ้น เป็นลานเวทีขนาดใหญ่ จุคนได้เป็นแสน เวทีประลองทำจากหินเหล็กดำที่มีความเหนียวทนต่อแรงปะทะได้ดีชิงหลงเดินตามหลังซานเจี้ยนเฟิงไป ในมือยังถือมันเผาอยู่ นี่เป็นครั้งแรกที่ผู้ใหญ่ท้าเด็กน้อยประลอง มันไม่ยุติธรรมเอามากๆสำหรับเด็กน้อยอย่างชิงหลง แต่จะมีใครรู้บ้างว่าเด็กน้อยที่ซานเจี้ยนเฟิง กำลังท้าประลองด้วยนั้น อันตรายเป็นอย่างยิ่ง กว่าจะรู้ก็คงแก้ไขอะไรไม่ได้แล้วเมื่อมาถึงเวทีประลองซานเจี้ยนเฟิงก็กระโดดขึ้นไปยืนรอเด็กน้อยชิงหลงทันที แล้วตะโกนเรียกเด็กน้อยชิงหลงให้รีบเดิน"เจ้ารีบๆหน่อยไม่ได้รึไง" "เจ้าอยากโดนข้ากระทืบขนาดนั้นเลยรึไง แต่ก็ดีเหมือนกัน ข้าจะได้ไปนอนพักผ่อนเร็วขึ้น" พูดจบ ชิงหลงก็ใช้เวทย์เคลื่อนย้ายไปยืนอยู่ข้างหน้าซานเจี้ยนเฟิง วูบ!! "ข้ามาแล้วเริ่มกันได้รึยัง" ซานเจี้ยนเฟิงกระโดดถอยออกมาทันทีเมื่อได้ยินเสียงเด็กน้อยอยู่ใกล้ๆ"เจ้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่? ""ก็เจ้าบอกให้ข้ารีบๆไม่ใช่รึไง แล้วยังจะมาถามอีก"ซานเจี้ยนเฟิงรีดเค้นพลังปราณระดับปราณฟ้าขั้น5ออกมา ก่อนจะพุ่งเข้าโจมตีชิงหลงด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะซัด "หมัดเพลิงอัคคี" พุ่งไปยังร่างของชิงหลง ความร้อนแรงของเปลวเพลิงสามารถหลอมละลายเหล็กได้ ชิงหลงรับรู้ได้ถึงความรุนแรงของเปลวเพลิงนี้ แต่ก็ยังไม่มีค่าพอที่จะทำให้ชิงหลงหลบการโจมตีนี้ ก่อนที่เปลวเพลิงอันร้อนแรงจะปะทะเข้ากับร่างของชิงหลงก็มีโล่ผลึกน้ำแข็งปรากฎขึ้นมา ตู้ม!!! เกิดคลื่นสะท้อนแผ่ขยายออกไป ชิงหลงได้ใช้เวทย์โล่น้ำแข็งขึ้นมาต้านรับเอาไว้ และใช้เวทย์หอกน้ำแข็งจู่โจมไปยังซานเจี้ยนเฟิงอย่างรวดเร็ว "หืม...นั่นมันผลึกน้ำแข็งรึ ไม่เลวนี่" แต่ก่อนที่จะโจมตีซ้ำก็รู้สึกถึงอันตรายที่กำลังพุ่งมาด้วยความเร็ว จึงได้สร้างเกราะพลังปราณขึ้นต้านรับเอาไว้ ฟิ้ว เปรี้ยง!! เกราะพลังปราณของซานเจี้ยนเฟิงสั่นสะท้านอย่างรุนแรงเกิดรอยร้าวขึ้นมาให้เห็น แกร๊ก!! ซานเจี้ยนเฟิงตกตะลึงเป็นอย่างมากไม่คิดว่าเกราะพลังปราณที่เขาสร้างขึ้นด้วยพลังสูงสุดถึงกับเกิดรอยร้าว "การโจมตีอะไรกันหนักหน่วงขนาดนี้ ถ้าข้าโดนโจมตีซ้ำ คงได้รับบาดเจ็บสาหัสแน่นอน คงต้องรีบจบการประลองนี้โดยเร็ว" ซานเจี้ยนเฟิงคิดอย่างรวดเร็วก่อนจะใช้วิชาลับของตระกูลออกมา บรรยากาศรอบๆกลายเป็นสีแดงเพลิง ปรากฎลูกบอลเพลิงขนาดเล็กกำลังรวบรวมพลังเข้าไปกลางอากาศ ทำให้ลูกบอลเพลิงขยายขนาดใหญ่ขึ้น สร้างความหวาดหวั่นให้กับผู้คนที่มาชมการประลอง นี่เป็นวิชาลับของตระกูลข้า วันนี้เป็นวันตายของเจ้า ฮ่าๆ ฮ่าๆเจ้าคิดว่าลูกไฟกิ๊กก๊อกแบบนั้นจะทำอะไรข้าได้รึไง ข้าเองก็ทำได้ เมื่อกล่าวจบชิงหลงใช้เวทย์ลูกไฟวิญญาณสีครามออกมาบนอากาศเป็นลูกไปเล็กๆไม่ใหญ่มาก ซานเจี้ยนเฟิงเห็นลูกไฟของชิงหลงก็หัวเราะออกมาทันทีฮ่าๆ ฮ่าๆ ลูกไฟเล็กแบบนั้นจะทำอะไรได้ มันยังเร็วไป100ปีเจ้าหนูที่จะมาเทียบรุ่นกับข้านี่เจ้าเข้าใจอะไรผิดไปรึเปล่า คนที่ท้าประลองมันเป็นเจ้าไม่ใช่ข้าซักหน่อย และอีกอย่างลูกไฟของข้าไม่ได้กิ๊กก๊อกเหมือนลูกไฟเจ้าซะหน่อย ชิงหลงวาดมือออกไปข้างหน้าลูกไฟวิญญาณของชิงหลงก็เคลื่อนด้วยความเร็วไปทางซานเจี้ยนเฟิงรอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฎขึ้นบนใบหน้าของซานเจี้ยนเฟิง ก่อนที่จะส่งลูกไฟขนาดใหญ่ออกไปปะทะเข้ากับลูกไฟของชิงหลง ฟุบ!! แต่กับไม่เกิดระเบิดออกมา ลูกไฟทั้งสองปะทะกันไปมาแรกๆก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ไม่นานลูกไฟของซานเจี้ยนเฟิงจู่ๆก็มีขนาดเล็กลงเรื่อยๆ ทำให้ใบหน้าของซานเจี้ยนเฟิงบิดเบี้ยวไปมาหน้าซีดเผือด ปากสั่น พูดตระกุกตระกัก ออกมา"เป็น..ไปไม่ได้ ลูกไฟของข้าไม่มีทางแพ้ให้กับลูกไฟเล็กๆนั่น มันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ ข้าไม่เชื่อ" ไม่นานลูกไฟของซานเจี้ยนเฟิงก็หายไป พร้อมกับเสียงหัวเราะของเด็กน้อยคนหนึ่ง ฮ่าๆ ฮ่าๆ"ข้าเริ่มเบื่อแล้วล่ะ ต่อไปเป็นทีข้าบ้างละนะ"ชิงหลงใช้เวทย์ตรึงวิญญาณออกไป ซานเจี้ยนเฟิงอยู่ๆก็ขยับไม่ได้ เขาไม่เห็นชิงหลงขยับอะไรเลย ทำให้เขาขมวดคิ้วแน่น จ้องมองไปที่ชิงหลงไม่กระพริบตา ก็เห็นเพียงแค่ปากของชิงหลงขยับเท่านั้น และเกิดเป็นหอกน้ำแข็งปรากฎขึ้นมาก่อนจะพุ่งมาทางเขาด้วยความรวดเร็ว ถึงแม้ซวนเจี้ยนเฟิงจะขยับไม่ได้ แต่เขาก็ยังสร้างเกราะปราณขึ้นมาได้อยู่ ฟิ้วว!! เปรี้ยงงง!! เกราะปราณของซานเจี้ยนเฟิงแตกกระจายทันที ทำให้เขาได้รับแรงกระแทกอย่างหนักหน่วงเข้ากลางหน้าอก ก่อนจะถอยหลังไป 5 ก้าว แล้วกระอักเลือดออกมา ก่อนจะทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น อึก! พรวด!! ตุบ! สายตาที่ซานเจี้ยนเฟิงมองไปที่ชิงหลงด้วยความตกตะลึง ไม่คิดว่าเด็กน้อยตรงหน้าจะเป็นผู้ใช้พลังธาตุที่แข็งแกร่ง แต่การที่จะใช้ทักษะแต่ละครั้งนั้นจะสามารถอ่านได้จากท่าทางที่แสดงออกมาจึงพอจะรับมือได้ แต่สำหรับเด็กน้อยตรงหน้าเขานั้น ขยับเพียงแค่ปากก็สามารถใช้พลังธาตุได้แล้ว นี่มันแปลกเกินไปไม่สมเหตุสมผล ถ้าจะให้พูดตรงๆก็คือ โคตรโกง นั่นล่ะ การจะแก้แค้นให้บุตรชายนั้นเป็นไปไม่ได้เลยชิงหลงขยับปากอีกครั้ง ทำให้ซานเจี้ยนเฟิงถึงกับสั่นสะท้านไปทั้งร่างกาย ไม่รู้ว่าจะโดนอะไรอีก เป็นอย่างที่ซานเจี้ยนเฟิงคิดร่างของเขาค่อยๆถูกดูดลงไปในเวทีลานประลองช้าๆ ซานเจี้ยนเฟิงร้องตะโกนออกมาอย่างรนรานพอได้แล้ว ข้ายอมแพ้ หยุดไอ้หลุมนี่ซะที ข้าขอร้อง ข้าจะไม่มารบกวนเจ้าอีกข้าสัญญาเลย เพราะงั้นหยุดมันที ตอนนี้ซานเจี้ยนเฟิงเหมือนเด็กที่กำลังงอแงเมื่อถูกโดนแกล้ง ความน่าเกรงขามของแม่ทัพทิศใต้หายวับไปกับตา ชิงหลงก็ยืนมองไปยังซานเจี้ยนเฟิงไม่คิดว่าเขาจะร้องตะโกนอะไรแบบนี้ออกมา จนอดสงสารไม่ได้ ก่อนจากไปชิงหลงก็เอ่ยกับซานเจี้ยนเฟิงว่า "เจ้าตามใจบุตรมากเกินไป ถึงได้มีนิสัยระรานคนอ่อนแอไปทั่ว พอเจอคนที่แข็งแกร่งกว่าก็อ้างแต่อำนาจตระกูล มิน่าบุตรของเจ้าถึงไม่รู้จักโตเสียที " กล่าวจบชิงหลงใช้เวทย์เคลื่อนย้ายหายวับไปต่อหน้าต่อตาซานเจี้ยนเฟิงทันทีคำพูดของชิงหลงดังก้องในหัวของเขาสะท้อนไปมา ทำให้รู้ว่าในฐานะบิดาแล้วถือว่าเขาล้มเหลวในการสั่งสอนบุตร

"ข้ามันไม่เอาไหนจริงๆไม่สมควรจะเป็นบิดาของเจ้าจริงๆ" ซานเจี้ยนเฟิงพึมพำออกมา

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 24 โคตรโกง

คล้ายกับเรื่องราชันย์จอมเวทย์ชิงหลง ที่คุณอ่าน

ราชันย์จอมเวทย์ชิงหลง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 24 โคตรโกง

คล้ายกับเรื่องราชันย์จอมเวทย์ชิงหลง ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้