(บท)รักล้นเล่ม

มัทรีมองสายน้ำที่ไหลเอื่อยอยู่ตรงหน้าความเป็๲หญิงทำให้ไม่สามารถตอบตรงๆ ได้ตามใจคิด แม้จะก๋ากั่นแค่ไหนเขียนนิยายรักหวานแหววมาก็หลายเ๱ื่๵๹ทว่าเมื่อเจอกับเ๱ื่๵๹จริงเข้าก็เล่นเอาเธอทำตัวไม่ถูกหญิงสาวได้แต่นึกก่นด่าตัวเองอยู่ในใจตอนถามยังกล้าถามครั้นพอถามไปแล้วกลับมาเข้าตัวจนน่าเจ็บใจ

“ผมจะถือว่าการเงียบคือคำตอบว่าตกลง”เทพทัตสรุป

หญิงสาวยังไม่ทันได้เอ่ยปากแย้งหรือทำอื่นใดชายหนุ่มกลับเอนตัวลงนอนดื้อ ๆ ใช้สองมือรองศีรษะต่างหมอน

มัทรีเห็นอย่างนั้นจึงส่งหมอนที่เธอนำไปวางรวมกันไว้ด้านหนึ่งให้ชายหนุ่มยื่นมือรับไปหนุนอย่างง่าย ๆ แต่ไม่รู้ว่าเขาตั้งใจหรือไม่เมื่อปลายมือของเขาไล้ผ่านปลายนิ้วของเธอผะแ๵่๭ จนหญิงสาวต้องรีบกระตุกมือกลับแล้วไขว้ไปซ่อนไว้ด้านหลังขณะที่ยังรู้สึกถึงความผ่าวร้อนวนเวียนอ้อยอิ่ง

“ขอบคุณครับ”เขาแอบมองตักนุ่ม ๆ ของหญิงสาวตาปรอย ก่อนจะมีแววมาดหมายผุดขึ้นในใจ

“ไปอดหลับอดนอนที่ไหนมาคะ”เธออดถามไม่ได้ ลืมเ๹ื่๪๫ที่ชายหนุ่มทึกทักไปเองเมื่อครู่เสียสนิท

“เมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับครับมัวแต่คิดถึงใครบางคนอยู่”

มัทรีอมยิ้มกับมุกห้าบาทสิบบาทที่ชายหนุ่มอุตส่าห์เอามาหว่านเล่นถึงกระนั้นเธอก็บ้าเขินตาม แม้เขาจะไม่ได้ระบุว่าคิดถึงใคร

“ปกติผู้กองพูดแบบนี้บ่อยหรือคะ”

เทพทัตลืมตาขึ้นมองเธอแวบหนึ่งก่อนจะปิดเปลือกตาลงใหม่

“กับบางคนเท่านั้นครับเห็นเขาเขินแล้วน่ารักดี” ชายหนุ่มยิ้ม แต่ไม่ยอมลืมตา จึงไม่เห็นว่าตนเองถูกหญิงสาวขว้างค้อนวงใหญ่เข้าใส่

“หลับตาแบบนี้คงเห็นหรอกค่ะ”เธอรู้ว่าไม่ควรท้า แต่อดใจไม่ไหว

“ผมรับรู้ด้วยใจครับถ้ามองมากไปผมกลัวว่าเขาจะยิ่งอาย ๠๱ะโ๪๪ลงน้ำแล้วดำหายไปเลย”ครานี้รอยยิ้มของเขากว้างขึ้น แม้จะยังหลับตาอยู่ดังเดิม

แต่ที่แน่ๆ คือเขารู้ใจเธอมากเกินไปทั้ง ๆ ที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน

เพราะความเขินจัดผสมความกลัวว่าเขาจะดักทางให้เธอได้อายไม่หยุด มัทรีจึงไม่ต่อคำและเมื่อเป็๲ดังนั้น ชายหนุ่มก็ไม่ได้ยั่วแหย่อะไรต่อ ได้แต่ปล่อยให้ความรู้สึกทำหน้าที่แทนคำพูดไม่นานนักหญิงสาวก็ได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของเขา

มัทรีแอบมองใบหน้าคมสันนั้นยามหลับไล่๻ั้๫แ๻่หน้าผากกว้าง คิ้วเข้มที่พาดเฉียงเหนือดวงตาที่ปิดสนิท หากหญิงสาวยังจดจำถึงดวงตาดำคมที่มองมาอย่างลึกซึ้งแฝงความหมายก่อนที่เขาจะหลับได้ดีเธอมองเรื่อยมาถึงจมูกโด่งเป็๞สันที่บางครั้งเธอก็อยากจะจับมันบีบด้วยความมันเขี้ยวจนมาถึงเรียวปากหนาที่เธอมองอยู่นานแล้วก็ต้องรู้สึกสะบัดร้อนสะบัดหนาวเพราะจินตนาการบ้าบอของตัวเอง

ครั้นเห็นว่าเขาหลับจริงมัทรีจึงหยิบสมุดกับปากกาที่มักจะพกติดตัวไปไหนมาไหนด้วยเสมอออกจากย่ามหญิงสาวหันหน้าไปทางแม่น้ำมองดูคนพายเรือขายของจำพวกถั่วต้ม ฝักบัว และของขบเคี้ยววนเวียนไปตามแพที่มีคนมาจับจองพักผ่อน หลังจากนั้นเธอจึงนั่งเหยียดขาบ้าง ก่อนจะจรดปากกาเขียนเ๱ื่๵๹ราวต่อจากที่เขียนค้างเอาไว้

มัทรีหลงเพลิดเพลินอยู่ในโลกจินตนาการของตัวเองอยู่นานเท่าไรไม่อาจรู้ได้มารู้สึกตัวอีกทีเมื่อรับรู้ว่ามีสายตาจ้องมองพร้อมกับการขยับตัวเบา ๆ ของใครบางคนหญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองแล้วพบว่าเทพทัตกำลังนั่งขัดสมาธิมีหมอนวางบนตักและเท้าคางมองเธออยู่

“ตื่นนานแล้วหรือคะ”คำถามของเธอทำให้เกิดรอยยิ้มบาง ๆ บนริมฝีปากของอีกฝ่าย

“เพิ่งตื่นครับเห็นมัทกำลังเพลินก็เลยไม่เรียก”

“ไม่น่าเกรงใจเลยนะคะเผื่อผู้กองอยากกลับเร็ว” สีหน้ากระดากนิดหนึ่งไม่แน่ใจว่าเขาจะทันเห็นไหมว่าระหว่างที่เขียนบาง๰่๥๹บางตอนเธอก็เผลอยิ้มไปด้วย

“วันนี้ผมว่างไม่มีธุระที่ไหน”

“แต่เ๽้าของแพเขาคงอยากไล่เราแล้วมั้งคะ”มัทรีก้มดูเวลาจากนาฬิกาข้อมือ เธอกับเขาใช้เวลาอยู่ตรงนี้กว่าสามชั่วโมงทีเดียว

“งั้นก็กลับกันดีกว่าครับ”ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน ไม่มีท่าทีงัวเงียของคนเพิ่งตื่นนอนเลยบางทีเขาอาจจะตื่นมานานกว่าที่มัทรีคิดเสียอีก

หญิงสาวเก็บสมุดกับปากกาลงย่ามแล้วลุกตามชายหนุ่มเบี่ยงตัวหลบให้เธอเดินนำส่วนเขาตามมาใกล้ ๆ

“มัทจะว่าอะไรไหมถ้าผมจะขอแวะซื้อของหน่อย”พอขึ้นไปนั่งหลังพวงมาลัยชายหนุ่มก็ถาม

“ตามสบายเลยค่ะ”

“มัทไม่รีบกลับไปเขียนนิยายต่อเหรอครับ”

“ไม่ต้องค่ะ”

“ผมนึกว่านักเขียนต้องรีบเขียนให้ทันตามอารมณ์หรือจินตนาการตอนนั้นๆ เสียอีก”

“บางคนอาจใช่ค่ะแต่มัททำพล็อตการ์ดไว้เรียบร้อยแล้ว รู้ว่าตอนนี้ตัวละครตัวไหนจะทำอะไรถึงไม่ได้เขียนต่อเนื่องจนจบตอนก็กลับมาเขียนใหม่ได้สบาย ๆ ค่ะ”

“อีกคำถามหนึ่งครับ...”เทพทัตเว้นจังหวะ คล้ายกับกำลังชั่งใจว่าควรถามดีไหม

มัทรีมองหน้าเขารอคำพูดประโยคถัดไป

“ผมอยากรู้ว่าเวลาเขียนฉากเลิฟซีนน่ะมันต้องมีอารมณ์ร่วมไหม” เขากล่าวออกมาในที่สุด

น่าประหลาดยิ่งนัก...เพราะนอกจากเสียงแหบพร่านั้นจะแหบยิ่งกว่าเก่าหากรอยยิ้มบวกกับประกายบางอย่างในดวงตาของเขาบอกเธอว่าชายหนุ่มกำลังเขิน

“ขอผ่านค่ะมัทขอไม่ตอบคำถามนี้” ดูเหมือนว่าหญิงสาวจะติดเชื้อหน้าแดงและอาการวางมือวางไม้ไม่ถูกมาจากเขา

ชายหนุ่มเพียงแค่พยักหน้าทำเสียงรับรู้ในลำคอ และไม่เซ้าซี้เธออีกถึงกระนั้นรอยยิ้มและประกายพร่างพราวในดวงตาของเขายังทำให้มัทรีรู้สึกร้อน ๆ หนาวๆ ขึ้นมาจนได้

สถานที่ที่เทพทัตแวะซื้อของคือห้างสรรพสินค้าซึ่งมีอยู่แทบทุกจังหวัดของประเทศแถมระยะหลังๆ ยังกระจายออกไปตามอำเภอใหญ่ ๆ เสียด้วยชายหนุ่มจอดรถบริเวณลานจอดของห้างแล้วเดินนำหญิงสาวเข้าไป

“แยกกันเดินดีไหมคะ”มัทรีเสนอ “เผื่อผู้กองอยากซื้อของใช้ที่เป็๲ส่วนตัวมาก ๆ”

หญิงสาวหยิบตะกร้าใบหนึ่งมาคล้องแขนขณะที่เทพทัตเปลี่ยนใจจากรถเข็นมาทำตาม แต่ยังไม่ยอมแยกไปตามที่หญิงสาวบอกมัทรีเดินไปแผนกอาหารสดเป็๞ลำดับแรก เธอคิดว่าไหน ๆก็มาแล้วซื้ออะไรติดไม้ติดมือกลับไปบ้างก็ดีจะได้ไม่ต้องมาซื้ออีกให้ยุ่งยาก พอเทพทัตเห็นดังนั้นก็ยิ้มกว้าง

“เพิ่งกินไปเมื่อกี้หิวอีกแล้วเหรอครับ”

“เอาไว้กินวันหลังต่างหาก”เธอว่าแล้วก็ถอนใจก่อนจะบ่น “ทำไมคนเรากินบ่อยจังก็ไม่รู้”

หญิงสาวเลือกหมูสันนอกชิ้นใหญ่คิดถึงสเต๊กหมูเนื้อนุ่มฉ่ำ ตัดสินใจไม่ถูกว่าจะชวนผู้กองหนุ่มอยู่รับประทานอาหารเย็นด้วยอีกมื้อไหม

“ผมว่าคงเป็๞เพราะเราทำงานหลายอย่างต้องใช้พลังงานเยอะก็เลยต้องกินให้มากครับ”ชายหนุ่มตอบพร้อมรอยยิ้มเอ็นดูเห็นบ่นอย่างนั้นแต่มัทรีก็ยังเลือกของกินใส่ถุงไปยื่นให้พนักงานชั่งน้ำหนักไม่หยุดมือ

“ผมว่าตะกร้าไม่พอแล้วมั้งครับผมไปเอารถเข็นให้ดีกว่า”

มัทรีหัวเราะเก้อๆ เธอมักเป็๞อย่างนี้เสมอ เลือกหยิบตะกร้ามาเผื่อว่าตัวเองจะได้ซื้อน้อยลงแต่พอได้ซื้อก็ขยันเพิ่มน้ำหนักลงไปจนหิ้วไม่ไหวทุกที

“ไหนผู้กองว่าจะซื้อของไงคะมาเดินตามมัทอยู่ทำไม” หญิงสาวถามเมื่อเทพทัตได้รถเข็นกลับมา

“เห็นมัทซื้อแล้วดูเพลินเลย”

หญิงสาวยิ้มแหยๆเธอก็เหมือนผู้หญิงทั่วไปที่เพลิดเพลินกับการจับจ่ายอยู่เสมอจะต่างกันก็ตรงที่มัทรีชอบซื้อของกินมากกว่าพวกเสื้อผ้าหรือสินค้าตามแฟชั่น

“ผู้กองจะซื้ออะไรหรือคะหรืออยากจะให้มัทช่วยเลือก” เธอนึกขึ้นได้ว่าบางทีเขาอาจจะอยากได้คำแนะนำ

“พอดีภรรยาของเพื่อนคนหนึ่งกำลังจะคลอดครับผมไม่รู้ว่าจะซื้ออะไรให้เขาดี”

“เสื้อผ้าของใช้เด็กอ่อนไหมคะส่วนตัวแม่ก็อาจจะเป็๞พวกเครื่องดื่มสำเร็จรูปแบบชงดื่มบำรุงกำลังหรือกระตุ้นน้ำนมก็ดี”

หญิงสาวออกความเห็นเดินนำเขาไปยังแผนกขายของดังกล่าวช่วยกันเลือกและออกความเห็นจนพนักงานประจำแผนกนั้นยิ้มด้วยความเอ็นดูถึงกับทักว่า

“ดีจังเลยนะคะคุณพ่อคุณแม่เตรียมตัว๻ั้๫แ๻่เนิ่นๆ แบบนี้”

มัทรีขยับจะปฏิเสธแต่ผู้กองหนุ่มไวกว่าตอบว่า

“พอดีผมเห่อน่ะครับอะไรที่เตรียมไว้ให้เขาได้ก็อยากเตรียมไว้”

“ผู้กองไปอำเขาทำไมคะ”หญิงสาวหันไปค้อนให้เขาทีหนึ่งก่อนจะกล่าวแก้“ซื้อไปเยี่ยมเพื่อนที่เพิ่งคลอดน่ะค่ะ ไม่ได้เตรียมไว้ใช้เอง”

“เหรอคะขอโทษนะคะนึกว่าคุณสองคนเป็๞...” พนักงานขายหยุดคำพูดของตัวเองไว้แค่นั้น

“ไม่ค่ะไม่ใช่...” หญิงสาวปฏิเสธพัลวันแม้ไม่ต้องส่องกระจกก็รู้ว่าตัวเองหน้าแดงไปหมดเพราะรู้สึกถึงความร้อนที่แผ่ซ่านไปทั่วใบหน้า

เทพทัตหัวเราะเบาๆ แล้วเข็นรถหนีไปอีกมุมหนึ่ง

“มัทไม่สนุกด้วยนะคะผู้กอง”มัทรีเดินตามมาต่อว่าเขา

เทพทัตกำลังดูกิฟท์เซ็ทที่ประกอบไปด้วยน้ำยาทำความสะอาดของใช้สำหรับเด็กพอดี

“มัทว่าซื้ออันนี้ด้วยดีไหมครับ”ชายหนุ่มชูสินค้าชิ้นนั้นให้เธอดู

“แล้วแต่ผู้กองเถอะค่ะมัทไม่ช่วยเลือกแล้ว” หญิงสาวตอบแล้วเดินเลี่ยงไปอีกทาง

เทพทัตได้แต่ยิ้มขำแล้วส่ายหน้าเขาเพิ่งจะตีความหมายของคำพูดระหว่างมัทรีกับพนักงานขายออกตอนนี้เองใครจะคิดว่าคำพูดตรง ๆ ของเขาจะทำให้หญิงสาวสองคนคิดเป็๲ตุเป็๲ตะ คนแรกนั้นช่างคิดช่างจินตนาการ ส่วนคนหลังคงอยากเอาใจลูกค้าแต่ไม่ได้สังเกตอะไรเลย แม้ชุดที่มัทรีสวมเมื่อดูเผิน ๆ แล้วจะคล้ายชุดคลุมท้อง แต่ก็ไม่ได้มีส่วนเกินตรงไหนยื่นออกมาสักนิด

จวบจนจ่ายเงินเสร็จแล้วมาขึ้นรถมัทรียังไม่วายบ่นกระปอดกระแปดเพราะเคืองไม่หาย

“มัทครับจริง ๆ นะของพวกนี้ดูไว้ก็ไม่เสียหลาย” ชายหนุ่มพยายามอธิบายเอาใจนึกถึงสาเหตุที่ตนเองไม่ได้แก้ตัวกับพนักงานขายแล้วก็ได้แต่อมยิ้มอยู่คนเดียว

“ผู้กองเพิ่งจะจีบมัทเองนะคะยังไม่ได้เป็๞อะไรกันสักหน่อย”

เทพทัตกลั้นยิ้มขณะที่คนพูดไม่รู้ตัวว่าเผลออนุญาตให้ชายหนุ่มจีบตัวเองไปแล้ว