Storyteller Story ผจญภัยไร้ขีดจำกัด

ตอนที่สี่สิบสอง The Heart Break Kid 2

ในอดีต สถานที่ที่ไม่ระบุตำแหน่งแบล็กไซต์แห่งหนึ่งในประเทศ อิรัก

“อดทนเอาไว้บราเธอร์นายต้องไม่ตายอย่างนี้”

“ชั้นไม่ไหวแล้วเกลอเอ๋ยชั้นคิดถึงบ้าน”

“อดทนเอาไว้อีกนิดเดียวพวกเราจะเอาขุมทองของซัดดัมมาได้แล้ว พวกเราจะได้เอาทองคำไปแบ่งกันให้สมใจ”

“ฟัลลูจาห์ มันไกลเหลือเกิน ชั้นคงไปไม่ถึง”

นั่นคือคำกล่าวสุดท้ายที่เพื่อนคนนั้นของผมกล่าวให้ผมฟังหลังจากเสียเลือดมากเกินไปทนพิษบาดแผลไม่ไหว

เพื่อนผมไม่ควรจะตายที่ทรายสีเหลืองแห่งเมืองไร้ชื่อนั้น

เขาควรจะรอดกลับไปอเมริกาและโดนภริยาที่เป็นสาวสตริปเปอร์บาร์เปลือยฟ้องหย่าและติดเหล้าพร้อมกับพยายามฟ้องรัฐบาลเรื่องสวัสดิการแบบเดียวกับทหารที่ปลดประจำการทั่วไปว่าเท้าของเขาเสียหายหรือนับว่าเสียอวัยวะเกินกว่า30% จนเพียงพอที่จะได้รับสวัสดิการผู้ทุพพลภาพของรัฐหรือไม่

แต่เขาต้องพบจุดจบเช่นนั้นเพราะพวกเราพยายามที่จะทำสิ่งที่ต้านกระแสของโลกพยายามเอาขุมทองที่ซัดดัมเก็บเอาไว้มาเป็นของเรา

แต่สิ่งที่คนที่พยายามยื่นมือเกินไปในการไขว่คว้าหาสิ่งที่ตนเองควรจะได้นั้นจะโดนสวรรค์ลงทัณฑ์

ชาวอเมริกันชอบอ้างตำราจีนมากกว่าที่เราคิดแม้อาจจะแปลด้วยความหมายที่แปลกๆไปก็ตาม

หลังจากเสียบราเธอร์ไปความหวังของผมที่จะขนขุมทองของซัดดัมออกมาจากอิรักก็สลายกลายเป็นอากาศธาตุและลมทรายสีเหลืองไปด้วย

ผมไม่สามารถขนทองคำทั้งหมดมาได้ด้วยตัวคนเดียวและการทำงานนั้นกับคนที่ไว้ใจไม่ได้ก็ไม่ต่างกับหาที่ตาย

คนที่ขับรถบรรทุกได้มีหลายล้านคนทั่วโลก

แต่คนที่ผมจะไว้ใจให้ขับรถบรรทุกทองคำของซัดดัมออกมานั้นมีไม่กี่คนเท่านั้น

บราเธอร์ของผมไม่ได้นับอยู่ในจำนวนทหารที่เสียชีวิตภริยาของเขาจึงไม่ได้รับสวัสดิการเพราะเรานับว่าเป็น

Civilian advisor

ที่ปรึกษาเอกชน

อย่างน้อยก็อย่างเป็นทางการในเอกสารราชการต่างๆก็มองเช่นนั้น

เป็นอีกครั้งที่ผมคิดว่าความสามารถส่วนตัวของผมนั้นมีจำกัด

ดังนั้นที่ผมมาในโลกของรถไฟสายกาแลกซี่นี้จึงเป็นเพื่อผ่อนคลายเท่านั้น

“นี่ค่ะ ตัวคอนเสิร์ตของชั้นช่วยมาร่วมงานคอนเสิร์ตของชั้นด้วยนะคะ”

ผมจึงรับตั๋วนั้นมาแม้รู้ว่ามันจะหมายถึงอะไรก็ตาม

ไม่มีหรอกที่งานคอนเสิร์ตไอด้อลจะจบดีดีโดยไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นในแนวโชวเน็นน่ะ