ความตั้งใจเป็นเทพเซียนด้วยตนเอง

ตอนที่ 10 เ๽้าชนะแล้ว

หม่าเฟย: "ใช่แล้ว เรามาดูกันว่าเ๽้าจะสามารถแสดงให้เห็นถึงความแข็งแกร่งของวิชาที่เ๽้าเรียนรู้ได้หรือไม่"

หลงเหยียนยืนหยัดด้วยความมุ่งมั่น เขารู้ดีว่านี่เป็๲โอกาสสำคัญที่จะพิสูจน์ความสามารถของตนเองและปกป้องเพื่อนร่วมรุ่น ความตึงเครียดในบรรยากาศทำให้ทุกคนรอบข้างต่างจับจ้องไปที่การเผชิญหน้าครั้งนี้ด้วยความคาดหวังและความกังวล

หลงเหยียน หลี่เฉียง และหม่าเฟยต่างก็เตรียมพร้อมสำหรับการประลอง พวกเขาเดินเข้ามาในวงกลมที่กำหนดไว้สำหรับการต่อสู้ สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่พวกเขาด้วยความคาดหวังและความกังวล

ลานฝึกฝนกลางนิกายผาสุขยังคงเงียบสงบ แสงแดดอ่อนๆ ส่องลงมาผ่านกิ่งไม้สร้างเงาที่เคลื่อนไหวบนพื้นหญ้า ลมเบาๆ พัดผ่านสร้างบรรยากาศที่เย็นสบาย แต่ในขณะเดียวกันก็มีความตึงเครียด

หลงเหยียน หลี่เฉียง และหม่าเฟยยืนตรงข้ามกันในวงกลมที่กำหนดไว้สำหรับการประลอง

ศิษย์ในนิกายผาสุขมารวมตัวกันรอบๆ วงกลม บางคนยืนด้วยความตื่นเต้น บางคนมีสีหน้ากังวล

แสงแดดที่ส่องลงมาผ่านกิ่งไม้สร้างเงาที่เคลื่อนไหวบนพื้นหญ้า เพิ่มบรรยากาศของความตึงเครียด

ลมเบาๆ พัดผ่านทำให้ใบไม้ร่วงลงมาบนพื้นหญ้า เสียงกระซิบของลมเพิ่มความรู้สึกของความตึงเครียดในบรรยากาศ

บทสนทนา:

หลี่เฉียง: "พร้อมหรือยังหลงเหยียน? เ๽้าคิดว่าเ๽้าจะสู้กับพวกเราได้หรือ?"

หม่าเฟย: "ใช่แล้ว เราจะให้เ๯้าเห็นว่าความสามารถของพวกเรานั้นเหนือกว่าเ๯้าอย่างไร"

หลงเหยียนมองไปที่หลี่เฉียงและหม่าเฟยด้วยสายตาที่มั่นคงและมุ่งมั่น เขาเตรียมพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับพวกเขาโดยไม่มีความหวาดกลัวในใจ

หลงเหยียน: "ข้าพร้อมแล้ว มาเริ่มกันเถอะ ข้าจะพิสูจน์ให้เห็นว่าข้ามีความสามารถพอที่จะสู้กับพวกเ๽้าได้"

การประลองระหว่างหลงเหยียนกับหลี่เฉียงและหม่าเฟยดำเนินไปอย่างดุเดือด ใน๰่๥๹เวลาที่สถานการณ์เริ่มเข้าขั้นคับขัน หลงเหยียนตัดสินใจใช้วิชาย่างก้าวมัจฉาเพื่อตอบโต้การโจมตีของศัตรู การเคลื่อนไหวที่ลื่นไหลและรวดเร็วของวิชานี้ทำให้หลงเหยียนสามารถหลบหลีกการโจมตีและตอบโต้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ

หลงเหยียนเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ใช้การก้าวย่างที่เบาและลื่นไหลเหมือนปลาที่ว่ายน้ำในน้ำใส การโจมตีของหลี่เฉียงและหม่าเฟยถูกหลบหลีกอย่างง่ายดาย ทำให้ทั้งสองเริ่มรู้สึกถึงความยากลำบากในการต่อสู้

ลานฝึกฝนกลางนิกายผาสุขยังคงเต็มไปด้วยศิษย์ที่มาชมการประลอง แสงแดดอ่อนๆ ส่องลงมาผ่านกิ่งไม้ สร้างเงาที่เคลื่อนไหวบนพื้นหญ้า ลมเบาๆ พัดผ่านทำให้บรรยากาศเย็นสบาย แต่เต็มไปด้วยความตึงเครียดและความตื่นเต้น

หลงเหยียนเคลื่อนไหวอย่างลื่นไหลและรวดเร็ว ใช้การก้าวย่างที่เหมือนปลาที่ว่ายน้ำในน้ำใส

หลี่เฉียงและหม่าเฟยพยายามโจมตีหลงเหยียน แต่การโจมตีของพวกเขาถูกหลบหลีกอย่างง่ายดาย

ศิษย์ในนิกายผาสุขมองด้วยความตื่นเต้นและทึ่งในความสามารถของหลงเหยียน

แสงแดดที่ส่องลงมาผ่านกิ่งไม้สร้างเงาที่เคลื่อนไหวบนพื้นหญ้า เพิ่มบรรยากาศของความตึงเครียด

ลมเบาๆ พัดผ่านทำให้ใบไม้ร่วงลงมาบนพื้นหญ้า เพิ่มความรู้สึกของความเป็๲ธรรมชาติและความสงบ

หลี่เฉียง: "เ๽้าเคลื่อนไหวได้เร็วมาก ข้าต้องยอมรับว่าเ๽้าไม่ได้อ่อนแออย่างที่ข้าคิด"

หม่าเฟย: "แต่นั่นไม่พอที่จะทำให้เรายอมแพ้หรอก!"

หลี่เฉียงพยายามโจมตีด้วยหมัดที่ทรงพลัง แต่หลงเหยียนหลบหลีกด้วยการก้าวย่างที่รวดเร็วและลื่นไหล

หลงเหยียน: "วิชาย่างก้าวมัจฉาไม่ใช่แค่การหลบหลีก แต่ยังสามารถใช้ในการโจมตีได้ด้วย!"

หลงเหยียนใช้การก้าวย่างเข้ามาใกล้หลี่เฉียงและหม่าเฟย แล้วโจมตีด้วยหมัดพายุทะเลที่ทรงพลัง การโจมตีนี้ทำให้หลี่เฉียงและหม่าเฟยต้องถอยหลังและหายใจหอบ

หลี่เฉียง: "พลังของเ๽้า... มันมากกว่าที่ข้าคาดคิดไว้!"

หม่าเฟย: "เราต้องร่วมมือกันจัดการเขา!"

หลี่เฉียงและหม่าเฟยพยายามโจมตีพร้อมกัน แต่หลงเหยียนยังคงใช้วิชาย่างก้าวมัจฉาในการหลบหลีกและตอบโต้ การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือดและเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

การใช้หมัดพายุทะเล

หลังจากที่หลงเหยียนใช้วิชาย่างก้าวมัจฉาในการหลบหลีกการโจมตีของหลี่เฉียงและหม่าเฟย การประลองยังคงดำเนินไปอย่างดุเดือด หลี่เฉียงและหม่าเฟยไม่ยอมแพ้ พวกเขาพยายามร่วมมือกันในการโจมตีเพื่อหยุดหลงเหยียน ท่ามกลางความตึงเครียดและความตื่นเต้น หลงเหยียนตัดสินใจใช้วิชาหมัดพายุทะเลเพื่อตอบโต้การโจมตี

หลี่เฉียงและหม่าเฟยประสานการโจมตีพร้อมกัน หลงเหยียนใช้วิชาย่างก้าวมัจฉาในการหลบหลีก จากนั้นเขาเตรียมพร้อมที่จะใช้หมัดพายุทะเลเพื่อตอบโต้ พลังของหมัดพายุทะเลทำให้หลงเหยียนมีความมั่นใจในการเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่ง

ลานฝึกฝนกลางนิกายผาสุขยังคงเต็มไปด้วยศิษย์ที่มาชมการประลอง แสงแดดอ่อนๆ ที่ส่องลงมาผ่านกิ่งไม้สร้างเงาที่เคลื่อนไหวบนพื้นหญ้า ลมเบาๆ พัดผ่านสร้างบรรยากาศที่เย็นสบาย แต่เต็มไปด้วยความตึงเครียดและความตื่นเต้น

หลงเหยียนยืนหยัดด้วยความมั่นใจ พร้อมที่จะใช้หมัดพายุทะเล

หลี่เฉียงและหม่าเฟยพยายามโจมตีพร้อมกัน แต่การโจมตีของพวกเขาถูกหลบหลีกอย่างชำนาญ

ศิษย์ในนิกายผาสุขมองด้วยความตื่นเต้นและทึ่งในความสามารถของหลงเหยียน

แสงแดดที่ส่องลงมาผ่านกิ่งไม้สร้างเงาที่เคลื่อนไหวบนพื้นหญ้า เพิ่มบรรยากาศของความตึงเครียด

ลมเบาๆ พัดผ่านทำให้ใบไม้ร่วงลงมาบนพื้นหญ้า เพิ่มความรู้สึกของความเป็๲ธรรมชาติและความสงบ

หลี่เฉียง: "เ๽้าเคลื่อนไหวได้รวดเร็ว แต่เ๽้าจะไม่สามารถหลบหนีจากการโจมตีของเราตลอดไป!"

หม่าเฟย: "ใช่แล้ว เรามาดูกันว่าเ๽้าจะทำอย่างไรเมื่อเผชิญกับพลังของพวกเรา!"

หลงเหยียนมองไปที่หลี่เฉียงและหม่าเฟยด้วยสายตาที่มั่นคงและมุ่งมั่น เขาตัดสินใจใช้หมัดพายุทะเลเพื่อตอบโต้

หลงเหยียน: "ข้าจะให้พวกเ๽้าเห็นถึงพลังของหมัดพายุทะเล!" 

หลงเหยียนใช้หมัดพายุทะเลในการโจมตี พลังของหมัดทำให้เกิดกระแสลมแรงที่พัดพาเอาฝุ่นและใบไม้ขึ้นสู่ท้องฟ้า การโจมตีนี้มีพลังรุนแรงเหมือนพายุที่โหมกระหน่ำ หลี่เฉียงและหม่าเฟยต้องถอยหลังและพยายามป้องกันตัว

หลี่เฉียง: "พลังของหมัดนี้... มันรุนแรงเกินกว่าที่ข้าคิด!"

หม่าเฟย: "เราต้องหาทางหยุดเขา ไม่เช่นนั้นเราจะถูกทำลาย!"

หลงเหยียนไม่ปล่อยให้คู่ต่อสู้มีโอกาสโจมตีอีก เขาใช้หมัดพายุทะเลต่อเนื่องในการโจมตี ทำให้หลี่เฉียงและหม่าเฟยไม่สามารถตั้งตัวได้ การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือดและเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

การประลองดำเนินไปอย่างดุเดือด หลี่เฉียงและหม่าเฟยร่วมมือกันโจมตีหลงเหยียน แต่พลังของหมัดพายุทะเลและวิชาย่างก้าวมัจฉาของหลงเหยียนทำให้เขาสามารถหลบหลีกและตอบโต้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ ในที่สุด การต่อสู้ก็มาถึงจุดที่หลงเหยียนสามารถเอาชนะหลี่เฉียงและหม่าเฟยได้

 เฟยถูกโจมตีอย่างต่อเนื่องจากหมัดพายุทะเลของหลงเหยียน พวกเขาพยายามป้องกันตัวแต่ก็ไม่สามารถรับมือกับพลังที่รุนแรงและต่อเนื่องได้ ในขณะที่การประลองดำเนินไป ศิษย์ในนิกายผาสุขมองด้วยความตื่นเต้นและทึ่งในความสามารถของหลงเหยียน

ลานฝึกฝนกลางนิกายผาสุขยังคงเต็มไปด้วยศิษย์ที่มาชมการประลอง แสงแดดอ่อนๆ ส่องลงมาผ่านกิ่งไม้ สร้างเงาที่เคลื่อนไหวบนพื้นหญ้า ลมเบาๆ พัดผ่านสร้างบรรยากาศที่เย็นสบาย แต่เต็มไปด้วยความตึงเครียดและความตื่นเต้น

หลงเหยียนโจมตีหลี่เฉียงและหม่าเฟยด้วยหมัดพายุทะเล ทำให้ทั้งสองต้องถอยหลังและหายใจหอบ

ศิษย์ในนิกายผาสุขมองด้วยความตื่นเต้นและทึ่งในความสามารถของหลงเหยียน