แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงบนทัพม้ากว่า 300 นายที่ตั้งแถวอยู่หน้าค่ายชายแดนตะวันตก เสียงกลองศึกดังเป็จังหวะช้าๆ สะท้อนความตึงเครียดที่ปกคลุมทั่วพื้นที่
องค์ชายหลี่เหยียนยืนอยู่บนเนินสูง สวมชุดเกราะเบาแบบที่เขาออกแบบเอง—คล่องตัวแต่ยังคงความสง่างาม ดวงตาเขากวาดมองแนวป่าเบื้องหน้าอย่างเงียบงัน
“รายงานล่าสุดจากหน่วยเงา” ทหารคนสนิทส่งแผนที่ที่มีรอยขีดเขียนด้วยถ่านไม้ “ฏตั้งค่ายหลักในหุบเขาเฟิงหลง มีทหารประมาณห้าพันนาย แบ่งเป็สามกองหลัก”
หลี่เหยียนพยักหน้า “พวกเขาคิดว่าหุบเขาคือเกราะป้องกัน...แต่ข้าจะใช้มันเป็กับดัก”
เขาเรียกหัวหน้าหน่วยเงาเข้ามา “คืนนี้ ส่งคนเข้าไปวางสัญญาณควันในจุดที่ข้ากำหนด แล้วล่อกองทัพหลักของพวกมันออกมา”
“แล้วเราจะโจมตีเมื่อใด?” หัวหน้าหน่วยเงาถาม
“ไม่ใช่โจมตี...แต่ ‘ล้อม’” เขายิ้มบาง “ข้าจะใช้กลยุทธ์ ‘สามชั้น’—ล่อ, ล้อม, ตัดเสบียง”
คืนนั้น หน่วยเงาเคลื่อนไหวอย่างเงียบงัน พวกเขาแฝงตัวเข้าไปในหุบเขา วางสัญญาณควันและกับดักเล็กๆ ไว้ตามจุดยุทธศาสตร์
รุ่งเช้า กองทัพฏเห็นควันลอยขึ้นจากแนวป่า คิดว่าเป็การบุกจากทัพหลวง จึงส่งกองทัพหลักออกมาโดยไม่ทันระวัง
ทันทีที่พวกเขาเคลื่อนพลออกจากค่ายหลัก หน่วยเงาที่ซ่อนอยู่ในแนวเขาก็ปิดทางกลับอย่างรวดเร็ว
“ล้อมได้แล้ว!” เสียงรายงานดังขึ้น
หลี่เหยียนสั่งการทันที “กองทัพม้าลาดตระเวนโจมตีจากด้านหลัง ตัดเส้นทางเสบียง ส่วนหน่วยธนูให้ขึ้นเขา ยิงจากมุมสูงตามจุดที่ข้ากำหนดไว้”
เสียงธนูพุ่งผ่านอากาศราวกับฝนห่าใหญ่ ทหารฏแตกตื่น พยายามกลับไปยังค่ายหลักแต่ถูกปิดทางไว้หมด
แม่ทัพฝ่ายฏะโ “นี่มันกลยุทธ์อะไรกัน? พวกมันไม่ได้บุกตรงๆ!”
หลี่เหยียนนำทัพม้าเข้าประชิดแนวหน้า เขาใช้สัญญาณมือแทนเสียงสั่งการ ทหารทุกนายเคลื่อนไหวอย่างเป็ระบบราวกับฝึกมาเป็ปี
“นี่ไม่ใช่การรบแบบแคว้นใด...นี่คือาแบบใหม่” แม่ทัพหลี่เฉิงที่ตามมาสังเกตการณ์ถึงกับอึ้ง
ภายในเวลาเพียงครึ่งวัน กองทัพฏถูกล้อม ปิดเส้นทางเสบียง และตัดกำลังใจจนต้องยอมจำนน
หลี่เหยียนเดินเข้าไปยังค่ายหลักของฏที่ถูกยึด ดวงตาเขาแน่วแน่
“ข้าจะไม่ฆ่าพวกเ้า...แต่ข้าจะให้พวกเ้าเห็นว่า ข้าไม่ใช่องค์ชายเสเพลอีกต่อไป”
แม่ทัพฝ่ายฏคุกเข่าลง “ข้ายอมสวามิภักดิ์...องค์ชายหลี่เหยียน”
เสียงโห่ร้องแห่งชัยชนะดังขึ้นทั่วค่าย
และนั่นคือชัยชนะครั้งแรกขององค์ชายผู้ทะลุมิติ—ชัยชนะที่ไม่ได้มาจากดาบหรือกำลัง แต่จากสติปัญญาและกลยุทธ์เหนือยุคสมัย
---