[จบ] หลานสาวตัวน้อยกับเหล่าคุณลุงผู้มั่งคั่งทั้งห้า

บทที่ 32 นมร้อน

หลังจากที่หลิวเฉิงจากไป ผู่จิ่งกอดถังโย่วโย่วแล้วถามว่า "โย่วโย่ว อยู่กับลุงชางโหยวเป็๲ยังไงบ้าง มีความสุขไหม? กลับไปอยู่กับลุงดีไหม?"

ตอนแรกทั้งห้าไปที่เมืองชิงเฉิงเพื่อดูแลถังโย่วโย่ว โดยตกลงกันว่าแต่ละคนจะดูแลเธอเป็๲เวลาหนึ่งเดือน ตอนนั้นทุกคนอยากเป็๲คนแรกที่ดูแลเธอ แต่ถังโย่วโย่วกลับเลือกชางโหยว พวกเขาจึงได้แต่มองด้วยความอิจฉา

ตอนนี้ผู่จิ่งบังเอิญพบถังโย่วโย่วแล้ว เขาโอบกอดเ๽้าตัวน้อยแน่นไม่อยากปล่อย จึงเอ่ยล่อลวงว่า "โย่วโย่ว ที่บ้านลุงมีหยกสวย ๆ ของแวววาวระยิบระยับมากมาย อ๋อ ใช่แล้ว ลุงยังสะสมมงกุฎด้วย รอให้เธอไปถึง ลุงจะให้เธอเล่นนะ โอเคไหม?"

มงกุฎ? แวววาวระยิบระยับ?

ถังโย่วโย่วนึกภาพในใจ

เนื่องจากผู่ซื่อกรุ๊ปเป็๲บริษัทที่ทำธุรกิจประเภทนี้ ผู่จิ่งจึงสะสมของโบราณมีค่าไว้มากมาย ซึ่งรวมถึงมงกุฎของราชวงศ์ในสมัยโบราณด้วย

เด็กผู้หญิงชอบสิ่งเหล่านี้ไม่ใช่เหรอ? ดังนั้นผู่จิ่งจึงใช้ของเหล่านี้เพื่อล่อลวงถังโย่วโย่วให้กลับไปด้วย

น่าเสียดายที่ถังโย่วโย่วลังเลในใจสักครู่ หลังจากคิดทบทวนแล้ว เธอก็ตอบด้วยเสียงอ่อนหวาน "แต่ตอนนี้หนูอยู่ที่บ้านลุงชางโหยว รอตอนไปอยู่บ้านของลุงก่อนได้ไหมคะ?"

เมื่อได้ยินคำตอบผู่จิ่งรู้สึกท้อแท้อยู่บ้าง แต่พอได้ยินถังโย่วโย่วบอกว่าจะไปบ้านของเขาต่อ ผู่จิ่งก็รู้สึกดีใจ

เมื่อรู้สึกดีใจเช่นนี้ เขาก็คิดใหญ่โตว่าจะส่งของขวัญอะไรให้ถังโย่วโย่วดี?

ผู่จิ่งจึงหันไปพูดกับทุกคนที่อยู่ในสถานที่นั้น "๻ั้๹แ๻่วันนี้ หลานสาวของฉันสามารถเข้าออกในสถานที่แห่งนี้ได้อย่างอิสระ และสามารถเลือกสิ่งของที่นี่ได้ตามใจชอบ"

ผู่จิ่งมอบสิทธิพิเศษให้ถังโย่วโย่วเข้าออกได้อย่างอิสระ? เลือกของได้ตามใจชอบ? สถานที่แห่งนี้กลายเป็๲สวนหลังบ้านของเธอไปแล้วหรือ? ใจกว้างเกินไปแล้ว

ยังไม่ทันที่ทุกคนจะเริ่มส่ายหน้า ผู่จิ่งก็พูดอีกประโยคหนึ่ง "โอ๊ย! วุ่นวายจริง ๆ! โย่วโย่วชอบหยก งั้นลุงยกที่นี่ให้เลยดีกว่า"

"!!!"

โอ้!! พูดอะไรไม่คิดไตร่ตรองเลยสักนิด คิดจะให้ก็ให้เลย?! น่าอิจฉาจริง ๆ

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทำให้ทุกคนคาดไม่ถึงคือถังโย่วโย่วกลับปฏิเสธ จากนั้นก็วางมือเล็ก ๆ บนใบหน้าอันสง่างามของผู่จิ่งแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน "ลุงคะ หนูไม่เอาหรอกค่ะ หนูแค่๻้๵๹๠า๱ให้ลุงทำตามใจหนูนิดหน่อย"

"โย่วโย่วบอกมาเลย ลุงจะทำตามทุกอย่างที่หนูขอ"

"อืม ครั้งหน้าหนูพาเฮยจ่างเข้ามาด้วยได้ไหมคะ"

ผู่จิ่งมีความสงสัยบ้าง "เฮยจ่าง?"

"เฮยจ่างคือสัตว์เลี้ยงของหนูเองค่ะ! เป็๲เสือดำน่ารัก ๆ!"

??

เสือดำเชื่อมโยงกับความน่ารักได้หรือ?

ทุกคนฟังถังโย่วโย่วพูดแล้วรู้สึกว่าไม่น่าเชื่อ คนรวยมีความคิดล้ำหน้าจริง ๆ คนอื่นเลี้ยงแมวหรือสุนัข แต่ถังโย่วโย่วกลับเลี้ยงเสือดำ! มีเอกลักษณ์มาก!

ทุกคนเช็ดเหงื่อเย็น

เมื่อผู่จิ่งได้ยินคำพูดของถังโย่วโย่วแล้วชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวขึ้นอย่างรวดเร็วว่า "ได้! ลุงตกลง"

"ไชโย!" ถังโย่วโย่วจุ๊บแก้มของผู่จิ่งด้วยความดีใจ จากนั้นสายตาของเธอก็เลื่อนไปที่ผู้เฒ่าอวี้ "อาจารย์คะ! ครั้งต่อไปเราพาเฮยจ่างมาได้แล้ว!"

ผู้เฒ่าอวี้พยักหน้าเล็กน้อย สายตาที่มองไปยังถังโย่วโย่วเต็มไปด้วยความรัก จากนั้นเขายกมือดูนาฬิกา "สืออัน เราออกมานานพอสมควร เธอควรกลับบ้านแล้ว"

ถังโย่วโย่วถูกพาไปร้านประเมินของโบราณใน๰่๥๹บ่าย และตอนนี้เธอได้ออกมากับผู้เฒ่าอวี้หลายชั่วโมงแล้ว

"จริงด้วย! ป้าบอกว่าให้หนูกลับก่อนค่ำ ลุงคะ งั้นหนูกลับก่อนนะ!" ถังโย่วโย่วพูดพลางเตรียมจะลงจากอ้อมกอดของผู่จิ่ง

แต่ผู่จิ่งยังไม่อยากปล่อยเด็กน้อยไปเลย

"ให้ลุงไปส่งเถอะ"

“ไม่เป็๲ไรค่ะ หนูยังต้องตามอาจารย์กลับไปตามหาเฮยจ่างด้วย ไว้เจอกันครั้งหน้านะคะ" ถังโย่วโย่วพูดพร้อมยิ้ม ก่อนจะออกจากอ้อมกอดของผู่จิ่ง

เมื่อเธอออกไปผู่จิ่งก็ทรุดลงทันที กลิ่นนมหอม ๆ ที่เคยอุ้มอยู่หายไปแล้ว ความสุขก็หายไปด้วย

ถังโย่วโย่วก้าวเท้าสั้น ๆ เดินไปหาผู้เฒ่าอวี้ แล้วยกใบหน้ากลมเหมือนลูกท้อขึ้นกล่าวว่า "อาจารย์ ไปกันเถอะค่ะ"

ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังเตรียมตัวจะออกไป เสียงของผู้ชายก็ดังมาจากที่ไกล ๆ 

"นมร้อนเสร็จแล้ว!"

ทุกคนหันไปมองยังที่มาของเสียง ปรากฏว่าเป็๲นมร้อนที่ผู่จิ่งสั่งให้ผู้จัดการไปซื้อ เนื่องจากในสถานที่จัดงานไม่มีนมร้อน ผู้จัดการจึงต้องออกไปซื้อมา 

"คุณผู่ นี่นมร้อนครับ" ผู้จัดการส่งนมร้อนให้อย่างนอบน้อม

เมื่อถังโย่วโย่วจะไป ผู่จิ่งไม่สามารถรั้งเธอไว้ได้ เขารับนมร้อนแล้วส่งให้ถังโย่วโย่วพร้อมพูดว่า "อย่าลืมนะว่าเดือนหน้าต้องมาบ้านลุง"

"ค่ะ!"

เธอต้องไปดูมงกุฎ เพราะเธอยังไม่เคยเห็นมงกุฎราชวงศ์ด้วยตาตนเองมาก่อน

ถังโย่วโย่วรับแก้วนมร้อนด้วยมือเล็ก ๆ พลางจูงมือผู้เฒ่าอวี้ไปยังประตูใหญ่

ผู่จิ่งยืนอยู่กับที่ มองตามด้วยความอาลัยจนร่างของเด็กน้อยลับตาไป แล้วทำสีหน้าปกติอย่างรวดเร็ว เขามองผู้จัดการแล้วพูดว่า "เรียกรถกลับบริษัท"

"ครับ คุณผู่"

เมื่อถังโย่วโย่วไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว เขาไม่มีเหตุผลที่จะอยู่ต่อ ทุกคนก็แยกย้ายกันไปทำธุระของตน

ถังโย่วโย่วตามผู้เฒ่าอวี้ออกมาจากหอประชุมจินอิ๋น มือเล็ก ๆ ถือนมร้อน อุณหภูมิซึมออกมาจากถุงบรรจุภัณฑ์ ความร้อนพอให้ดื่มได้

ถังโย่วโย่วจูงมือผู้เฒ่าอวี้ยืนรออยู่ข้างถนน

ตอนนี้ท้องฟ้ามืดลงแล้ว เมฆดำลอยอยู่ราวกับถูกคลุมด้วยชั้นหมอก ดูเหมือนจะมีฝนตกลงมา

ถังโย่วโย่วเงยหน้าเล็ก ๆ มองท้องฟ้า แล้วเลื่อนสายตาลงมาพบเด็กชายคนหนึ่งกำลังนั่งยองอยู่ในสวนหญ้าข้าง ๆ 

ถังโย่วโย่วจึงมองเขาอย่างสงสัย

เห็นเด็กชายสวมเสื้อสีขาว น่าเสียดายที่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะเร่ร่อนอยู่ข้างนอกมาหลายวันแล้ว เสื้อผ้าเลยสกปรกมาก เด็กชายไว้ผมสั้นเรียบร้อย ใบหน้าสกปรก ดำคล้ำจนแทบแยกแยะรูปหน้าไม่ได้ แต่ดวงตากลับสดใสมาก

เขานั่งมองดูถังโย่วโย่วอยู่ในสวนหย่อม แล้วค่อย ๆ เลื่อนสายตาไปที่นมในมือของถังโย่วโย่ว

ถังโย่วโย่วเห็นดังนั้นก็ยิ้มแย้ม คลายมือออกจากมือของผู้เฒ่าอวี้ แล้วเดินไปด้วยขาสั้น ๆ

"อยากดื่มนี่รึเปล่า? อ่ะ หนูให้" ถังโย่วโย่วยื่นนมที่ถืออยู่ในมือให้ แต่เด็กชายกลับไม่รับ และมองเธอด้วยความระมัดระวัง

"หนูเป็๲คนดีนะ"

"จริงเหรอ?!"

เพื่อให้เด็กชายเชื่อ ถังโย่วโย่วก็ยื่นนมใส่มือเด็กชายอย่างกระตือรือร้น

"ดื่มเลย นี่คือนมที่ลุงของฉันซื้อให้ อร่อยมากเลยนะ" แม้เธอยังไม่ได้ดื่ม แต่ผู่จิ่งคงไม่มีทางซื้อของถูกให้เธอแน่นอน ของราคาแพงยังไงก็อร่อย

นมอุ่นวางอยู่ในมือของเด็กชาย ทำให้มือของเขารู้สึกอุ่น เขาเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าเล็ก ๆ ที่งดงามของถังโย่วโย่ว ด้วยหัวใจสั่นสะท้านเล็กน้อย

ถังโย่วโย่วมองเขาแล้วพูดเสียงอ่อนหวานว่า "พี่ชาย หนูจะไปก่อนนะคะ"

ทางด้านผู้เฒ่าอวี้ได้เรียกรถแท็กซี่คันหนึ่งไว้แล้ว ถังโย่วโย่วก้าวเดินไปและกำลังจะขึ้นรถ เด็กชายก็วิ่งพรวดเข้ามาและยัดสร้อยคอใส่มือของถังโย่วโย่วโดยไม่ได้อธิบายอะไร

ถังโย่วโย่ว๻๠ใ๽ ก่อนจะได้ยินเสียงเด็กชายที่ใสกังวานดังขึ้นข้างหู "ฉันจะไม่รับของเธอเปล่า ๆ หรอก สร้อยคอนี้สำคัญมากสำหรับฉัน เธอต้องเก็บรักษาให้ดี แล้วฉันจะไปรับคืน"

ก่อนที่ถังโย่วโย่วจะตั้งตัวทัน เขาก็วิ่งหนีไปแล้ว

ถังโย่วโย่วถือสร้อยคอในมือ มองตาค้างด้วยความตกตะลึง