(นิยายแปล) ขาดทุนไม่อั้น ขอแค่ฉันได้เป็นเศรษฐี : Losing Money to Be a Tycoon

        เสี่ยวลู่เป็นสมาชิกคนหนึ่งของทีมออกแบบรับผิดชอบออกแบบระบบและโหมดผีในเกม

        เขามีประสบการณ์น้อยกว่าหวงซื่อปั๋วอีกเพราะก่อนหน้านี้เป็นแค่เด็กฝึกงานในบริษัทเกมแต่ก็ไม่ได้รับมอบหมายงานสำคัญอะไรสักอย่างได้ทำแค่กรอกเอกสารและงานยิบย่อยเป็นบางครั้งถึงจะไม่ได้ถือว่าไม่มีประสบการณ์การทำงานเลย แต่ก็บอกได้แค่ว่าพอถูๆ ไถๆไปเท่านั้น

        บริษัทส่วนใหญ่จะตัดสินคนจากตำแหน่งและประสบการณ์การทำงาน (ความสามารถ) ถึงจะมีระยะการทำงานเท่ากันแต่จากประสบการณ์ที่ต่างกัน หวงซื่อปั๋วจึงถือเป็นรุ่นพี่ในจุดนี้

        “ได้ครับพี่หวง! เดี๋ยวผมจัดการให้ตอนนี้เลย!”

        เสี่ยวลู่เปิดเครื่องมือพัฒนาเกมแล้วปรับระบบตามที่หวงซื่อปั๋วบอก

        เกมฐานทัพกลางทะเลได้เข้าสู่ขั้นตอนการสร้างแล้วมีการใส่เทมเพลตและระบบต่างๆที่ซื้อมาก่อนหน้านี้เข้าไปในเครื่องมือพัฒนาเกมเพื่อให้เหล่านักออกแบบเริ่มสร้างเกม

        เนื่องจากเครื่องมือพัฒนาเกมไม่ได้ใช้งานยากและทุกคนมีประสบการณ์มาก่อนกระบวนการทำงานจึงเป็นไปอย่างรวดเร็วกว่าตอนที่คนไร้ประสบการณ์อย่างเผยเชียนรับผิดชอบเพียงคนเดียว

        “ตั้งใจทำงานอย่ามัวคิดถึงแต่ทริปไปกว่างโจว โฟกัสที่งานก่อน”หวงซื่อปั๋วย้ำพอเห็นเสี่ยวลู่เหม่อ

        เสี่ยวลู่เขินเล็กน้อยเขาลูบหลังศีรษะตนเอง “โห่ พี่หวง ผมไม่เคยไปกว่างโจวมาก่อนเลยนะ แถมเราจะได้ไปสตูดิโอมีชื่อเสียงอย่างเทียนหัวสตูดิโออีก! ผมก็ต้องตื่นเต้นเป็นธรรมดา แต่ไม่ต้องห่วงครับผมการันตีเลยว่างานได้คุณภาพตามที่บอกแน่นอน”

        หวงซื่อปั๋วพยักหน้าจากนั้นก็เดินกลับโต๊ะไปทำงานต่อ

        จริงๆแล้วเขาก็ไม่เคยไปกว่างโจวมาก่อนเหมือนกัน

        ไม่ใช่แค่เขาคนส่วนใหญ่ในบริษัทก็ไม่เคยไปมาก่อน

        ตั๋วเครื่องบินจากจิงโจวไปกว่างโจวราคาประมาณสองถึงสามพันหยวนสำหรับคนส่วนใหญ่ ก่อนจะเข้าบริษัทเถิงต๋า พวกเขาแทบไม่มีเงินเลยแล้วจะเอาเงินไหนไปซื้อตั๋วเครื่องบินได้...

        พอได้ยินเรื่องศึกษาดูงานหวงซื่อปั๋วกับเปาซวี่ไม่ได้แสดงปฏิกิริยาอะไร ไม่เหมือนคนอื่นๆ ที่เฮกันยกใหญ่

        เปาซวี่เป็นพวกเก็บตัวไม่ค่อยชอบออกไปไหน เขาอยากเก็บเลเวลอยู่ออฟฟิศตลอดเวลามากกว่า

        ส่วนหวงซื่อปั๋วเขาคิดแค่ว่าจะทำอย่างไรให้ไม่กระทบตารางงาน

        หลังจากคำนวณตารางงานคร่าวๆหวงซื่อปั๋วก็พบว่าการไปศึกษาดูงานครั้งนี้ไม่ได้กระทบกับกระบวนการทำงานมากเท่าไหร่เกมฐานทัพกลางทะเลน่าจะเสร็จสมบูรณ์ตามกำหนดการ พอรู้อย่างนั้น เขาก็สงบใจลงได้

        สำหรับหวงซื่อปั๋วตอนนี้สิ่งเดียวที่สำคัญสำหรับเขาก็คือกระบวนการสร้างเกม!

        บอสเผยเป็นคนฉลาดที่ให้เขารับผิดชอบงานใหญ่และจ่ายตอบแทนมากโขขณะเดียวกันเขายังพาทุกคนไปศึกษาดูงานถึงกว่างโจวอีกไม่มีทางใดเลยที่พวกเขาจะตอบแทนความมีน้ำใจนี้ได้!

        ถ้าหวงซื่อปั๋วไม่คุมให้การสร้างเกมเป็นไปอย่างสมบูรณ์แบบเขาจะต้องเศร้าที่ทำให้บอสเผยผิดหวัง!

        แต่อย่างไรหวงซื่อปั๋วก็อยากจะไปดูงานที่เทียนหัวสตูดิโอด้วยเหมือนกัน

        สตูดิโอที่ว่าเป็นสตูดิโอชื่อดังภายในประเทศก่อนจะก้าวเข้าสู่วงการ หวงซื่อปั๋วตั้งสตูดิโอนี้ไว้เป็นเป้าหมายในสายอาชีพ!

        หลังจากเริ่มทำงานหวงซื่อปั๋วก็ได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับเทียนหัวสตูดิโอมาบ้าง

        มีคนบอกว่าเทียนหัวสตูดิโอเคยให้โบนัสเท่ากับเงินเดือนห้าเดือน

        บ้างก็บอกว่าเทียนหัวสตูดิโอให้เงินโบนัสต่อเดือนกับทีมออกแบบสูงกว่าฐานเงินเดือนพวกเขาเสียอีก

        บางคนบอกว่าเทียนหัวสตูดิโอให้รถสปอร์ตตอนท้ายปีเป็นโบนัสใหญ่

        หวงซื่อปั๋วไม่เคยเช็กข่าวลือนี้แต่ก็ชัดเจนว่าเทียนหัวสตูดิโอเป็นที่ทำงานในฝันของคนส่วนใหญ่ในวงการเกม

        การได้ไปดูงานที่สถานที่แบบนี้จะเป็นประโยชน์ต่อหน้าที่การงานของเขาในอนาคตอย่างแน่นอน!

        ...

        ...

        หนึ่งเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็ว

        วันศุกร์ที่27 เดือนพฤศจิกายน  

        กลุ่มพนักงานบริษัทเถิงต๋าเน็ตเวิร์กเทคโนโลยีเดินทางจากสนามบินมาถึงโรงแรมพวกเขาขึ้นห้องไปเก็บกระเป๋า

        มณฑลฮั่นตงเข้าหน้าหนาวแล้วอากาศเย็นจัด แต่ที่กว่างโจวอุณหภูมิกลับสูงกว่าแดดยามบ่ายสาดส่องอาบร่างทุกคนให้ความอบอุ่น

        หวงซื่อปั๋วรู้สึกสับสนเล็กน้อย

        บรรยากาศตอนนี้เหมือนวันหยุดพักร้อนไม่มีผิด!

        สาวๆฝ่ายบริหารบางคนกำลังเช็กตารางการเที่ยวบนมือถือวางแผนว่าวันพรุ่งนี้จะไปเที่ยวที่ไหน ไปเดินห้างไหน

        คนจากทีมออกแบบบางส่วนกำลังหาซูเปอร์มาร์เก็ตใกล้ๆเพื่อซื้อเบียร์ขึ้นห้องไปนั่งก๊งพลางเล่นเกมการ์ดตอนดึกๆ

        มียี่สิบเจ็ดคนที่เข้าร่วมการศึกษาดูงานครั้งนี้เปาซวี่ไม่ได้มาด้วยเพราะไม่ได้สนใจอะไรและอยากอยู่ออฟฟิศมากกว่า

        ส่วนบอสเผย...

        เขาไม่ได้มารวมกลุ่มกับเหล่าพนักงานและขึ้นห้องไปก่อนแล้วเพราะอยากพักให้หายเหนื่อยจากการนั่งเครื่อง

        เลขาซินเป็นคนจัดการเรื่องการศึกษาดูงานครั้งนี้เผยเชียนไม่ได้ยุ่งอะไรด้วยเลย

        หวงซื่อปั๋วกับเสี่ยวลู่พักห้องเดียวกันหลังจากเก็บกระเป๋าหวงซื่อปั๋วก็หยิบโน้ตบุ๊กออกมาตรวจดูแบบร่างไปพร้อมกับปรับแต่งเนื้อเรื่องของเกม

        ตอนนี้พวกเขาวางเค้าโครงเกมฐานทัพกลางทะเลเสร็จเรียบร้อยแล้วแต่เปาซวี่รู้สึกว่ายังมีบางจุดในเรื่องการควบคุมและรายละเอียดทั่วไปที่สามารถปรับปรุงเพิ่มได้

        หวงซื่อปั๋วเป็นกังวลเหมือนกันเพราะเขาอยากตั้งใจทำงานให้เกมออกมาสมบูรณ์แบบ

        ตัวเกมจะออกมายอดเยี่ยมได้จริงๆก็ต่อเมื่อผู้เล่นมืออาชีพอย่างเปาซวี่ไม่พบปัญหาใดๆ!

        “พี่หวงผมออกไปหาคนอื่นๆ ก่อนนะ ถ้าพี่เหนื่อยก็พักก่อนได้”เสี่ยวลู่บอกหวงซื่อปั๋วก่อนออกไปสนุกสนานกับคนอื่นๆ

        ...

        ในห้องของเผยเชียน...

        “พี่เชียนผมเบื่อที่ต้องทำตัวแบบนี้...เราต้องทำเป็นห่างเหินกันเพราะเรื่องงาน...”หม่าหยางว่าอย่างเหนื่อยอ่อน

        ตอนนี้คนเดียวในบริษัทที่รู้เรื่องความสัมพันธ์ของเผยเชียนกับหม่าหยางมีแค่เลขาซิน

        ด้วยเหตุนี้หม่าหยางจึงต้องทำตัวเหมือนเป็นคนอื่นคนไกลกับเผยเชียนเมื่ออยู่ต่อหน้าคนอื่นๆการต้องเรียกเผยเชียนว่าบอสเผยตลอดเวลาทำให้เขารู้สึกเหนื่อย

        พวกเขาเป็นพี่น้องนอนร่วมเตียงสองชั้นแต่ตอนนี้ต้องมาเว้นระยะห่างจากกัน...

        “แกต้องเสียสละเพื่อบริษัท”เผยเชียนตบบ่าหม่าหยาง “ตอนนี้แกเป็นหูเป็นตาให้ฉันในบริษัท! แกต้องบอกฉันทันทีที่เจอปัญหาอะไร!”

        ถ้าเผยเชียนเปิดเผยความสัมพันธ์คนอื่นๆ อาจจะระแวงหม่าหยางเอาได้

        ถึงตอนนั้นคงจะยากสำหรับเขาที่จะได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในบริษัท

        เผยเชียนจะต้องมั่นใจว่าคุมสถานการณ์ทั้งหมดอยู่ไม่อย่างนั้นจะซวยเอาถ้าพวกเขาผลาญเงินไม่ได้ขึ้นมา!

        ใบหน้าใหญ่ของหม่าหยางดูใหญ่ขึ้นไปอีก“พี่พูดเหมือนผมเป็นสายสืบ แต่ช่วงนี้ก็ไม่ค่อยมีอะไรหรอกทุกคนกำลังตั้งใจทำงานตามแบบร่างกัน”

        เผยเชียนพยักหน้าดีมาก!

        ก่อนหน้านี้เขาดูแบบร่างไปคร่าวๆแล้ว ถึงจะไม่เข้าใจทั้งหมดดี แต่ก็รู้ว่ามีตามที่เขากำหนดครบสามข้อ

        ขอแค่ไม่มีการปรับแต่งครั้งใหญ่กับแบบร่างก็มีโอกาสสูงที่เกมจะเจ๊ง เขาจึงไม่ได้กังวลอะไรมาก

        “ใช่แล้วก็ เหมือนทุกคนจะตื่นเต้นกันใหญ่ที่ได้ไปเทียนหัวสตูดิโอพวกเขาเจ๋งขนาดนั้นเลยเหรอ” หม่าหยางถาม

        “ฉันจะไปรู้ได้ไง”เผยเชียนไม่ได้รู้เรื่องวงการนี้มากมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วแล้วก็ไม่รู้ว่าสตูดิโอที่ว่าเป็นอย่างไร

        เขาแค่อยากมาที่กว่างโจวเพื่อผลาญเงินส่วนเทียนหัวสตูดิโอแค่บังเอิญเป็นหนึ่งในสตูดิโอที่เลขาซินติดต่อไป

        พนักงานคนอื่นๆคิดว่าเผยเชียนตั้งใจวางแผนออกมาแบบนี้ ซึ่งห่างไกลจากความจริงไปมากเขาแทบไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าคนก่อตั้งเทียนหัวสตูดิโอคือใคร...

        “ที่แรกที่เราจะไปวันพรุ่งนี้คือเทียนหัวสตูดิโออย่าลืมถามคำถามเยอะๆ จะได้ไม่ดูแปลกเราต้องทำตัวให้เป็นมิตรเพราะเขาใจดีต้อนรับเรา” เผยเชียนย้ำ

        ในฐานะประธานบริษัทเผยเชียนไม่จำเป็นต้องถามคำถามหรือทำตัวเป็นกันเองเพราะจะเป็นการลดภาพลักษณ์ตัวเองลง

        ดังนั้นหม่าหยางจึงต้องเป็นคนทำหน้าที่นี้

        หม่าหยางพยักหน้า“ไม่ต้องห่วง พี่เชียน! ปล่อยเป็นหน้าที่ผมเอง!”