ระบบ AI พิชิตแดนเซียน

บทที่46

เศษสวะ

หลังจากชายชราผู้นั้นหลบหนีไปแล้ว

“เหตุใดต้องทำเช่นนั้น?”

เสียงใสเย็นดังขึ้นจากด้านข้างหมิงเยว่หลานยืนห่างออกไปไม่ไกล นัยน์ตาคู่งามจับจ้องมายังร่างของหยุนโม่พลางเหลือบมองศพของกวนเทียนและหลี่เฉินหยางที่นอนแน่นิ่งบนพื้นหินอย่างไร้ชีวิต

แม้แต่นาง...ยังไม่คาดคิดว่าปุถุชนธรรมดาผู้หนึ่งจะกล้าลงมือสังหารคนของกลุ่มหมาล่าเนื้อแล้วต่อด้วยนายน้อยสามของตระกูลหลี่อย่างเด็ดขาดเช่นนี้

แม้ชายผู้นี้จะถือครองอาวุธที่ทรงอานุภาพแต่สำหรับตระกูลหลี่ที่มีผู้ฝึกตนมากมายควบรวมอำนาจของทั้งกลุ่มหมาล่าเนื้อและสองตระกูลใหญ่ หากพวกนั้นคิดลงมือไล่ล่าต่อให้มีแผนการหรืออาวุธล้ำค่าเพียงใด ก็ยากที่จะรอดพ้นจากเงื้อมมือของพวกมันได้แน่นอน

ทว่า...หมิงเยว่หลานหาได้มองหยุนโม่ว่าโง่เขลา

ในทางกลับกันการที่อีกฝ่ายกล้าลงมือเช่นนี้ย่อมหมายความว่าเขามีไพ่ลับ หรือไม่ก็มีที่พึ่งพิงบางอย่างอยู่ในมือแน่นอน

หยุนโม่หมุนตัวกลับมาดวงตาใต้หน้ากากเหล็กสบมองนาง

“เหนือความคาดหมายเจ้าสินะ”เขาเอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะฉีกยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก

“อยากจะทดสอบข้าแต่ไม่คิดว่าข้าจะกล้าสังหารหลี่เฉินหยางจริง ๆ ใช่หรือไม่?”

ท่าทางของเขาผ่อนคลายดั่งเพิ่งทำสิ่งเล็กน้อยที่ไม่สำคัญอันใด

ราวกับการสังหารคนทั้งสองเมื่อครู่เป็นเพียงแค่การบี้มดตัวหนึ่งใต้ฝ่าเท้าเท่านั้น

จากนั้นหยุนโม่ก็โน้มตัวเก็บของบนแผงค้าของตนอย่างไม่เร่งร้อน

มือเรียวยาวหยิบย้ายสิ่งของแต่ละชิ้นด้วยความนิ่งสงบสมเป็นบุรุษที่ไม่หวั่นไหวต่อสิ่งใด

หมิงเยว่หลานเงียบไปอึดใจหนึ่งนางคลี่ยิ้มบาง มองชายหนุ่มด้วยสายตาที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น

ใช่...นางตั้งใจจะทดสอบเขาตั้งแต่ต้น

โดยเฉพาะตอนที่นางประกาศต่อหน้าผู้คนว่าหยุนโม่คือ “สหาย” ของนาง

ทั้งที่ในความเป็นจริงนางไม่มีความจำเป็นต้องกล่าวเช่นนั้นเลยด้วยซ้ำ

การกระทำของนาง เป็นบททดสอบขีดจำกัดของชายผู้นี้

แต่แน่นอนว่าหากหยุนโม่ตกที่นั่งลำบาก นางเองก็ย่อมต้องยื่นมือช่วยเหลือ

ในยามที่เขาถูกกวนเทียนลงมือเล่นงานหมิงเยว่หลานก็พร้อมจะออกหน้าปกป้องอยู่แล้ว

แต่หยุนโม่กลับลงมือสังหารกวนเทียนเสียก่อนนั่นทำให้นางประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง

และเหนือไปกว่านั้น...เขายังสังหารหลี่เฉินหยางด้วยมือตนเองอีกด้วย

หลังจากเก็บของเสร็จเรียบร้อย

ก่อนจะจากไปหยุนโม่กวาดสายตามองไปรอบ ๆ

ผู้ฝึกตนที่ยืนมองอยู่แต่แรกต่างหลบสายตาในทันที

คนพวกนี้...ก่อนหน้านี้ยังมองเขาราวกับมดปลวกไร้ค่า

แต่ยามนี้กลับแข็งค้างราวกับถูกปลิดทิ้งศักดิ์ศรีไปต่อหน้าต่อตา

หยุนโม่หัวเราะเย็นที่มุมปาก

จากนั้นเขากล่าวด้วยเสียงเย็นชา

“เศษสวะ”

คำเพียงคำเดียว

แต่สะท้อนสะท้านไปทั่วทั้งตลาด

ผู้ฝึกตนหลายคนใบหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายบ้างเม้มปากแน่น บ้างขบกรามจนได้ยินเสียงกรอด

ดวงตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้นและเดือดดาลแต่ไม่มีผู้ใดกล้าเอื้อนเอ่ยหรือแม้แต่จะขยับตัว

พวกมันต่างรับรู้แล้วว่าชายผู้นี้มิใช่คนที่พวกมันจะกระตุกหนวดได้ง่าย ๆขนาดนายน้อยสามของตระกูลหลี่ยังโดนระเบิดหัวจนนอนกลายเป็นศพอยู่ที่พื้นแบบนั้น

ผู้ฝึกตนที่ไม่มีรากฐานอย่างพวกเขาเกิดไปยั่วยุเจ้าสัตว์ประหลาดที่ไม่รู้ว่าปรากฏตัวมาจากไหนตนนี้เข้ามีหวังว่าพวกเขาคงจะโดนสังหารตายอย่างแน่นอน

แน่นอนว่าไร้เสียงตอบกลับทุกคนได้แต่สะกดกั้นความโกรธภายในอกของตนเอง

หยุนโม่ไม่สนใจสายตาเหล่านั้นเขาหันหลังแล้วก้าวเดินจากไปอย่างสงบ

ร่างสูงในชุดคลุมสีเทาและหน้ากากเหล็กค่อยๆ ลับหายไปจากสายตาทุกคน

แต่เงาในหัวใจพวกมัน...ยากจะจางหายไปได้ง่ายๆ

เมืองอวี้หยางในยามนี้เต็มไปด้วยความวุ่นวายและกระแสข่าวลือที่กระพือไปทั่ว

เหตุการณ์ที่ตลาดผู้ฝึกตนในวันนี้สั่นสะเทือนไปทั้งเมือง

ผู้คนต่างเล่าขานถึงปุถุชนธรรมดาผู้หนึ่งที่สังหารกวนเทียน ผู้นำกลุ่มหมาล่าเนื้อ

และยังปลิดชีวิตนายน้อยสามแห่งตระกูลหลี่ต่อหน้าฝูงชน

ทุกผู้คนต่างเฝ้ารอคอยว่า...จะเกิดอะไรขึ้นต่อไปในเมืองอวี้หยางแห่งนี้

ภายในจวนที่พักของกลุ่มกลีบบุปผา

ในห้องโถงหลักของจวนกว้างขวางแต่ไม่หรูหราฟุ่มเฟือย

เสาสีดำรองรับเพดานสูงมีพรมขนสัตว์ปูตามพื้นหิน

เครื่องเรือนไม้แกะสลักสีน้ำตาลเข้มเรียงรายอย่างมีระเบียบ

ตรงกลางห้องโถงหมิงเยว่หลานนั่งสงบนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ชั้นดี

ข้างกายของนางคือชายชราผู้คุ้มกันที่ยืนอยู่เงียบๆ ไม่ห่าง

“ไม่คิดเลยว่าเขาจะสังหารหลี่เฉินหยางจริงๆ” หมิงเยว่หลานเอ่ยขึ้นช้า ๆ ขณะที่นางขมวดคิ้วเล็กน้อยดวงตาฉายแววครุ่นคิด

“ก็แค่บุตรชายสามของตระกูลหลี่ในเมืองอวี้หยาง”ชายชราตอบกลับด้วยใบหน้าเรียบเฉย ดวงตาไม่มีแม้แต่ระลอกคลื่นสำหรับพวกเขาแล้ว การสังหารหลี่เฉินหยางมิใช่เรื่องใหญ่อันใดนัก

ทว่าหมิงเยว่หลานกลับส่ายหน้าเบา ๆก่อนจะเอ่ยตอบเสียงเรียบ “นั่นมันในมุมมองของพวกเรา...ข้ามีเบื้องหลังการสังหารหลี่เฉินหยางอาจจะมิใช่เรื่องใหญ่”

“แต่สำหรับมนุษย์ที่มิใช่ผู้ฝึกตนเรื่องนี้ถือว่าไม่ธรรมดาเลยแม้แต่น้อย”

ชายชราพยักหน้าเบา ๆยอมรับในคำกล่าวของคุณหนู

ใช่แล้ว...มนุษย์ธรรมดาผู้หนึ่งกล้าสังหารบุตรชายตระกูลหลี่ต่อหน้าสาธารณชนในเมืองอวี้หยาง

นี่คือเรื่องใหญ่เกินกว่าที่ผู้คนจะคาดคิดจริงๆ

“นั่นสินะ...”

ชายชรารำพึงเบา ๆ

“เบื้องหลังของตระกูลหลี่แห่งเมืองอวี้หยางแม้จะไม่ได้ยิ่งใหญ่นัก

แต่คุณชายใหญ่ของตระกูลหลี่ก็เป็นหนึ่งในศิษย์ของสำนักเก้าเมฆา...”

น้ำเสียงของชายชราขาดห้วงไปเล็กน้อยแต่แฝงเร้นเจตนาเตือนภัยชัดเจน

หมิงเยว่หลานพยักหน้า

“เจ้ามีความเห็นอันใดหรือไม่?”