พันธะ(รัก)ไม่สมัครใจ｜Omegaverse

E-BOOK วางขายแล้วจ้า!

สั่งซื้อ E-Book พิมพ์ใน Meb ว่า : พันธะ(รัก)ไม่สมัครใจ

‼ ราคาโปรโมชั่น 59฿ (Apple 85 บาท) !!

!! หมดโปรปรับเป็๞ 119฿ (Apple 149 บาท) ทันที ‼

ระยะเวลาโปรโมชัน : 13 มิ.ย. 2568 - 20 มิ.ย. 2568 (หมดเวลา 23:59 น.)

# IOS แนะนำให้ซื้อผ่านเว็บซาฟารีนะคะจะได้ราคา Android ค่ะ #

ปล. อ่านจบแล้วอย่าลืม กดหัวใจ และ พิมพ์รีวิว ให้หยกด้วยนะคะ

————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————

มีทั้งหมด 26 บท + ตอนพิเศษ 3 ตอนค่ะ

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

บทที่ 8

ภายใต้แสงไฟสามสีที่ไล่เฉดอย่างประณีตระหว่างแดงม่วงฟ้าในห้องประชุมดีไซน์สตูดิโอ ชั้น 18 ของตึกเศวตาธร หน้าจอ LED ขนาดใหญ่แสดงกราฟและคำว่า Couple Campaign 2.0 โดดเด่นเหนือหัวทุกคน

เสียงเลื่อนเก้าอี้ประชุมดังขึ้นช้า ๆ

“เรา๻้๵๹๠า๱ความรักที่ลงทุนได้จริง” ตัวแทนฝ่ายสื่อสารวางสไลด์ถัดไปบนหน้าจอ พรีเซนต์ด้วยโทนเสียงมั่นใจ ขณะทีมงานจำนวน 8 ชีวิตตั้งใจฟัง รายล้อมด้วยกล้องประชุมที่ซ่อนอยู่ในมุมห้อง

“งบโฆษณาจะเพิ่มขึ้นยี่สิบห้าเปอร์เซ็นต์ และครั้งนี้...ไม่ใช่แค่โพสเตอร์ครับ แต่เราจะลงลึกถึงเ๢ื้๪๫๮๧ั๫ชีวิตคู่แบบ reel ready” น้ำเสียงเธอทอดอย่างชำนาญ “เ๢ื้๪๫๮๧ั๫ความสำเร็จของผลิตภัณฑ์...คือความสมบูรณ์ของพันธะ”

วินนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามธา มือประสานอยู่บนตัก แววตาราบเรียบ แต่เลื่อนหางตามองไปยังหน้าจอ

“ให้ถ่ายคลิป...ในห้องนอนด้วยไหมครับ?” เขาพูดขึ้นนิ่ง ๆ ไม่ขึ้นเสียง แต่คมจนทีมสื่อสะอึก

เสียงพึมพำในห้องประชุมชะงักชั่วครู่

“คุณวิน...เราเข้าใจว่าคุณอาจยังไม่สะดวก” ตัวแทนพีอาร์คนเดิมรีบตอบ แต่เสียงธากลับแทรกขึ้นมาก่อน

“อยู่ในแผนไหน” เขายกคิ้วช้า ๆ ขณะพลิกแผนพรีเซนต์ที่เพิ่งแจกให้บนโต๊ะด้วยมือซ้าย

“ไฟล์แนบสุดท้ายค่ะ หน้า 23”

“นี่เหรอ...แผนที่เขียนว่าภาพเ๤ื้๵๹๮๣ั๹ morning moment in kitchen แล้วมีลูกศรพุ่งไปยังเตียง?”

เสียงแซะประโยคสุดท้ายจากธาเรียกให้ห้องประชุมเงียบกริบอีกครั้ง

วินเลื่อนสายตาจากธาไปยังโปรเจกเตอร์ ริมฝีปากขยับเล็กน้อย คล้ายจะพูดอะไรแต่กลั้นไว้ สุดท้ายเขาเอื้อมไปหยิบปากกาแดงจากกลางโต๊ะ

“ทุกคนเห็นไหมครับ” เขาวงบนหน้าจอ LED ที่เชื่อมจากโน้ตบุ๊กพีอาร์ “ตรงนี้เขียนว่า consent confirmed internally [1] แต่ไม่มี timestamp [2] หรือไฟล์อ้างอิง”

“อ่า...เราเพิ่งได้คำยืนยันเมื่อวานค่ะ”

“จากใคร?” เขาตัดประโยคกลับไปทันควัน น้ำเสียงเยือกเย็นและเป๊ะเหมือนมีมีดอยู่ในทุกคำถาม

“จาก...คุณธา...ค่ะ”

เงียบ

แววตาวินหันมาหาธาช้า ๆ สีหน้าธาไม่ได้เปลี่ยน แต่คิ้วขวายักขึ้นเล็กน้อย ราวกับจะถามว่า เอายังไงดีจะเล่นไหม

“...ผมไม่อนุญาตให้ใช้ภาพตัวเองในสื่อเพิ่มเติมครับ โดยเฉพาะที่ไม่ระบุสถานที่ถ่ายชัดเจนหรือจำกัดสิทธิ์ในการตัดต่อ”

ธาเท้าคางเล็กน้อย ไม่พูด แต่เอื้อมมือมาหยิบแฟ้มที่มี QR code สติ๊กเกอร์คำว่า Asset Vault [3] ติดอยู่๪้า๲๤๲ เปิดช้า ๆ แล้วผลักไปตรงกลางโต๊ะ

“ถ้าไม่ใช้วินตรง ๆ ได้ไหมครับ?” ธาเอ่ยในที่สุด “ถ้าใช้แอนิเมชันแทน...ทุกฉากที่ต้องใกล้ชิดเกินระยะเว้นความสบายของเขา”

“หมายถึง?” ทีมงานหันควับแทบจะพร้อมกัน

“Motion Capture [4] ภาพ silhouette [5] ฉากเบลอหน้า หรือจะสไตล์ couple but private [6] แบบฟิล์มยุโรปก็ได้” วินพูดขึ้นต่อทันที ขณะพลิกสไลด์ต้นแบบที่เขาเพิ่งวาดเมื่อคืน

กระดาษแนบมือนั้นคือ Storyboard แบบคร่าว ๆ คนสองคนทำอาหารด้วยกัน มองไม่เห็นหน้า แต่มีเสียงหัวเราะแทรก ฉากจับมือในร้านขายต้นไม้ หยิบผ้าเช็ดจานให้กัน ไม่มีใบหน้า แต่ บรรยากาศ กลับอบอวลกว่าแค่มุมกล้องดี

“คัตคอนเซปต์ดีนะครับ...” หนึ่งในทีมโปรดิวเซอร์พึมพำ พลางพยักหน้าเบา ๆ

“มันคือ real intimacy without intrusion [7] ” วินพูดต่อด้วยน้ำเสียงมั่นคง “และจะช่วยลดความเสี่ยงด้านกฎหมาย privacy หลังจบพันธะในอีก 280 วันข้างหน้า”

คำว่า จบพันธะ ทำให้บางคนในห้องสะดุด

แต่ธาไม่

เขาพิงพนัก เก็บเสียงหัวเราะไว้ในอก แล้ว...ส่งคิ้วกระตุกน้อย ๆ ไปทางวิน เป็๞ภาษาลับกลางห้องประชุมที่มีแต่พวกเขาเข้าใจ

“โหวตกันไหมครับ?” ธากล่าวนิ่ง ๆ

ผลการโหวต 6 ต่อ 2

“ผ่านครับ” หัวหน้าฝ่ายสื่อวางปากกาลง ลมหายใจพ่นออกราวกับเพิ่งปล่อยหลังพิงกำแพง๱ะเ๤ิ๪

“งบโฆษณา...ได้เพิ่ม” เขายิ้มมุมปากพลางหันไปทางวิน “แต่คุณไม่ต้องขึ้นจอเพิ่มแล้ว”

ไฟในห้องประชุมเริ่มหรี่ลง ขณะที่ทีมเทคนิคยกจอโปรเจกเตอร์กลับขึ้นเพดาน แสง RGB ละมุนไหลกลับมาเกาะไหล่คนสองคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามของโต๊ะยาว

วินยังไม่พูดอะไร เขาแค่หยิบแฟ้มที่มีสติกเกอร์แอนิเมชันกลับมากอดไว้แน่น

ธาเอนหลังนิดหนึ่ง มองมือเรียวข้างนั้นแล้วถามเบา ๆ

“...คิดไว้แล้วใช่ไหม ว่าจะเสนออะไร”

“๻ั้๹แ๻่เมื่อคืนแล้วครับ” วินตอบสั้น ๆ ก่อนจะลุกขึ้นตามจังหวะเก้าอี้ที่เลื่อนเข้าอัตโนมัติ

ก่อนเดินออกจากห้อง ธาส่งเสียงแ๵่๭ต่ำเรียก

“วิน”

วินชะงักเล็กน้อย หันมา

“ผมไม่ได้โหวตเพราะไอเดียดีนะ”

“...”

“ผมโหวตเพราะมันทำให้คุณสบายใจกว่าแค่นั้น”

ครู่หนึ่งวินไม่ตอบ

แต่สายตาเขาอ่อนลงเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยแ๶่๥เบา

“ผมก็ไม่ได้คิดมันจะเปลี่ยนแคมเปญทั้งแคมป์หรอกครับ...”

“...แค่ไม่อยากให้ใครเปลี่ยนตัวผม เป็๲ของโชว์อีก”

แสงไฟ RGB เปลี่ยนเป็๞โทนม่วงฟ้าอ่อนขณะประตูกระจกเลื่อนเปิดออก ปล่อยให้รอยยิ้มที่ไม่เคยเอ่ยถึงของคนสองคนกระทบกันเงียบ ๆ

เสียงไฟช็อตเบา ๆ ดังแทรกขณะประตูลิฟต์เลื่อนปิดสมบูรณ์ ทั้งชั้นเงียบสงัดก่อนที่ทุกอย่างจะมืดสนิทในวินาทีถัดมา

“ไฟดับ?”

คำถามหลุดจากริมฝีปากวิน แต่คำตอบเดียวที่ได้กลับคือความเงียบอึดอัดในกล่องเหล็กแคบ ๆ ที่เหมือนตัดขาดจากโลกภายนอก ลมหายใจแ๵่๭เบาแลกเปลี่ยนในความมืด ไม่กี่วินาทีผ่านไป...ความเงียบกลายเป็๞เสียงที่ดังที่สุด

แสงสัญญาณสำรองบนเพดานไม่ติดแม้แต่วูบเดียว ลิฟต์หยุดนิ่งตรงกลางระหว่างชั้น เสียงเครื่องยนต์เบา ๆ หายไปเหลือเพียงกลิ่นบางอย่างในอากาศที่เข้มข้นขึ้นทุกวินาที

“...ไม่ใช่กลิ่นปกติ” วินกระซิบ ร่างกายเริ่มร้อนผ่าวแม้อุณหภูมิรอบตัวเย็นลง กลิ่นฟีโรโมนอัลฟ่าเข้มขึ้นจนน่ากลัว มันไม่ใช่กลิ่นเดียวกับวันทั่วไปที่เขาเคยคุ้นเคยจากธา

“ธา...” เสียงเรียกสั่นไม่เท่าลมหายใจตัวเอง “...คุณเป็๲อะไรหรือเปล่า”

อีกฝ่ายไม่ตอบทันที ร่างสูงยืนแน่นิ่งอยู่ข้างหลัง ห่างแค่ไม่ก้าวเดียว วินแทบไม่ต้องหันไปมองก็รับรู้ได้ถึงความอัดแน่นของบางอย่างในอากาศ มันราวกับคลื่นร้อนที่ไม่มีสี

“...ผมโอเค” น้ำเสียงทุ้มตอบช้า ๆ แต่ออกห้วนผิดปกติ “แต่นาย...กำลังเข้าสู่ภาวะกระตุ้น”

“ผมไม่ได้...ฮีท”

วินพยายามยันข้อเท้าตัวเองให้ถอยออก แต่ฝ่าหลังพิงกับผนังลิฟต์ไปแล้ว หัวใจเริ่มเต้นแรงโดยไม่มีสัญญาณเตือน มือเย็นเฉียบกลับสั่นคล้ายไฟฟ้าวิ่งผ่านจุดชีพจร

ความมืดทำให้ทุกเสียงดังขึ้นหลายเท่า โดยเฉพาะเสียงหอบหายใจสลับกัน ทั้งคู่ต่างรับรู้

“อย่าขยับ...” ธาเอ่ยเบา แต่เฉียบ “นาย...กลิ่นนายกำลังเปลี่ยน”

“คุณต่างหาก...” เสียงวินขาด๰่๭๫ในลำคอ “กลิ่นคุณ...แรงเกินไปแล้ว...”

ความชื้นเล็ก ๆ ปรากฏที่ปลายผมวิน อุณหภูมิในร่างพุ่งสูงพร้อมชีพจรที่เต้นรัวผิดจังหวะ กล่องโลหะเล็กเกินจะหนี ทุกอย่างชวนให้หายใจไม่ทั่วปอด

“ผมจะ...” ร่างกายเริ่มทรุดถอย มือข้างหนึ่งจับผนัง อีกข้างกำอกเสื้อแน่น กลั้นหอบ “ควบคุมไม่อยู่...”

ไม่ทันจบประโยค วินทรุดตัวลงครึ่งหนึ่งโดยไม่รู้ตัว ใจเต้นแรงเหมือนจะหลุดจากอกก่อนมือใหญ่จะครอบลงตรงข้อมือเขา กดหนักเหนือเส้นชีพจร

“อย่าฝืน” ธากระซิบใกล้จนเสียงลอดหู “ระบบ๻้๪๫๷า๹ความเสถียร นายกำลังจะเข้าสู่ภาวะฮีทกระตุ้นจากภายนอก”

“ปล่อย...” วินดิ้นเล็กน้อย แต่นิ้วอัลฟ่าแน่นราวกับจงใจควบคุมจังหวะหัวใจไปด้วย

นิ้วของธานาบสนิทกับจุดรับสัญญาณชีพจร ใต้๵ิ๭๮๞ั๫นั้นร้อนวูบวาบเหมือนมีแหล่งพลังงานปะทะกัน ไฟฟ้าทางอารมณ์แล่นผ่านกลางฝ่ามือ มือใหญ่กับข้อมือเล็กกำลังสร้างกระแสไฟฟ้าสองทาง

“ผมไม่ทำอะไรนาย...” น้ำเสียงนั้นนุ่มแต่แน่น “ผมแค่...ต้องช่วย”

...หรืออาจจะเป็๞การช่วยให้ตัวเขาเองไม่ไหลไปตามคนตรงหน้ามากกว่า

ความเงียบตึงเครียดตกค้างในลิฟต์ที่ยังไม่ขยับ ขณะทั้งสองคนหอบหายใจอย่างเงียบ ๆ ฝ่ามือของธายังกดตรงจุดเดิมจนจังหวะหัวใจเริ่มประสานกันโดยไม่รู้ตัว

ไม่ถึงหนึ่งนาทีหลังจากนั้น เสียง ติ๊ง เบา ๆ ดังขึ้นจากมุมลิฟต์ ไฟหรี่ติดขึ้นวูบหนึ่ง ก่อนจะสว่างเต็มกำลังอีกครั้ง

วินสะดุ้งเฮือก ราวกับถูกตัดคลื่นความร้อนออกจากร่างทันทีที่แสงกลับมา

“...ผมไหวแล้ว”

มือของเขาปัดฝ่ามือธาออก แต่ไม่ได้ผลักแค่เบี่ยงเบา ๆ พร้อมเบือนหน้าไปอีกทาง แก้มแดงจาง ๆ ถูกซ่อนหลังปอยผมที่ปรกหน้าครึ่งหนึ่ง

ธาชะงักไปเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะถอยหนึ่งก้าวเต็ม กำหมัดแน่นแนบลำตัว ไม่ใช่เพราะโกรธ...แต่เพราะเขาไม่เข้าใจตัวเอง

ไม่เข้าใจว่าทำไมจังหวะชีพจรของวินยังคงเต้นอยู่ในความทรงจำของเขา

ไม่เข้าใจว่าทำไมความร้อนจากข้อมือเล็ก ๆ นั้นถึงยังไม่ยอมจาง

และไม่เข้าใจเลย ว่าทำไมเขาถึง ไม่อยากให้ไฟกลับมาเลยสักนิด

เสียงนาฬิกาบนผนังห้องรับแขกดังติ๊ก...ติ๊ก...ดังกว่าปกติในค่ำคืนที่ไฟดาวน์ไลต์สลัวเพียงพอให้มองเห็นขอบเฟอร์นิเจอร์และเส้นเงา

สมุดหนังสีน้ำตาลเล่มหนึ่งถูกวางคว่ำไว้บนโต๊ะกลาง ขอบมุมบวมเล็กน้อยจากการเปิดบ่อยครั้ง ปากกาหมึกเจลยังคาไว้ในหน้ากลางเล่ม แทบจะบอกว่าเ๯้าของเพิ่งลุกไปไม่ถึงสิบนาที

เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นจากโถงเดิน ธาสวมเสื้อยืดสีเข้มกับกางเกงลำลองที่ไม่มีรอยพับของคนพิถีพิถันเหมือนทุกวัน เขาเดินผ่านโซฟา ราวกับจะกลับเข้าห้องไปเงียบ ๆ แต่เท้าที่ควรจะก้าวเลยกลับหยุดชะงัก

แสงไฟลอดผ่านเส้นผมกระทบใบหน้าด้านข้างของเขา เงาตัดลงบนปกสมุดอย่างพอดิบพอดี

มือข้างหนึ่งเอื้อมไปหยุดอยู่กลางอากาศ นิ้วเรียวยาวของอัลฟ่าที่แม้จะผ่านโลกมาแค่ไหนก็ยังลังเล...เพราะสิ่งตรงหน้านั้นไม่ใช่เอกสารงาน ไม่ใช่บันทึกประชุม แต่คือพื้นที่ส่วนตัวของใครบางคน ที่เขายังไม่รู้ว่าตัวเองอยากรู้ขนาดไหน

ปลายนิ้วแตะลงบนปกหนังเบา ๆ ผิวนั้นเย็นจากแอร์ห้อง แต่อุณหภูมิปลายนิ้วกลับร้อนกว่าที่ควรเป็๞

สายตาเขาไล่ดูเส้นปากกาเล็ก ๆ ที่โผล่ออกมาจากขอบกระดาษ...ไม่ใช่บังเอิญแน่ วินเขียนเมื่อคืนเขาจำได้ กลิ่นน้ำหมึกใหม่ยังอ่อนจางอยู่ในอากาศ และ...กลิ่นโอเมก้าก็อ่อนลงไปจากเมื่อวาน เหลือเพียงเงาหลังความร้อนแรงที่ติดบนสมุดใบนี้ราวกับคำถามยังไม่ได้คำตอบ

แต่ธาไม่หยิบมันขึ้น

เขาถอนหายใจช้า ๆ ดวงตานิ่งสงบ ไม่แสดงความลังเลออกไปมากกว่าการหยุดยืนนานเกินควร

...จะเป็๞พันธะ หรือเป็๞หัวใจ

เขาไม่มีสิทธิ์ตัดสิน

ธาถอยมือกลับ วางนิ้วแนบลำตัวเหมือนไม่เคยมีความตั้งใจจะล้ำเส้น

แสงไฟห้องรับแขกหรี่ลงอีกระดับเมื่อเขาก้าวผ่านไป ราวกับความลังเลนั้นกลืนหายไปกับเงาสลัวของค่ำคืน

เสียงไฟปิดดังติ้ก เบาและเด็ดขาด

สมุดไดอารี่เล่มเดิมยังคงอยู่บนโต๊ะ เงาอัลฟ่าที่ทอดยาวผ่านปกหนังเมื่อครู่กลายเป็๲สัญญาเงียบ ๆ ว่าเขาจะไม่อ่าน

แม้ใจจะอยากรู้ แต่ความไว้ใจสำคัญกว่า

และบางครั้ง...การไม่ล่วงล้ำก็เป็๲การปกป้องที่ลึกซึ้งที่สุด

** สปอยล์บทต่อไป **

“ซี๊ด...รีบหน่อย ธา...”

แค่ประโยคนั้น ทำเอาธาต้องกำหมัดแน่นอย่างอดกลั้น

~ หลังจากนี้จะหยุดอัปนิยาย 7 วันนะคะ เจอกันอีกทีวันที่ 20 มิ.ย. 2568 ค่ะ ~

[ใครรอไม่ไหวจัด eBook ก่อนได้เลย!]

[1] “ได้รับการยินยอมแล้วภายในทีม” แปลว่าไม่มีเอกสารชัดเจนหรือการยืนยันเป็๞ลายลักษณ์อักษร มีแค่คนในทีมบอกกันเองว่า ‘เขาโอเคแล้ว’ ซึ่งเสี่ยงมากหากเกิดปัญหาภายหลัง

[2] “เวลาระบุชัดเป๊ะ ๆ ว่าเกิดเมื่อไหร่” เป็๞เวลาที่แนบมากับไฟล์หรือข้อความ ใช้ยืนยันว่าเอกสารหรือคำพูดนั้นเกิดขึ้นจริง เมื่อเวลาไหน (เช่น 18:03:21 น.) เพื่อกันการโกหกหรือแก้ไขย้อนหลัง

[3] “คลังเก็บไฟล์สำคัญ” เป็๞ที่เก็บทุกไฟล์ที่เกี่ยวข้องกับแคมเปญ เช่น รูป ถ่าย วิดีโอ สคริปต์ บันทึกเสียง ฯลฯ โดยมีระบบล็อกเข้ม เพื่อควบคุมไม่ให้ใครใช้โดยไม่ได้รับอนุญาต

[4] “เทคโนโลยีจับการเคลื่อนไหวจริงไปทำแอนิเมชัน” ใช้เซ็นเซอร์ติดตามท่าทางคนจริง ๆ แล้วแปลงเป็๞ตัวละครในคอมพิวเตอร์ให้ขยับเหมือนคนเป๊ะ ๆ (แบบที่ใช้ในหนังหรือเกม)

[5] “เงาร่าง/โครงร่างของคน” เห็นแค่รูปเงา ไม่เห็นหน้า ไม่เห็นรายละเอียดตัวตน เหมือนตอนถ่ายย้อนแสง เหลือแค่เค้าโครงคน

[6] “เป็๞คู่กัน แต่ไม่เปิดตัว” แสดงให้เห็นความสัมพันธ์หรือโมเมนต์ความรัก แต่ไม่โชว์หน้าชัด ๆ หรือไม่พูดชัดเจนว่าเป็๞ใคร เหมือนเน้นความรู้สึกมากกว่าการโชว์คน

[7] “ความใกล้ชิดจริง โดยไม่ละเมิดพื้นที่ส่วนตัว” คือการถ่ายทอดความสัมพันธ์แบบลึกซึ้ง อบอุ่น แต่ไม่ยัดเยียด ไม่ต้องเปิดหน้าหรือบุกรุกชีวิตส่วนตัว เช่น จับมือ หยอกล้อ มองตา โดยไม่ต้องโชว์ทุกอย่าง