ได้เกิดใหม่ข้าจะไม่ขี้เกียจแล้วสาบานเลย

           ออกเดินทางต่ออีกครั้ง เมื่อถึงเมืองที่อยู่ถัดไปจากจุดที่จับกุมกองโจรได้รองเสนาบดี(ขอเปลี่ยนคำนะคะ)ที่เป็นผู้นำก็สั่งการใรแวะเข้าเมืองเพื่อที่ส่งตัวนักโทษหรือพวกโจรให้เจ้าเมืองทำการลงโทษต่อไปดังนั้นวันนี้เขาจึงให้คนในขบวนเดินทางได้พักผ่อนในเมืองหนึ่งวันคนที่ดีใจสุดก็เห็นจะเป็นใครไปไม่ได้ถ้าไม่ใช่ชิงเถานั่นเอง

‘เชี่ยนเชี่ยนเมืองนี้มีอะไรดีๆ บ้างหรือ’ เช่นเดิมก่อนจะออกตระเวนเที่ยวชิงเถาก็ต้องถามคนที่น่าจะรู้มากกว่านางเสียก่อนจึงจะไม่ได้เสียเวลาเดินลัดเลาะสอบถามหาเอง

‘เมืองนี้มีเหมืองหินแร่แล้วก็หยก’เชี่ยนเชี่ยนก็ไม่เคยทำให้ชิงเถาผิดหวังในความสามารถของนางเช่นกัน

‘เช่นนั้นหรือ น่าสนใจไม่น้อย ไปเถอะ ไปใช้เงินกัน’ชิงเถานางสนใจกับสินค้าแนะนำจากปากเชี่ยนเชี่ยนอยู่ไม่น้อย ไปดูแหล่งค้าขายหน่อยก็ไม่เสียหายถ้าถูกใจก็แค่ซื้อเท่านั้น

“ไปหลันเฟยเดินเล่นกันเรา” ชิงเถาเอ่ยขึ้นแล้วออกเดินทางอย่างอารมณ์ดีวันนี้นางจะได้ยืดเส้นยืดสายจับจ่ายใช้สอยแล้วสินะไม่ได้ใชเงินหลายวันต้องชดเชยใช้ย้อนหลังเสียแล้วสิ

“คุณหนูขอรับรอข้าด้วย” เอ้อฉงนายทหารผู้ถูกสั่งให้ดูแลชิงเถาก็ไม่อาจอยู่นิ่งได้เขาเห็นชิงเถากำลังเดินออกจากที่พักไปจึงรีบเดินตามไปทันที

           ร้านขายสินค้าที่มีชื่อเสียงของเมืองอย่างร้านขายหยกและหินแร่ต่างๆร้านที่ชิงเถากำลังเดินดูสินค้านั้นถือได้ว่ามีขนาดใหญ่มากร้านหนึ่งทีเดียวในร้านมีทั้งหินแร่ที่ยังไม่ได้แปรรูปวางตั้งไว้เป็นก้อนๆเพื่อเป็นตัวอย่างให้เลือกซื้อยังมีทั้งพวกที่ถูกแกะสลักเป็นรูปร่างสวยงามแล้วก็มาก และที่ร้านยังมีบริการให้ลูกค้าได้สั่งแกะสลักตามที่ต้องการอีกด้วยถือได้ว่าครบครันในร้านนี้เลยที่เดียว

“คุณหนูต้องการซื้ออะไรหรือขอรับ”เอ้อฉงเอ่ยถามชิงเถาเมื่อเห็นว่านางเดินทั่วร้านเป็นรอบที่สองแล้ว

“หินอ่อนที่ร้านดูแล้วเนื้อดีทีเดียวเจ้าค่ะข้าจึงอยากหาซื้อกลับไปด้วย ท่านเอ้อฉงพอจะมีความรู้เรื่องหินพวกนี้หรือไม่”เรื่องเลือกของดีๆ นั้นนางมีเชี่ยนเชี่ยนเป็นผู้ช่วยอยู่แล้วแต่ถ้ามีคนที่มีความรู้ด้านนี้อีกสักคนก็คงดีเข้าไปใหญ่

“เรื่องพวกนี้ข้าไม่ค่อยถนัดเท่าไหร่ขอรับแต่ข้าจะช่วยเรื่องเจรจาซื้อขายได้คุณหนูจะได้ไม่โดนเอาเปรียบ”เอ้อฉงเขาไม่มีความรู้เรื่องสินค้าเท่าไหร่ แต่เขาก็อยากจะช่วยชิงเถาบ้างจึงเสนอช่วยเรื่องที่พอจะช่วยได้

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะข้าเพียงลองถามดูแล้วก็ขอบคุณท่านมาก” ชิงเถาตอบกลับยิ้มๆ เขาหรือนางกันแน่ที่จะถูกพ่อค้าเอาเปรียบนางเห็นว่าเขาเป็นคนซื่อสัตย์ซื่อตรงคนหนึ่ง คงตามเล่ห์พ่อค้าไม่ทันเป็นแน่

“ข้าต้องการหินแบบนี้ไม่ทราบว่ามีเยอะหรือไม่” ชิงเถาเมื่อนางตัดสินใจได้แล้วว่าจะซื้อหินแร่แบบไหนนางต้องการหินอ่อนสีขาวลวดลายสีเทาแซมเป็นริ้วดูสบายตา

“ร้านเรามีของเยอะที่สุดในเมืองนี้แล้วขอรับไม่ทราบว่าคุณหนูต้องการเท่าไหร่”พนักงานของร้านก็ตอบนางมาอย่างสุภาพแต่ก็ยังไม่ลืมโอ้อวดร้านตัวเองไปด้วย

“เช่นนั้นข้าเอาห้าพันแผ่น”ชิงเถาเอ่ยสั่งจำนวนที่ต้องการออกไปพนักงานชายนิ่งไปสักพักหนึ่งเหมือนคำพูดของนางเมื่อครู่เขาได้ยินอะไรผิดไป

“ขออภัยคุณหนูขอรับเมื่อครู่คุณหนูสั่งว่า” เมื่อเขาคิดว่าได้ยินผิดเพี้ยนไปจึงเอ่ยถามชิงเถาอีกครั้ง

“ข้าต้องการห้าพันแผ่น”ชิงเถาค่อยๆ เอ่ยสั่งไปอย่างช้าๆหินอ่อนที่นางต้องการทางร้านมีแบบเป็นนแผ่นขายคล้ายแผ่นกระเบื้องปูพื้นที่นางเคยเห็นที่โลกก่อนเพียงแต่หนากว่าสักหน่อยเท่านั้น

“เอ่อข้าน้อยขอตัวสักครู่ขอรับ”พนักงานที่ฟังคำพูดชิงเถาชัดแล้วจึงขอตัวรีบวิ่งไปแจ้งกับเถ้าแก่ร้านทันทีดูเหมือนวันนี้เขาจะได้รับลูกค้ารายใหญ่เสียแล้ว

“ข้าเป็นเถ้าแก่ร้านนี้ไม่ทราบว่าคุณหนูต้องการสินค้าใดบ้างขอรับ”รอไม่นานเถ้าแก่ร้านก็วิ่งนำหน้าผู้เป็นลูกจ้างมาด้วยซ้ำคำสั่งซื้อของชิงเถาที่ออกจากปากลูกจ้างของเขานั้นมากทีเดียวสำหรับลูกค้าเพียงหนึ่งคน

“ก็ตามที่ข้าสั่งไปนั่นแหละแล้วก็ต้องการอย่างอื่นด้วย”ชิงเถาเอ่ยขึ้นแล้วเดินนำไปยังตรงที่วางหินตัวอย่างอีกชนิดที่อยู่ไม่ไกลกันนัก

“หินชนิดนี้มีความคล้ายคลึงกับหยกที่สุดคุณหนูสายตาเฉียบคมทีเดียวขอรับทั้งเนื้อดีสีก็สม่ำเสมอกันแล้วก็ได้มาก้อนใหญ่ทีเดียวมันเป็นที่นิยมทีเดียวขอรับด้วยที่ลักษณะคล้ายกับหยกเขียว ผู้คนจึงเลือกใช้แทนหยกคุณหนูโชคดีที่มาทันเพราะปกติถ้ามีของมา ไม่กี่วันก็หมดแล้ว”เถ้าแก่ร้านรีบทำหน้าที่พ่อค้าปากหวานกับชิงเถาทันทีเห็นได้ชัดว่าเขายังจะได้เงินจากนางอีกเยอะทีเดียว

“ข้าก็ว่าเช่นนั้น”ชิงเถาเอ่ยรับคำชม อย่างไรเสียหยกก็คือหินชนิดหนึ่งอยู่ดีเพียงแต่มันมีราคาแพงกว่าหินทั่วไปเท่านั้นของที่นางต้องการจะทำใช้หินที่คล้ายกันหยกก็น่าจะพอแล้ว

“แล้วคุณหนูต้องการอะไรเพิ่มขอรับ”เถ้าแก่ลองถามชิงเถาอีกครั้ง เขาหวังว่านางจะเลือกซื้ออีกสักหน่อย

 “อ้อ แล้วก็หยกก้อนนั้นด้วย แล้วก็”ชิงเถายังเดินเลือกของในร้านอีกสองสามอย่าง นางได้หยกเนื้อดีที่ยังไม่ได้แกะสลักขนาดเท่ากับกำปั้นสองข้างรวมกันของผู้ใหญ่อีกสามก้อนแล้วก็เครื่องประดับไว้เป็นของฝากคนที่เมืองหลวงอีกหลายชิ้นด้วยกันซึ่งถือว่าการหยุดพักวันนี้ของนางไม่เสียเปล่าแล้วใช้เงินไปมากสมกับใช้ย้อนหลังวันที่อยู่แต่บนรถม้าจริงๆ

“คุณหนูเดินทางปลอดภัยขอรับ”เถ้าแก่ร้านพร้อมด้วยพนักงานอีกคนออกมาส่งชิงเถาหน้าร้านพร้อมเอ่ยลา

“ท่านเอ้อฉงข้าให้เจ้าค่ะ” ชิงเถายื่นถุงผ้าเล็กที่มีกำไลหยกคู่หนึ่งให้เอ้อฉงไปนางเป็นว่าเขามองมันหลายครั้งแต่ก็ไม่กล้าแม้แต่จะจับขึ้นดูด้วยซ้ำ

“เอ่อข้า ข้าไม่กล้ารับหรอกขอรับคุณหนู” เอ้อฉงรีบเอ่ยขึ้นทันทีเมื่อชิงเถาจะมอบของให้ยิ่งเป็นของมีค่าเช่นนี้เขาไม่อาจรับไม่ได้เลยถึงแม้ว่าเขาจะมองมันหลายครั้งและอยากได้จริงๆ ก็เถอะ

“ข้าเห็นท่านมองหลายครั้งแล้วคิดเลยว่าเป็นค่าตอบแทนที่ท่านตามดูแลข้าก็แล้วกันเจ้าค่ะ”ชิงเถานางยิ่งยื่นให้ใส่มืออีกฝ่าย เมื่อเห็นเขามีท่าทีไม่กล้ารับ

“เป็นหน้าที่ของข้าขอรับถ้าข้ารับไว้จะดูไม่ดีได้ ยิ่งของราคาแพงแบบนี้ด้วยแล้ว”เอ้อฉงโบกมือปัดไปมาด้วยเสียงลนลาน

“รับไว้เถอะเจ้าค่ะมันไม่ได้แพงอะไร นี่ก็ได้มาในราคาลดด้วยซ้ำเพราะข้าซื้อหลายอย่าง”

“แต่อย่างไรก็”เขายังปฏิเสธอยู่

“แต่ข้าว่าท่านมีความจำเป็นต้องใช้เจ้าค่ะไว้ให้คนรัก ให้ลูกของท่านก็ได้ ไหนๆก็มาเมืองนี้แล้วมีของฝากกลับไปบ้างก็เป็นเรื่องดี”ชิงเถานางยัดถุงผ้าใส่มือเอ้อฉงไปแล้วรีบชัดมือกลับอย่างไรเขาก็ต้องรับไว้แล้วไม่อย่างนั้นถ้าของตกพื้นจะเสียหายได้

“เช่นนั้นข้าขอบคุณคุณหนูมากๆเลยขอรับ” จริงๆเอ้อฉงเขาอยากได้ในกลับไปฝากบุตรชายหญิงทั้งสองของเขาที่ไม่เจอหน้ากันนางเวลาที่เขาออกทำงานแบบนี้

“เป็นน้ำใจเล็กๆน้อยๆ จากข้าเจ้าค่ะ นี่ข้าก็จะใช้แรงงานท่านต่ออยู่ดีไปเจ้าค่ะไปใช้แรงให้คุ้มกับค่าของที่ข้าให้ท่านกัน” ชิงเถาบอกเขาไปยิ้มๆแล้วเดินนำไปทันที อย่างไรเสียนางก็เป็นคุณหนูจากร้านอาหารชื่อดังของเมืองทำอาหารอร่อยๆให้พวกทหารกินหน่อยก็ไม่เหนือบากกว่าแรงอะไรเผื่อว่ากลับไปทหารเหล่านี้จะไปเป็นลูกค้านางเพิ่มอีกสักสองสามคนหรือไม่พวกเขาก็อาจบอกต่อๆไป เป็นกระบอกเสียงช่วยอีกแรงก็ได้