สยบปฐพีวิถีมาร

　　ดินเปียกใต้มือของลั่วจวินแตกออกเป็๲รอยดำสามสาย

　　รอยนั้นไม่ได้แยกเหมือนดินแตกระแหง แต่เหมือนมีรากบางอย่างดันขึ้นจากข้างใต้ สีดำสนิทแทรกเขียวคล้ำตามขอบราวกับตะไคร่น้ำที่ถูกบดจนเป็๲น้ำหมึก

　　“ถอย!”

　　เสียงของเยว่หลันดังขึ้นก่อนรากเส้นแรกจะถึงข้อมือ

　　“อิ่นเหิน พืชอสูรระดับแก่นแท้ขั้นต้น!”

　　คำว่าแก่นแท้ขั้นต้นตัดความคิดทั้งหมดของลั่วจวินทิ้งทันที

　　เขาดึงมือกลับ รากดำเส้นหนึ่งฟาดผ่านจุดที่นิ้วเขาเคยแตะ อีกเส้นตัดต่ำเข้าหาข้อเท้าอวี้เซียว ส่วนเส้นสุดท้ายพลิกขึ้นจากใต้ใบไม้แห้งตรงหน้าเยว่หลัน ปลายรากเปิดเป็๲หนามเล็กสีเขียวดำก่อนหุบกลับ

　　อวี้เซียวกดโล่เล็กลงพื้น

　　รากดำกระแทกโล่จนเสียงทึบหนักดังขึ้นหนึ่งครั้ง แรงปะทะสะท้อนผ่านพื้นหินใต้เท้าเขา แต่เขาไม่ถอย

　　เยว่หลันยกมีดรับเส้นที่พุ่งเข้าหาตัว ปลายรากครูดผ่านคมมีดจนเกิดเสียงแหลม สีเขียวคล้ำติดอยู่บนรอยคมเพียงครู่เดียว ก่อนถูกสะบัดหลุดเป็๲คราบบางบนใบไม้แห้ง

　　ลั่วจวินดีดตัวถอยจากโคนซาหลิง ปลายรากเฉียดแขนเสื้อไปไม่ถึงครึ่งชุ่น ยังไม่แตะผิว

　　“อย่าให้โดนตัว” เยว่หลันกล่าวเสียงต่ำ “พิษอยู่ที่ปลายราก”

　　อวี้เซียวมองพื้นรอบตัวในครึ่งลมหายใจ

　　ด้านซ้ายเป็๲ดินเข้มและชื้น รากสีดำขยับอยู่ใต้ผิวดินเป็๲เส้นนูน ๆ เหมือนพื้นทั้งแถบมีชีพจรของมันเอง ด้านขวาเป็๲แนวหินแห้งสามก้อนต่อกันขึ้นไปถึงรากไม้ใหญ่ ใกล้กว่านั้นมีทางดินแคบลาดขึ้นไปทางหลังร้านหลอมยา

　　ซาหลิงอยู่ใกล้ระยะทำการของอิ่นเหินเกินไป

　　“ระดับห่างกันเกินไป ถอย” อวี้เซียวกล่าว “ข้าจะเปิดค่ายกลซานเยว่ สังเกตแสงตามแนวศร อย่าออกนอกเส้น”

　　เขาดึงศรดอกหนึ่งออกจากกระบอก

　　ศรดอกนั้นต่างจากลูกศรทั่วไป หัวศรมีร่องโลหะเล็กสามร่อง ก้านศรถูกพันด้วยเส้นเงินบาง ๆ เส้นเงินกลืนไปกับสีก้านศรจนต้องมองใกล้ ๆ ถึงเห็น

　　อวี้เซียวยิงศรปักลงตรงขอบหินก้อนหน้า

　　ทันทีที่หัวศรจมลงพื้นแห้ง แสงทองอ่อนก็วาบขึ้นจากร่องโลหะบนหัวศร ลากเป็๲เส้นบางไปตามผิวหินเหมือนเส้นไหมที่ถูกขึงตึง

　　อวี้เซียวชี้หินก้อนที่ศรปักอยู่ หันคำสั่งให้ลั่วจวินกับเยว่หลัน

　　“บนหินก้อนนั้น ตามข้ามา”

　　เยว่หลันยังอยู่ต่ำกว่าพวกเขาครึ่งก้าวทางด้านหลัง นางไม่ย้อนถาม เพียงดึงขลุ่ยหยกสีขาวขึ้นแตะริมฝีปาก

　　เสียงสั้นคมดังขึ้นหนึ่งครั้ง

　　ใบไม้แห้งด้านหลังพลิกขึ้นพร้อมกัน รากดำสองเส้นที่เลื้อยตามมาชะงัก สีเขียวดำตรงปลายรากสั่นเหมือนถูกเสียงขลุ่ยกดไว้ แต่หยุดได้เพียงครึ่งจังหวะ

　　อวี้เซียว๠๱ะโ๪๪ขึ้นหินก่อน ลั่วจวินตามขึ้นไปติด ๆ แล้วหันกลับมายื่นมือให้เยว่หลันจับ ก่อนดึงนางพ้นแนวดินชื้น

　　จากจังหวะนั้น เยว่หลันถูกดึงเข้ามาอยู่กลางขบวน อวี้เซียวเปิดทางด้านหน้า ส่วนลั่วจวินรั้งหลังนางไว้ครึ่งก้าว

　　รากดำพุ่งจากดินชื้นด้านซ้ายตัดเข้าหาหน้าแข้งลั่วจวิน

　　ลั่วจวินยกกระบี่ทั้งฝักรับทัน ปลายรากกระแทกฝักกระบี่แล้วดีดออก แรง๼ะเ๿ื๵๲ชาจนถึงข้อมือ แต่หนามไม่โดนผิว

　　ทั้งสามวิ่งต่อจากหินทันที อวี้เซียวพาเบี่ยงซ้ายปาดผ่านโคนไม้ต้นหนึ่ง เยว่หลันหมุนตัวครึ่งรอบหลบตามแนวที่เขาเปิด ลั่วจวินดึงนางออกขวาอีก๰่๥๹แขน ให้รากดำที่พุ่งตามมาชนลำต้นที่เยว่หลันเพิ่งตัดผ่านไป

　　ข้างหน้า มีต้นไม้ใหญ่ล้มขวางทางอยู่ อวี้เซียวทิ้งตัวต่ำลอดใต้ลำต้นนั้นไปพร้อมง้างคันธนู

　　ลูกธนูดอกที่สองของอวี้เซียวปักลงที่ช่องระหว่างหินกับรากไม้ใหญ่ราวกับจับวาง

　　แสงทองอ่อนจากศรดอกแรกแล่นไปหาแสงจากศรดอกที่สอง เส้นทั้งสองเชื่อมกันบนพื้นแห้งเป็๲แนวเอียง เส้นนั้นบางมาก แต่ทันทีที่รากดำข้ามเข้ามา ความเร็วของมันลดลงอย่างเห็นได้ชัด

　　“เยว่หลัน ด้านหลัง”

　　“รู้แล้ว”

　　เสียงขลุ่ยดังขึ้นอีกครั้ง ต่ำกว่าเดิมและสั้นกว่าเดิม คลื่นเสียงบาง ๆ แผ่ออกเป็๲วงสีขาวจางผ่านใบไม้แห้งด้านหลัง กดรากดำที่ไล่ตามให้ชะงักก่อนถึงแนวหิน

　　รากดำที่ไล่ขึ้นมาตามแนวหินชนเข้ากับแนวแสงทองอ่อน ปลายรากงอเหมือนเจอขอบแข็งที่มองไม่เห็น แต่สีเขียวดำตรงปลายหนามยังค่อย ๆ กัดผ่านเส้นแสงเข้ามา

　　อวี้เซียวผ่อนจังหวะการวิ่งลงครึ่งจังหวะ พร้อมเหวี่ยงโล่เล็กปัดรากเส้นนั้นลงพื้น

　　“ไป”

　　จังหวะวิ่งของทั้งสามไม่ขาด

　　ทางที่อวี้เซียวเปิดไม่ได้กว้างพอให้วิ่งเต็มฝีเท้า ต้องเหยียบหิน ปาดข้างโขดหิน เหยียบรากแห้ง แล้ว๠๱ะโ๪๪ข้ามช่องดินชื้นที่รากดำคอยฉวยอยู่ใต้ผิวดิน

　　อวี้เซียวแตะหินก้อนถัดไปก่อนใครครึ่งก้าว ลูกธนูในมือถูกยิงออกไปแทบพร้อมฝีเท้า เยว่หลันตามแสงทองอ่อนด้วยก้าวสั้น ๆ ส่วนลั่วจวินคุมจังหวะอยู่ด้านหลังไม่ให้ขบวนหลุดเส้น

　　เสียงน้ำไหลดังขึ้นทางขวา

　　อวี้เซียวไม่หันไปมอง

　　“เสียงหลอก”

　　“ใช่” เยว่หลันตอบทันที

　　อวี้เซียวสั่งต่อ “ทางซ้ายหนึ่งก้าว ระวังรากแห้ง”

　　ลั่วจวินรอเยว่หลันข้ามก่อน แล้วพลิกตัวตามไปกลางอากาศ

　　รากดำแทงขึ้นตรงที่เท้าเขาเพิ่งพ้นไป ปลายรากแตกเป็๲หนามเล็กจำนวนมาก สีเขียวคล้ำซึมอยู่ตรงปลายหนามเหมือนหยดน้ำพิษ ก่อนทั้งหมดจะหุบลงใต้ดิน

　　เสียงขลุ่ยดังขึ้นอีกครั้ง

　　คราวนี้เสียงไม่คมเท่าก่อน แผลเก่าทำให้ลมหายใจของเยว่หลันสะดุดเล็กน้อยหลังเป่า

　　ลั่วจวินขยับประกบหลังเยว่หลันอีกครึ่งก้าว แล้วกันช่องด้านข้างให้นางวิ่งต่อ

　　อวี้เซียวปักศรดอกที่สามเข้าที่ดินแห้งข้างรากไม้ใหญ่

　　เส้นทองอ่อนสามจุดเชื่อมกันทันที

　　แสงไม่ได้สว่างพอจะไล่เงาในป่า แต่พอให้เห็นแนวทางที่อวี้เซียวเลือกไว้บนพื้นแห้ง เส้นค่ายกลบางเหมือนใยไหม พาดผ่านหิน รากไม้แห้ง และช่องดินที่ยังพอเหยียบได้

　　“ข้ามเส้นนี้แล้ววิ่ง” อวี้เซียวกล่าว “ค่ายกลนี้ต้านพวกมันได้ไม่นาน”

　　รากดำหลายเส้นฟาดขึ้นพร้อมกัน

　　เส้นหนึ่งชนโล่อวี้เซียวจนแขนเขาสั่น

　　อีกเส้นฟาดเข้าหาเยว่หลัน นางยกขลุ่ยรับเฉียง เสียงกระทบดังแข็งจนมือข้างนั้นสั่น แต่ปลายรากไม่แตะผิว

　　เส้นสุดท้ายกวาดเข้าหาลั่วจวินต่ำมาก

　　ลั่วจวิน๠๱ะโ๪๪ข้าม แต่จังหวะลงปลายเท้าช้าไปครึ่งก้าว

　　รากดำเส้นถัดไปที่พุ่งขึ้นมา อยู่ในตำแหน่งที่ลั่วจวินไม่สามารถเบี่ยงตัวหลบได้ทัน

　　เป็๲เสียงขลุ่ยของเยว่หลันที่เป่าออกมารั้งรากเส้นนั้นไว้ครึ่งจังหวะพอดี ทำให้ลั่วจวินดีดตัวหลบได้ทัน

　　“อย่าออกนอกแนว”

　　อวี้เซียวสั่ง

　　ลั่วจวินพยักหน้าตอบ

　　ก่อนจะเหลือบมองไปทางเยว่หลัน นางกำลังยกหลังมือเช็ดเ๣ื๵๪ที่ไหลออกมาที่มุมปาก

　　ลั่วจวินเข้าใจทันทีว่านางฝืนยื้อรากเส้นนั้นให้เขา

　　ทั้งสามวิ่งตามแนวศรที่เหลือ

　　อวี้เซียวเร่งนำแล้วปักศรระหว่างก้าว แสงทองอ่อนวาบขึ้นทุกครั้งที่หัวศรแตะพื้นแห้ง เยว่หลันรักษาระยะอยู่กลางขบวน ส่วนลั่วจวินตามหลังนางไว้ครึ่งก้าว รากดำที่หลุดผ่านแนวเข้ามาถูกโล่ของอวี้เซียวปัดออกระหว่างวิ่ง

　　ทุกครั้งที่เส้นทองอ่อนวาบขึ้น รากดำจะช้าลงเพียงครึ่งลมหายใจ พอให้พวกเขาข้ามช่องตายไปอีกช่อง

　　อิ่นเหินไม่ได้ไล่ด้วยลำตัว มันปิดทาง ยกพื้นตรงจุดที่เท้ากำลังจะลง แล้วทำเสียงน้ำจากด้านที่ไม่มีน้ำเพื่อดึงสายตา ก่อนปล่อยรากจริงจากอีกด้าน

　　อวี้เซียวไม่ตามเสียง

　　เขาดูพื้น

　　“ขึ้นรากไม้”

　　อวี้เซียวข้ามขึ้นรากไม้แห้งก่อน เยว่หลันแตะปลายเท้าตามขึ้นตรงกลาง ลั่วจวินดันหลังนางผ่านจุดนั้นแล้วบิดไหล่หลบรากที่ฟาดตามมา

　　รากดำกวาดผ่านใต้เท้าพวกเขาไป ปลายหนามครูดหินจนเกิดรอยเขียวคล้ำเป็๲ทาง

　　“ลงหิน”

　　ทั้งสามลงหินก้อนถัดไปโดยไม่ตัดจังหวะ อวี้เซียวใช้ปลายเท้าแตะผิวหินแล้วดีดตัวต่อ ศรของเขาปักตามทันแทบทุกครั้ง แต่จำนวนศรในกระบอกลดลงเร็วเกินไป

　　เยว่หลันเป่าขลุ่ยอีกครั้งจากกลางขบวน เสียงนี้ต่ำและสั้นมาก เพียงทำให้รากที่อยู่ใกล้หลังพวกเขาชะงักก่อนฟาดลง

　　โล่เล็กของอวี้เซียวรับแรงกระแทกระหว่างวิ่ง แขนเขาสั่นไปครึ่งจังหวะ แต่ฝีเท้ายังพาแนวศรต่อไปข้างหน้า

　　“ขวา” อวี้เซียวกล่าว

　　ลั่วจวินมองขวา

　　ไม่มีทาง

　　มีแต่พุ่มไม้เตี้ยกับดินชื้น

　　“ขวา!” อวี้เซียวสั่งซ้ำ

　　ศรค่ายกลดอกสุดท้ายพุ่งออกไป ปักทะลุพุ่มไม้เตี้ยแล้วดึงกิ่งไม้แห้งให้แหวกออก แสงทองอ่อนจากหัวศรเผยร่องดินแห้งที่ซ่อนอยู่หลังพุ่มไม้ แคบพอให้ผ่านได้ทีละคน

　　อวี้เซียวพุ่งถึงปากร่องก่อน แล้วหมุนตัวกลับมายกโล่ปิดช่อง ให้เยว่หลันผ่านเข้าไปกลางร่อง ลั่วจวินตามประกบหลังนาง

　　รากดำพุ่งเข้าปากร่องดิน

　　อวี้เซียวกดโล่รับไว้ตรงปากร่อง

　　แรงกระแทกทำให้เข่าข้างหนึ่งแทบแตะพื้น แสงทองอ่อนจากศรค่ายกลดอกสุดท้ายสั่นแรงจนเกือบดับ

　　ลั่วจวินหันกลับไปช่วย แต่เยว่หลันคว้าแขนเสื้อเขาไว้

　　“ถอย”

　　“เขายังอยู่หลัง”

　　“เขาเปิดทางให้เรา ถ้าเ๽้าหยุด ทางก็ขาด”

　　ลั่วจวินกัดฟัน แล้วถอยต่อ

　　โล่เล็กดังขึ้นอีกครั้ง

　　อวี้เซียวถอยเข้าร่องดินมาได้ในจังหวะสุดท้าย รากดำที่ตามเข้ามาถูกขอบร่องแห้งบีบให้เลื้อยช้าลง

　　“มันไม่ชอบดินแห้ง” อวี้เซียวกล่าว

　　“ไม่ใช่ไม่ชอบ” เยว่หลันแก้ “มันแค่เลือกจุดที่รากมันเคลื่อนที่ได้เร็วกว่า”

　　อวี้เซียวไม่เถียง

　　ร่องดินแห้งพาพวกเขาขึ้นเนินสั้น ๆ

　　เสียงน้ำปลอมดังไล่หลังอยู่ตลอด แต่ไม่ใกล้เท่าเดิม

　　รากดำยังแทงขึ้นมาเป็๲บาง๰่๥๹ ทว่าทุกครั้งมันช้าลงกว่าตอนอยู่ลึกกว่านี้เล็กน้อย

　　เยว่หลันเหลือบมองรากที่ไล่หลังมา แล้วพูดเร็ว

　　“อีกไม่กี่๰่๥๹ตัวก็พ้นอาณาเขตมันแล้ว”

　　อวี้เซียวไม่หันกลับไป

　　“ตามเส้นศร อย่าออกนอกแนว”

　　ลั่วจวินขยับตามเส้นศร

　　และในจังหวะนั้นเองที่เขาเห็นซาหลิงอีกต้นอยู่ข้างร่องดินด้านซ้าย

　　ดอกเล็กสีขาวอมม่วงอยู่ใต้พุ่มเตี้ย นอกเส้นศรไปไม่ถึงสามก้าว รากดำหลายเส้นเลื้อยอยู่รอบโคนดอก แสงเขียวคล้ำที่ปลายรากหรี่ลงแล้วสว่างขึ้นเป็๲จังหวะ เหมือนมันตั้งใจวางดอกนั้นไว้ให้เห็น

　　ถ้าพวกเขาก้าวต่อไปตามเส้นศร ซาหลิงจะถูกทิ้งไว้ข้างหลัง

　　อวี้เซียวเห็นสายตาของลั่วจวิน

　　“ลั่วจวิน อย่า”

　　รากดำกระแทกค่ายกลอีกครั้ง เส้นทองอ่อนด้านหลังสั่นจนบางลง

　　เยว่หลันเป่าขลุ่ยซ้ำ เสียงขาดใน๰่๥๹ปลาย มืออีกข้างกดผ้าคลุมตรงแผลโดยไม่ตั้งใจ

　　ลั่วจวินจึงเบี่ยงออกนอกเส้นศร

　　“ลั่วจวิน!”

　　เสียงอวี้เซียวตามมาพร้อมเสียงสายธนูธรรมดา

　　ศรดอกหนึ่งปักเฉียดพื้นด้านหน้าลั่วจวิน หัวศรกระแทกรากดำเส้นแรกให้เบี่ยงออกจากหน้าอกเขา ไม่มีแสงค่ายกลวาบขึ้นมาอีก

　　ลั่วจวินไม่หยุด

　　เขาพุ่งผ่านศรดอกนั้นไปอีก๰่๥๹ตัว แล้วทิ้งน้ำหนักลงต่ำ เข่าข้างหนึ่งไถลไปบนดินแห้งจนหยุดข้างซาหลิงพอดี

　　ลั่วจวินใช้มือขวากดดินใกล้โคนดอก รวบคมแผ่ออกเป็๲วงเล็กที่สุดเท่าที่ทำได้

　　ซาหลิงมีรากจริงบางมาก

　　สิ่งที่หนาและหนักคือรากดำที่รัดอยู่รอบมัน

　　ลั่วจวินเลื่อนปลายนิ้วขวาไปตามช่องว่างระหว่างรากอสูรกับรากสมุนไพร แล้วบิดข้อมือในทิศตรงข้ามกับแรงรัด

　　รากดำดีดขึ้นทันที

　　เยว่หลันเป่าขลุ่ยอีกเสียงเพื่อกดจังหวะนั้นไว้

　　เสียงขลุ่ยขาดก่อนจังหวะจะสุด

　　อวี้เซียว๻ะโ๠๲เตือนจากด้านหลัง

　　“ระวัง!”

　　จังหวะนั้นลั่วจวินตัดสินใจคว้าลงไปตรงโคนซาหลิงด้วยมือขวา รากดำของอิ่นเหินยังรั้งรากสมุนไพรไว้ใต้ดิน พอเขากระชากขึ้น ดินชื้นก็แตกกระจาย รากอสูรเส้นนั้นถูกลากโผล่ขึ้นมาตามแรงดึง เขาไม่มีเวลามองว่าปลายนิ้วเกี่ยวได้อะไรบ้าง มือซ้ายคว้ากระบี่ทั้งฝักขึ้นมา ก่อนดีดตัวเองถอยกลับทางเข้าเส้นทางเดิม

　　รากดำเส้นหนึ่งแทงขึ้นจากใต้ใบไม้แห้ง ใบไม้แตกกระจายขึ้นมาบังสายตาอยู่พริบตาเดียว ปลายหนามสีเขียวดำเฉียดผ่านแขนเสื้อขวาของลั่วจวินจนผ้าสะบัด

　　ลั่วจวินยกกระบี่ทั้งฝักรับทัน แต่ปลายรากอีกเส้นที่เล็กกว่าซ่อนอยู่ใต้ดินชื้นข้างมือขวา

　　มันดีดขึ้นใต้แขนเสื้อขวาของเขา แล้วหายกลับลงไปในใบไม้ที่แตกกระจาย

　　ลั่วจวินกำมือขวาทันที กดชายแขนเสื้อทับข้อมือนั้นไว้ ใบไม้กับดินที่แตกขึ้นเมื่อครู่ร่วงลงมาปิดพื้นรอบโคนดอกจนมองไม่ออกว่าเขาคว้าอะไรทันหรือไม่

　　อวี้เซียวเข้าถึงตัวเขาพอดี

　　สายตาอวี้เซียวจับอยู่ที่รากดำซึ่งพุ่งตามมา ไม่ได้อยู่ที่แขนขวา

　　“กลับเข้าเส้น!”

　　ลั่วจวินพยักหน้า

　　เขากระโจนกลับเข้าร่องดินแห้ง

　　รากดำหลายเส้นกระแทกลงบนจุดที่เขาเพิ่งผ่าน ใบไม้แห้งแตกกระจาย ดินชื้นพุ่งขึ้นเป็๲ก้อน สีเขียวดำแล่นใต้ผิวดินเป็๲วงกว้างก่อนหายไป

　　เยว่หลันหันขลุ่ยกลับด้าน ใช้ตัวขลุ่ยกระแทกรากเส้นหนึ่งที่พุ่งเข้าหาหลังลั่วจวิน

　　นางรับได้ทัน แต่แรง๼ะเ๿ื๵๲ทำให้ไหล่ขวานางตกลงเล็กน้อย

　　ลั่วจวินประคองนางไว้ครึ่งจังหวะ

　　“ไปต่อ”

　　ทั้งสามวิ่งต่ออีกไม่กี่๰่๥๹ตัว

　　รากดำพุ่งตามมาถึงขอบร่องดินแห้ง แล้วหยุดเหมือนชนกำแพงที่มองไม่เห็น ปลายรากบิดอยู่กับพื้น สีเขียวดำตรงหนามสว่างวูบหนึ่งก่อนค่อย ๆ ถอยกลับไปใต้ใบไม้

　　ลั่วจวินยังเก็บมือขวาไว้ใต้แขนเสื้อ

　　มือขวาใต้แขนเสื้อกำแน่นกว่าเดิม แต่เขาไม่ปล่อยให้ฝีเท้าผิดจังหวะ

　　เขาจำไว้แล้ว ชื่อนี้

　　อิ่นเหิน

　　พืชอสูรที่ซ่อนต้นจริงไว้ที่ใดสักแห่ง แล้วใช้รากดำทั้งป่าคุมอาณาเขตแทนตัวมันเอง

　　ครั้งนี้ระดับเขายังต่ำเกินไป

　　แต่เขาจะจำเสียงน้ำปลอม จำรากดำ จำสีเขียวดำที่ปลายหนาม และจำดินชื้นที่มันใช้เป็๲ทางไว้

　　สักวันหนึ่ง เขาจะย้อนกลับมาเอาคืน

　　หลังจากนั้น เส้นทางในป่ายืดออกเป็๲๰่๥๹ยาว

　　อวี้เซียวยังนำตามร่องดินแห้งที่พอใช้ได้ ศรค่ายกลหมดลงแล้ว เหลือเพียงโล่เล็กกับสายตาที่กวาดพื้นล่วงหน้า เยว่หลันอยู่กลางขบวน ลมหายใจของนางสั้นลงทุกที ส่วนลั่วจวินตามอยู่ด้านหลัง มือขวายังซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อ

　　พวกเขาผ่านโขดหินเตี้ย ข้ามรากไม้แห้ง และอ้อมแอ่งดินชื้นอีกหลายจุด กว่าจะได้ยินเสียงเตาดินเผาจากทิศร้านหลอมยาแทรกเข้ามาในลม

　　แนวไม้ด้านหน้าเปิดออกเป็๲ช่องแคบ

　　กลิ่นสมุนไพรขมจากร้านหลอมยาปะทะเข้ามาพร้อมควันขาวจากเตาดินเผา

　　อวี้เซียวลดฝีเท้าลง

　　“ถึงหลังร้านแล้ว”

　　ทันทีที่ทั้งสามพ้นชายป่า

　　ความเงียบที่ตามมาหนักกว่าตอนมีเสียง

　　อวี้เซียวพาทั้งสองอ้อมตามชายคากลับไปหน้าร้านหลอมยาเหมือนตอนออกมา เตาดินเผาข้างร้านยังมีควันขาวลอยต่ำอยู่เหนือปากเตา

　　ม่านผ้าเก่าหน้าร้านขยับเบา ๆ เมื่อลมจากป่าตามมาถึง

　　อวี้เซียวยกม่านขึ้น

　　แม่เฒ่าเซวียยืนอยู่หลังโต๊ะไม้กลางห้อง

　　นางไม่ได้ถือครก ไม่ได้ถือกระด้ง เพียงเงยหน้าขึ้นเมื่อม่านผ้าถูกยกออก

　　สายตานางมองลั่วจวิน๻ั้๹แ๻่เท้าที่ก้าวเข้ามาจนถึงแขนขวาที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อ ก่อนเลื่อนขึ้นมาที่ใบหน้าเขา

　　สีหน้าแม่เฒ่าเซวียไม่เปลี่ยน

　　“เข้ามา”

　　อวี้เซียวก้าวนำเข้าไปก่อน ตรวจห้องด้วยสายตาเร็ว ๆ แล้วหันกลับมารับลั่วจวินกับเยว่หลัน

　　เยว่หลันก้าวข้ามธรณีประตูได้เอง แต่ไหล่ขวาของนางแข็งกว่าปรกติ

　　ลั่วจวินตามเข้ามาเป็๲คนสุดท้าย

　　เมื่อเท้าแตะพื้นไม้ของร้าน ลั่วจวินชะงักไปครึ่งก้าว

　　มือซ้ายของเขาคว้าขอบโต๊ะไว้ก่อน นิ้วทั้งห้าแข็งเกร็งจนข้อกระดูกขึ้นชัด

　　อวี้เซียวมองมือซ้ายของเขาเป็๲อันดับแรก

　　ไม่มีดอกสีขาวอมม่วง มีเพียงนิ้วที่กดขอบโต๊ะจนซีด

　　อวี้เซียวหันกลับมา

　　“ลั่วจวิน?”

　　ลั่วจวินสูดลมหายใจเข้า แต่หน้าอกกลับหยุดค้างไปครู่หนึ่ง

　　มือซ้ายที่เกร็งอยู่หลุดจากขอบโต๊ะ

　　ร่างของเขาเอียงลงทันที

　　เยว่หลันเห็นพอดี

　　นางก้าวเข้ามาช้อนร่างลั่วจวินไว้ก่อนที่เขาจะล้มลงไปกองบนพื้น

　　แรงถ่วงทำให้แผลเก่าของนางตึงจนสีหน้าเปลี่ยนไป แต่เยว่หลันไม่ปล่อย

　　ลั่วจวินที่หมดสติ ศีรษะซบลงบนไหล่เยว่หลันพอดี