ฝ่ามิติมาเลี้ยงทายาทอ๋อง

        หลิงจางเหว่ยมองดูชั้นวางของที่อยู่ด้านหลังหีบใบใหญ่นี้ บนนั้นมีหีบเล็กแบนที่ใส่กุญแจวางอยู่ราวสิบใบ ชายหนุ่มพอจะเดาออกว่าน่าจะเป็นกล่องใส่โฉนดที่ดิน โฉนดร้านค้า กับตั๋วแลกเงิน

         “มีทองเก็บไว้ก็นับว่าเป็นทรัพย์สินที่ดีอย่างหนึ่ง เจ้าไม่เสียดายหรือ ”

         “ไม่เจ้าค่ะ ทองคำหีบนี้ทำให้คนภายนอกร่ำลือกันจนข้านึกหวาดกลัว ก่อนหน้านี้ท่านพ่อเก็บใส่ในหีบเล็กเอาไว้  คนรับใช้ที่เคยเห็นก็พากันโจษจันว่าสกุลกู้มีทองซ่อนอยู่เป็นสิบหีบ ข้าต้องคอยเตือนให้พวกเขาสงบปากสงบคำเพราะเกรงผู้อื่นจะเข้าใจผิด นี่ข้าก็ให้พ่อบ้านเก็บทองพวกนั้นมารวมกันในหีบใบใหญ่แล้ว วันนี้ข้าต้องการจะแลกให้หมด เก็บเป็นตั๋วแลกเงินจากร้านของท่าน ในยามที่ต้องการจะใช้น่าจะสะดวกกว่านะเจ้าคะ”​

         ซื่อจื่อหนุ่มจำต้องพยักหน้ารับ กิจการสำคัญของสกุลหลิงก็คือร้านแลกเงิน ‘มั่งคั่ง’ ก่อนหน้านี้หลงจู๊เคยแจ้งเขาว่าสกุลกู้มาฝากเงินนับแสนตำลึง เขาก็คิดว่ามากแล้ว แต่พอสายสืบบอกว่าสกุลกู้ยังมีเงินฝากอยู่ในร้านแลกเงินของ   ราชสำนัก และยังมีทองคำซุกซ่อนอยู่อีกจำนวนมาก เขาจึงให้ความสนใจสกุลกู้

         “ได้ เดี๋ยวข้าจะส่งองครักษ์ไปตามผู้ช่วยหลงจู๊มานับทองคำให้เจ้า เมื่อนับเสร็จแล้วเจ้าก็ตามไปเอาตั๋วแลกเงินที่ร้านได้เลย”

         “ขอบคุณซื่อจื่อเจ้าค่ะ” กู้เยว่ฉียอบกายอย่างนอบน้อม “ถ้าเช่นนั้น เชิญท่านไปนั่งเล่นรอที่ศาลาก่อนเถิด ข้าจะให้สาวใช้เตรียมของว่างมาให้เจ้าค่ะ”

        กู้เยว่ฉีหันไปสั่งสาวใช้ไม่ถึงครึ่งเค่อ ถาดที่มีจานใส่ของวางและกาน้ำชาที่เพิ่งอุ่นใหม่ก็มารออยู่ที่ศาลาริมสวน หลิงจางเหว่ยกับหลิงคุนหย่อนร่างลงนั่งบนม้าหิน กู้เยว่ฉีขอตัวกลับไปรายงานเรื่องการแลกเปลี่ยนทองคำเป็นตั๋วแลกเงินให้กับมารดาของนางได้ทราบ สองพี่น้องจึงได้มีโอกาสอยู่กันตามลำพัง

         “พี่จางเหว่ย ไหนว่าสกุลกู้มีทองคำมากมายอย่างไรเล่าขอรับ  แต่ที่เห็นทั้งเรือนเก็บทรัพย์มีแค่หีบใหญ่หีบเดียว”      

         ซื่อจื่อหนุ่มค่อยๆ คลายคิ้วที่ขมวดไว้ “ข้ากำลังสงสัยว่ากู้เยว่ฉีกำลังเล่นเล่ห์กับพวกเรา เหมือนนางจะรู้ว่าเรากำลังตามหาทองคำของสกุลกู้ ข้าไม่เชื่อว่าสายลับของข้าจะทำงานผิดพลาด สกุลกู้น่าจะซ่อนทองที่เหลือเอาไว้ที่อื่น ไม่แน่ว่าในจวนนี้อาจจะมีห้องลับ”

         หลิงคุนหน้าเคร่ง “นางเลือกใช้วิธีซึ่งๆ หน้าเช่นนี้กับท่านพี่ นับว่านางใจกล้ามิใช่น้อยนะขอรับ”

         “นี่เป็นการทำให้เรารู้ว่าในจวนนี้ไม่มีทองคำซ่อนอยู่แล้ว เราไม่จำเป็นต้องส่งคนบุกเข้ามาคิดจะสำรวจหรือปล้นชิง”

         “นางจิ้งจอกผู้นี้เหตุใดจึงได้รู้ทันเราเล่าขอรับ ”

         หลิงจางเหว่ยส่ายศีรษะ “นางคล้ายไม่เคลื่อนไหว แต่กลับรู้ทุกความเคลื่อนไหว ช่างน่ากลัวนัก แต่ไม่เป็นไร เรายังมีซุนหลันอยู่”

         “ท่านพี่ มิใช่ว่าสกุลกู้มีห้องลับใต้ดินไว้เก็บสมบัติหรอกนะขอรับ ”

         “คงต้องให้ซุนหลันสืบดูให้แน่ชัด แต่วันนี้พวกเราคงต้องตามน้ำไปก่อน ถึงทองคำจะกลายเป็นเรื่องไม่จริงแต่เงินที่ฝากไว้ กิจการค้า และอู่ต่อเรือก็เป็นของจริง”

         “สกุลกู้คงมิได้เตรียมทางหนีทีไล่เอาไว้แล้วนะขอรับ”

         “เมืองหรงเฉินแห่งนี้ สกุลหลิงของเราเป็นผู้ดูแล ต่อให้มีปีก พวกเขาก็หนีไม่พ้น” หลิงจางเหว่ยแสยะยิ้ม เขาเพิ่งจะใช้ไปไม่กี่แผน ยิ่งรู้ว่านางไม่เต็มใจก็ยิ่งสนุก “แต่จะว่าไป นางที่เจ้าเล่ห์และเหลี่ยมมากเช่นนี้ ช่างเหมาะที่จะเป็นภรรยาของข้า วันหน้าหากต้องทำการใหญ่ นางจะช่วยได้มาก”​

         “นี่ท่านพี่ชอบนางจริงๆ เข้าแล้วหรือขอรับ ”

         “ก็ไม่เชิง เพียงแต่การชิงไหวชิงพริบกับนางเช่นนี้ ข้าว่าก็สนุกดี”

         กู้เยว่ฉีเดินกลับมาอีกครั้ง ผู้ช่วยหลงจู๊ร้านแลกเงินมั่งคั่งก็มาถึงพอดี คนทั้งหมดจึงเข้าไปนับทองด้วยกัน ผ่านไปราวหนึ่งชั่วยามการคำนวณทองเพื่อแลกเปลี่ยนเป็นเงินจึงจบลง

         “ขอบคุณซื่อจื่อที่อำนวยความสะดวกเจ้าค่ะ” กู้เยว่ฉียื่นมือไปรับใบลงนามประทับตราจากหลิงจางเหว่ยด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

         “ยินดีนักคุณหนูใหญ่กู้ ทองคำมากขนาดนี้ร้านมั่งคั่งก็เพิ่งเคยรับแลกเป็นครั้งแรก ในเมืองหรงเฉินยังไม่มีผู้ใดนำมาแลกมาก่อน เจ้าเป็นคนแรก”

         “นับเป็นเกียรติอย่างยิ่งเจ้าค่ะ”

         กู้เยว่ฉีเดินนำคนรับใช้ขบวนใหญ่ไปส่งหลิงอ๋องซื่อจื่อกับหลิงคุนที่หน้าซุ้มประตูเข้าจวน พอคนพวกนั้นลับตา นางก็หมุนกายยกมือขึ้นปิดปากหัวเราะน้อยๆ สาวใช้คนสนิททั้งสองของนางและองครักษ์ไป๋ก็พากันอมยิ้ม

         “หวงฟู่ วันนี้ข้าเหนื่อยมาก เจ้าไปสั่งคนเตรียมน้ำอาบให้ข้าที ซีหนิงสั่งห้องครัวเตรียมขาเป็ดตุ๋นน้ำแดงกับน้ำแกงปลาไว้ให้ข้าด้วย”

         “เจ้าค่ะ” สาวใช้ทั้งสองประสานเสียงกันแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งแยกกันไป

         กู้เยว่ฉีมาถึงหน้าเรือนนอนก็หันไปหาองครักษ์ “เหล่าไป๋ เรื่องห้องลับ เตรียมการไปถึงไหนแล้ว ”

         “เรียบร้อยแล้วขอรับ”

         กู้เยว่ฉีกำลังคิดจะบอกให้ไป๋ชางกลับไปพักผ่อนได้ แต่สายตาของนางกลับสะดุดที่บ่าวรับใช้ร่างสูงในชุดสีน้ำตาลอ่อนเก่าคร่ำคร่าที่กำลังใช้มีดพร้าตกแต่งกิ่งไม้อยู่ระยะห่างราวห้าจั้ง

         “บ่าวผู้นั้นข้าไม่คุ้นตาเลย มาจากที่ใด ”

         ไป๋ชางหันไปมอง “ชุดเช่นนั้นน่าจะเป็นพวกบ่าวทำงานหนักหลังจวนขอรับ ได้ยินว่าวันนี้ท่านพ่อบ้านสั่งให้มาตัดแต่งกิ่งไม้ในสวนนี้”

         กู้เยว่ฉีย่นหัวคิ้วเล็กน้อย ร่างสูง ท่ายืนสง่า รักษาสมดุลได้ดี แผ่นหลังกว้าง นางประเมินบุรุษผู้นั้นในใจ “เหล่าไป๋ อย่าเพิ่งไป รออยู่นี่ก่อน” นางเดินไปเกาะราวระเบียงทางเดิน มองด้านหลังบ่าวรับใช้ผู้นั้น “เจ้าชื่อแซ่ใด ”

         “อะ แค่กๆ” บ่าวรับใช้ก้มหน้าเล็กน้อย เอียงหน้าตอบ ด้วยเสียงทุ้มต่ำ “แซ่โจว นามเซียวขอรับ”

         “เหตุใดเจ้าจึงไม่หันหน้ามาให้ข้าดูหน่อยเล่า ”​ กู้เยว่ฉีพยายามรักษาน้ำเสียงให้สงบ ทั้งๆ ที่นางรู้สึกตื่นเต้นมากที่กำลังจะได้เผชิญหน้ากับคนผู้นี้

         ...น้ำเสียงของเขา แม้จะพยายามดัดเพียงใดนางก็จำได้อยู่ดี...

         “มิควรหรอกขอรับ ใบหน้าของข้าอัปลักษณ์นัก เกรงคุณหนูใหญ่จะรังเกียจ” เขาตอบด้วยท่าทางนอบน้อม

         “เงยหน้าขึ้น ข้าอยากจะดูหน้าเจ้า” นางส่งเสียงเข้มงวด

         “ขะ ขอรับ” ร่างสูงที่ยืนอยู่พื้นด้านล่างค่อยๆ เงยหน้าตามคำสั่ง

         กู้เยว่ฉีเห็นใบหน้าที่มีรอยแผลเป็นเหวอะหวะทั้งสองด้านของชายหนุ่มก็ร้องหะออกมาคำหนึ่งพร้อมกับถอยหลังไปสองสามก้าว “นี่เจ้า เป็นอันใดหรือ ”

         ชายหนุ่มคิ้วเฉียงดังกระบี่ ดวงตาล้ำลึกก้มหน้าลงคล้ายอับอาย ตอบด้วยท่าทางอ้อมแอ้ม “ตอนเป็นเด็กข้าเคยโดนไฟคลอกขอรับ แม้รักษาชีวิตมาได้ แต่ใบหน้าไม่อาจจะกลับเป็นดังเดิม”

         “เจ้าช่างเคราะห์ร้ายเสียจริง เอาเถิดในเมื่อข้าได้เห็นใบหน้าของเจ้าแล้วข้าก็จะหายามาช่วยรักษาแผลเป็นพวกนี้ให้เจ้าก็แล้วกัน”

        “ขอบคุณขอรับ คุณหนู” เขาตอบพร้อมกำลังจะก้าวขาจากไป

        “เดี๋ยวสิ โจวเซียว เจ้าจะรีบไปไหน ”

        ********************