มหากาพย์ดาบอนันต์มนตรา ภาค : โลกมนตรากฤตยา (มี E-Book)

“มนตร์แห่งไฟ จงออกมา...” ขุนพลพิพากษาคำรามออกมา

“มนตร์แห่งน้ำ จงออกมา...” ดารินก็เปล่งเสียงออกมา

“มนตร์ผสานไฟและดิน จงออกมา...”

“มนตร์ผสานลมและน้ำ จงออกมา...”

“มนตร์ผสาน...”

“...”

ย้อนกลับไปยังการต่อสู้ระหว่างขุนพลพิพากษาและดารินร่วมมือกับรังสิมันต์ ราวกับอยู่ในภาพยนตร์ที่มีแสงสีเสียงตระการตา แม้จะเป็นการต่อสู้กันแบบสองต่อหนึ่ง แต่ดารินและรังสิมันต์ก็หาใช่ได้เปรียบแต่อย่างใด พวกเขาสองคนรวมกันมีเพียงสามธาตุเท่านั้น มิหนำซ้ำรังสิมันต์ไม่สามารถใช้มหาเวทของธาตุลมได้ด้วย เขาทำได้เพียงใช้มนตร์ขั้นพื้นฐานและกำแพงลมช่วยดารินเท่านั้น ซึ่งต่างจากต่อสู้คู่ของพวกเขา ขุนพลพิพากษามีครบทั้งสี่ธาตุ แม้พลังอำนาจจะสู้ดารินไม่ได้เมื่อต้องดวลแบบธาตุต่อธาตุ แต่เนื่องจากศรันย์สามารถใช้ธาตุใดและผสมกับธาตุใดก็ได้ ทำให้เขาสามารถเลือกใช้ธาตุที่ได้เปรียบอยู่เสมอ

ตอนนี้ดารินทำได้แค่เพียงพยายามแก้ทางเวทมนตร์ที่ศรันย์โจมตีเข้ามาเท่านั้น น้อยครั้งมากที่เธอจะมีโอกาสได้โจมตี แต่ก็ถูกหยุดยั้งโดยธาตุที่แพ้ทางอยู่เสมอ

อย่างไรก็ตาม เหมือนยิ่งสู้ความหวังดารินก็ยิ่งเพิ่มสูงขึ้น ความรุนแรงของเวทมนตร์ที่ขุนพลพิพากษายิงออกมาเริ่มถดถอย นั่นแสดงว่าพลังเวทของเขาเริ่มใกล้ถึงขีดจำกัดลงทุกที ซึ่งต่างกับดาริน แม้รังสิมันต์ก็มีอาการใกล้เคียงกับขุนพลพิพากษา แต่เขาไม่ใช่ตัวละครหลักของการต่อสู้ครั้งนี้ เขาเพียงแค่คอยช่วยเสริมดารินเมื่อจำเป็นเท่านั้น ส่วนดารินยังดูสบาย ๆ ราวกับที่ผ่านมาเธอเพิ่มอุ่นเครื่องไปเท่านั้น

“สมกับเป็นเธอที่ฉันเกลียดจริง ๆ” ศรันย์เริ่มหายใจแรงขึ้น เขาหยุดการใช้เวทมนตร์ลงแล้ว

ดารินได้ยินคำพูดของศรันย์ เธอถึงกับต้องขมวดคิ้ว เธอไม่เคยรู้ว่ามาก่อนว่าเขาคิดกับเธอเช่นนี้ เธอเพียงเข้าใจว่าเขาตัดสินใจจากมาอาจเป็นเพราะหน้าที่ที่เขาเป็นสายลับอยู่ก่อนแล้ว หรือไม่ก็อาจมีเหตุผลอื่นที่ไม่ได้มีตัวเธอเองเป็นสาเหตุ

เมื่อเห็นท่าทีของดาริน ศรันย์ส่งเสียง ‘หึ’ อยู่ในลำคอและพูดว่า “เธอก็ยังเป็นเธอเสมอ เธอเก่ง เธอฉลาด แต่ไม่เคยรับรู้ถึงความรู้สึกของคนอื่น”

“เธอคงรู้สึกดีสินะที่ผู้คนต่างยกย่องว่าเธอคือจอมเวทอัจฉริยะแห่งยุค?” จู่ ๆ ศรันย์ก็ถามขึ้นมาพร้อมกับมองดารินอย่างดูแคลน

“ไม่เลย” ปากดารินตอบออกมาสั้น ๆ ส่วนตาของเธอยังคงจับจ้องอยู่ที่ศรันย์ เธอพยายามตื่นตัวอยู่ตลอด เธอไม่คาดเดาความคิดของชายคนนี้ได้เลย

“เธอไม่ชอบ? ...” ศรันย์เอียงคอ เขาเบ้ปากพร้อมกับพูดว่า “แต่ฉันโคตรเกลียดมันเลย”

ตอนนี้ดารินสุดที่จะงุนงงอย่างที่สุด เธอไม่เข้าใจเลยว่าฉายาที่เธอไม่ได้ตั้งมันขึ้นเองแถมเธอก็ไม่ได้รู้สึกยินดีกับมันนัก เหตุใดเขาถึงบอกว่าเขาเกลียดมัน แถมดูเหมือนจะเป็นเหตุที่ทำให้เขาเกลียดเธอด้วย

ดารินเลือกที่จะฟังต่ออย่างเงียบ ๆ

“ตอนที่ยังเป็นฉายาว่า ‘คู่หูอัจฉริยะ’ ฉันก็ยังพอรับได้อยู่” ศรันย์พูดด้วยน้ำเสียงที่มีความรู้สึกรำคาญอยู่ในนั้น “ตอนแรกฉันก็ชอบอยู่เหมือนกันนะที่ได้ใช้ชีวิตอยู่ในอาณาจักรธารา เมืองก็ดี คนก็ดี แม้แต่เธอก็เป็นเพื่อนที่ดีเช่นกันจนฉันเคยคิดว่าจะอยู่ที่นั่นตลอดไป”

“เราเข้าขากันได้ดี เราคือคู่หูที่ไปสนามรบไหน ศัตรูก็ต้องหวาดหวั่น จนพวกเราได้ฉายาคู่หูอัจฉริยะ คู่หูนรก คู่หูซึนามิ และอีกมากมาย” ดารินยอมรับว่า บางฉายาเธอเพิ่งจะเคยได้ยินจากปากศรันย์ในครั้งนี้ เธอยังคงเงียบเพื่อฟังศรันย์พูดต่อว่า “แล้วทุกอย่างก็เปลี่ยนไปเมื่อคำว่าคู่หูย่อมต้องมีใครสักคนที่เป็นที่หนึ่ง”

ศรันย์หยุดเว้นวรรคก่อนจะพูดต่อว่า “ทั้งที่ฉันเคยเป็นที่หนึ่งมาตลอดจนเธอก้าวเข้ามา ฉันก็ใจดียอมแบ่งปันความเป็นที่หนึ่งกับเธอ แต่สุดท้ายเธอก็มาแย่งคำว่าที่หนึ่งจากฉันไป เพราะอย่างนั้นฉันจึงเลือกที่จะจากมา เพื่อหาหนทางที่จะทำให้ฉันอยู่เหนือเธอให้ได้ และวันนี้ก็มาถึง วันที่ฉันจะพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าฉันนั้นมันคือที่หนึ่งของจริง”

นี่มันตรรกะบ้าบออะไรของเขาเนี่ย!? นี่คือสิ่งที่ทุกคนคิดหลังจากได้ยินสิ่งที่ขุนพลพิพากษาพล่ามออกมา แม้แต่ธันวา ผู้คุ้นชินกับผู้คนและทัศนคติของผู้คนในอาณาจักรศิขาก็ยังคิดว่าตรรกะของขุนพลพิพากษานั้นป่วยสิ้นดี แต่เขาก็ยอมรับว่านี่ถือเป็นวิถีของชาวศิขาโดยแท้

“ฉันก็บอกไปแล้วนี่ว่าฉันไม่ได้อยากได้มันเลย” ดารินพูดออกมาจากใจจริง

“เพราะอย่างนี้ไง ฉันถึงบอกว่าเธอไม่เคยรับรู้ถึงความรู้สึกของคนอื่นเลย”