ณ. One Day high school
ห้อง ม.6/7
เอเดน: ป่านนี้ ลูคัส มันจะเป็ไงบ้างวะ เพิ่งผ่านไปสองสัปดาห์เอง
ทับทิม : นั่นสิ พักนี้ห้องไปเรากลายเป็เด็กเรียบร้อยไปทันทีเลย
เคน: ฉันว่ามีคนเศร้ากว่าพวกเรานะ นั่นไงมาแล้ว
เอเดน: มินนี่ เธอทำการบ้านมายังเหรอ
เคน: โห่ คิดว่าจะถามเื่ไอ้คัส
มินนี่ : ฉันสบายใจขึ้นเยอะแล้ว เพราะได้เจอ.. ลูคัส แล้วค่ะ
เคน: จริงเหรอ ที่ไหน
วิลลี่ : ไอ้นี่ จำไม่ได้เหรอ บ้านมันสองคนอยู่ใกล้กันนิ
เคน: เออ ฉันลืมไป
มินนี่ : ลูคัส ยังคงขี่สกู๊ตเตอร์ มารับการบ้านที่บ้านฉันไปทำค่ะ เขาสบายดีค่ะ ฉันฝากบอกแล้วว่า ทุกคนคิดถึงนาย
เคน: ั้แ่ไม่มีมัน ฉันไม่มีอารมณ์ไปหาเื่ใครเลยอ่ะ
เอเดน : ฉันเพิ่งรู้ว่า เจนนี่ น่ารักก็วันนี่ว่ะ
นนท์: ชุดเธอมาเลิศมากเจนนี่
เจนนี่ : อะไรกัน ฉันใส่ชุดเดรสมาหลายครั้งแล้วนะ พวกนายตื่นเต้นอะไรกัน ทับทิมก็ใส่
เอเดน : ตื่นเต้นสิ ตื่นเต้นที่จะได้รักเธอไง
ทับทิม : แหวะ จะอ้วก
นนท์: เกลียด..เอเดน
------
ลูคัส: สองสัปดาห์ที่ผมไม่ได้ไปโรงเรียน
ระหว่างที่หยุดเรียน มินนี่ คอยเอาการบ้านมาให้ผมตลอด และยังเอาการบ้านไปส่งให้อีกด้วย งานกลุ่มเธอก็เอาชื่อผมใส่ลงไปรายงาน ระบุอีกว่าผมทำงานส่วนไหนบ้าง ส่วน เคน กับ เอเดน ผมไม่หวังพึ่งสองคนนี้ ทุกวันนี้พวกมันยังลอกการบ้านมินนี่ทุกวันครับ
วันศุกร์หน้า เป็วันหยุดยาวหรือวันนักขัตฤกษ์ของไทยนี่แหละครับ ห้องเราได้นัดกันไปเที่ยวทะเล ใกล้สุดก็หัวหินครับ น่าจะไปกันเกือบทั้ง ม.6/7 ห้องผมได้ชวนครูซินดี้ไปด้วย เธอบอกว่าจะตามไปในตอนเย็นวันศุกร์หลังเลิกงานครับ
ผมคิดถึงเพื่อนๆมากเลยครับตอนนี้ ถึงเราคุยในไลน์ นัดเจอกันร้านอาหารหลังโรงเรียน แต่ก็ยังคุยได้ไม่หนำใจ สู้ได้อยู่ในห้องเรียนด้วยกัน ได้คุย ได้เจอหน้ากัน คงสนุกกว่านี้ครับ