Love Again รีเทิร์นรัก พี่หมอ

“อ่ะ คนสวย ยอดจากฝ่ายขายไตรมาสแรกจ้ะ”

“ยอดนี้รวมภาษีหรือยังคะ”

“เรียบร้อยจ้ะ แต่หัวหน้าแผนกให้แยก vat ของแต่ละสาขาให้ด้วยนะ”

“ได้ค่ะ”

ฉันรับงานจากพี่ในแผนกมาทำ ผ่านมาเกือบสัปดาห์แล้ว ทุกอย่างดูจะปกติ ยกเว้นแค่… ฉันมักจะเข้าส่องดูหน้าแอคเคาท์ของเขาทุกเช้าเย็น

‘คิดถึง อยากเจอ อยากคุย อยากรู้เ๹ื่๪๫ของเขามากกว่านี้’

นั่นเป็๲ความคิดที่ผุดขึ้นตลอดเวลาจนน่าหงุดหงิด ฉันกำลังอยากง้อเขางั้นหรอ?… ใช่ แต่ติดตรงที่....

‘ต่างคนต่างอยู่เถอะเขม’

คำพูดของเขา ที่ทำให้ฉันจุกหน่วงจนหายใจไม่ออกทุกครั้งที่นึกถึงมัน

“เฮ้อออ…”

“ถอนหายใจอีกแล้ว ” พี่เมย์ชะโงกหน้ามาแซว

“แหะๆ มีเ๹ื่๪๫หงุดหงิดน่ะพี่”

“อะไรอีกล่ะยะ”

“....” ฉันยู่ปากใส่เหมือนเด็กที่เตรียมร้องไห้

“อ่อ แฟนเก่าที่มีลูกน่ะหรอ” ฉันพยักหน้ารับ

“อยากได้คืนก็ง้อสิ”

“เขาดูเกลียดเขมมากเลยอ่ะ”

“ไม่จริงหรอก ยิ่งแสดงออกว่าเกลียด แปลว่าลึกๆ เขารักเรามากไง”

“หูยยยย คิดบวกเวอร์” ฉันแซวพี่เมย์

“วางยา ขึ้นคล่อม ตื่นมาก็ดีกันแล้ว” พี่เมย์สอนวิธีลัดสุดขั้วให้ฉัน

“บ้า เห็นเขมเป็๲คนแบบนั้นหรอ”

“พี่มียาโด่ไม่รู้ล้มนะ”

“ขอเม็ดนึง” ฉันตอบกลับแบบไม่คิด แล้วแบมือตรงหน้าแก

“ยัยเด็กบ้า … แหม่ ง้อไปเลย ตามสัญชาตญาณ เ๹ื่๪๫นี้มีแค่หล่อนสองคนที่จะต่อติดได้”

“....”

“ลองจากจุดเล็กๆ สะกิดใจเขาดู ถ้าเขามีรีแอคชั่นกลับ แปลว่าเขาก็ยังรักแกอยู่” ฉันเก็บคำพูดพี่เมย์มาคิดก่อนจะตัดสินใจได้ว่า

‘ใช่!!! ไม่ลองก็ไม่รู้’

ฉันกดแอดเฟลนไปทันที รออย่างใจจดใจจ่อ ตื่นเต้นยิ่งกว่าตอนสัมภาษณ์งานซะอีก ผ่านมาหลายชั่วโมงจนตกเย็นเช็คอีกรอบเขาก็ยังไม่รับ สงสัยจะยุ่งแหละ คงไม่ใช่ตั้งใจไม่รับหรอก

วันนี้ฉันลงทุนทำอาหารมื้อเย็นเป็๲ไข่ข้นกุ้งเด้ง เมนูโปรดของเขาสมัยมหา’ลัย จัดจานถ่ายรูปสวยๆ แล้วกดส่งข้อความไปหา

<รูปไข่เจียว>

กินไหม

เพียงไม่ถึง 5 ที เขากดอ่าน แต่ไม่ตอบ จุดสามจุดสถานะขึ้นพิมพ์ก็ยังไม่ขึ้นเลยด้วยซ้ำ หึ เ๶็๞๰าไปเถอะ ฉันไม่ยอมแพ้ง่ายๆ หรอก

‘เอ้ะ ว่าแต่ กดอ่านได้แต่ทำไมไม่กดรับเฟลนยะะะ ที่มันตั้งใจเมินนี่นา!!‘

แผนง้ออดีตที่รัก เริ่มต้นขึ้นในวันต่อมา ฉันซื้อคุ้กกี้เ๯้าโปรดไปหาเขาถึงโรงพยาบาล สองขาดิ่งไปที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ ยิ้มหวานให้แม่สาวเ๯้าหน้าที่คนสวย

“ขอโทษนะคะ หมอติณณ์มาทำงานไหมคะ”

“คะ? เอ่อ…” เธอมองคุกกี้ในมือฉัน แล้วทำหน้างงๆ

“งั้นขอฝากไว้หน่อยนะคะ บอกว่าจากเขม”

“ค่ะ… อ้ะ คุณหมอมาพอดีเลย คุณหมอติณณ์คะ!”

เธอชี้ไปข้างหลังด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น พลางยกมือเรียกเขา พอจังหวะที่หันมาเห็นหน้าฉันเขาก็หน้าบึ้งตึงทันที แถมสายตายังดูรำคาญสุดๆ

“ครับ มีอะไรหรอครับ”

“คุณเขมฝากคุ้กกี้ให้ค่ะ” เธอยื่นถุงขนมให้เขา

“เอาไปเลยครับ ผมไม่ชอบกิน”

“!! คะ? เอ่อ…” เธอกระอึกกระอักหันมองฉันที่หน้าเสียอยู่

“เขมเอามาฝากเดียร์นะ...”

“ผมไม่อยากให้เดียร์น่ากินของหวานบ่อย ไม่ต้องเอามาฝาก จะขอบคุณมากกว่าครับ”

 เขาพูดแทรก แล้วเดินหนีไปทันที ฉันมองตามแผ่นหลังนั้น แล้วหันกลับมายิ้มแห้งให้แม่สาวเ๯้าหน้าที่

“เอ่อ…”

“พี่เอาไว้กินเถอะค่ะ เขาคงไม่รับจริงๆ” ฉันบอกแล้วมองถุงคุกกี้ที่เขาไม่แม้แต่จะแตะเลย