ความรู้สึกของการ "ตื่น" ในครั้งนี้ แตกต่างจากการตื่นในครั้งก่อนๆ ราวฟ้ากับเหว
ไม่มีเตียงนุ่ม ไม่มีกลิ่นยาฆ่าเชื้อ และไม่มีความทรงจำที่ค่อยๆ ไหลย้อนกลับมา
มีเพียง ความเ็ป ที่พุ่งพล่านไปทั่วทุกอณูขุมขน ราวกับิัถูกถลกออกแล้วราดด้วยน้ำเกลือเข้มข้น
ภัทร ลืมตาโพลงขึ้นมาพร้อมเสียงกรีดร้องที่ไม่มีเสียง ลมหายใจเฮือกแรกที่สูดเข้าไปแสบพร่าในปอด กลิ่นที่ปะทะจมูกคือกลิ่นกำมะถัน กลิ่นสนิม และกลิ่นคาวเืที่เข้มข้นจนชวนอาเจียน
"ต้อนรับสู่ ฮาร์ดโหมด ครับพี่ชาย..." เสียงของหมอต้นยังคงดังก้องสะท้อนอยู่ในหัว แม้ตัวจะไม่อยู่แล้ว
ภัทรพยายามยันกายลุกขึ้น...
เขาไม่ได้นอนอยู่บนเตียง แต่เขานอนอยู่บน แท่นบูชา ที่แกะสลักจากหินสีดำมันเงา เย็นะเืราวกับน้ำแข็งแห้ง รอบกายรายล้อมไปด้วยเสาหินสูงตระหง่านเสียดฟ้าที่ดูเหมือนกระดูกสันหลังของสัตว์ั์ดึกดำบรรพ์ ท้องฟ้าเบื้องบนไม่ใช่สีฟ้าครามหรือสีดำมีดาว แต่เป็สีแดงฉานราวกับเืหมูที่มีเมฆดำทะมึนหมุนวนเป็เกลียวพายุ
และที่น่าใที่สุด...
ภัทรก้มลงมองร่างกายตัวเอง
เขาเปลือยเปล่า... ิัที่เคยซีดเซียวและผอมแห้งในโลกความจริง กลับกลายเป็ผิวที่ตึงแน่นไปด้วยมัดกล้ามเนื้อที่ดูแข็งแกร่งเกินมนุษย์ปกติ เส้นเืปูดโป่งไปทั่วร่างราวกับรากไม้ แต่สิ่งที่ทำให้เขาช็อกจนตาค้างคือ...
ขา
เขามีขา... แต่ไม่ใช่ขามนุษย์
ั้แ่่เอวลงไป ร่างกายของเขาเชื่อมต่อเข้ากับท่อนล่างที่ดูคล้ายสัตว์ร้าย ิัเป็เกล็ดสีดำเงาวับ กล้ามเนื้อขาใหญ่โตมโหฬาร ปลายเท้าเป็กรงเล็บแหลมคมที่จิกแน่นลงบนแท่นหิน
"นี่กู... เป็ตัวอะไร..." ภัทรพึมพำเสียงสั่น
เขาไม่ใช่หมอ... ไม่ใช่คนไข้...แต่เขาถูกเปลี่ยนให้เป็ "อสุรกาย" ในโลกแฟนตาซีอันบิดเบี้ยวนี้
แกร๊ก... แกร๊ก...
เสียงโซ่ตรวนดังกังวาน ภัทรขยับตัวและพบว่าข้อมือและข้อเท้า (ที่เป็กรงเล็บ) ของเขาถูกล่ามด้วยโซ่สีทองขนาดใหญ่ที่เรืองแสงจางๆ ตรึงเขาไว้กับแท่นบูชา ไม่ให้ไปไหน
"ตื่นแล้วหรือ... พ่อพันธุ์ ของข้า"
เสียงหวานทรงอำนาจดังก้องมาจากบัลลังก์ที่อยู่เหนือแท่นบูชาขึ้นไป
ภัทรเงยหน้ามอง...
บนบัลลังก์ที่ทำจากกะโหลกศีรษะมนุษย์นับร้อย... หญิงสาวผู้เลอโฉมนั่งไขว่ห้างมองลงมาด้วยสายตาเหยียดหยามระคนหลงใหล
นานา
แต่เธอไม่ใช่พยาบาลสาวแสนสวยอีกต่อไป...เธอคือ "ราชินีซัคคิวบัส" ผู้ปกครองดินแดนแห่งนี้
เรือนร่างของเธอยังคงเค้าโครงเดิมที่ภัทรหลงใหล แต่มีความ "แฟนตาซี" หลุดโลก ผิวของเธอขาวซีดจนเกือบโปร่งแสง ตัดกับชุดเกราะบิกินี่สีทองอร่ามที่เปิดเผยสัดส่วนเว้าโค้งอย่างจาบจ้วง บนศีรษะมีเขาโค้งสวยงามเหมือนเขากวางที่ทำจากคริสตัล และที่ด้านหลัง... ปีกค้างคาวขนาดมหึมาสองข้างกางสยายออก บดบังแสงสีแดงจากท้องฟ้า
"นานา..." ภัทรเรียกชื่อเธอ
"เ้าไม่มีสิทธิ์เรียกชื่อข้าด้วยน้ำเสียงตีเสมอเช่นนั้น" นานาสะบัดนิ้ว
เปรี๊ยะ!
สายฟ้าสีแดงฟาดลงมาจากปลายนิ้วของเธอ กระแทกเข้าที่อกของภัทร
"อ๊ากกกก!" ภัทรร้องลั่น ความเ็ปแล่นพล่าน แต่มันไม่ใช่ความเ็ปที่ทำให้ทรมาน... มันกลับกระตุ้นความรู้สึกทางเพศอย่างรุนแรงจนน่ากลัว
ความเป็ชายของเขา... ซึ่งตอนนี้มีขนาดใหญ่โตผิดมนุษย์และมีสีคล้ำเข้ม... ผงาดง้ำขึ้นมาทันทีที่โดนกระแสไฟ
"ดูสิ..." นานายิ้มเยาะ ลุกจากบัลลังก์แล้วลอยตัวลงมาหาเขา ปีกของเธอกระพือเบาๆ "ร่างกายของเ้ามันซื่อสัตย์กว่าปากเสียอีก"
เธอร่อนลงยืนบนแท่นบูชา ระหว่างขาอสุรกายของเขา กลิ่นกายของเธอไม่ใช่กลิ่นมะลิ แต่เป็กลิ่น "กำยานราคะ" ที่หอมฉุนจนภัทรหน้ามืดตามัว
"ในโลกนี้... เ้าไม่ใช่หมอผู้สูงส่ง" นานาเชยคางเขาขึ้น เล็บยาวคมกริบจิกลงในเนื้อ "เ้าเป็เพียง 'แหล่งพลังงาน' ที่มีหน้าที่ผลิตน้ำแห่งชีวิตให้ข้า... และข้ากำลังหิวโซ"
ภัทรพยายามดิ้นรน แต่โซ่ตรวนตรึงแ่า
"ปล่อยผม..."
"ปล่อย?" นานาหัวเราะ "ข้าเพิ่งจะกู้เ้ามาจากนรกแห่งความจริง... เ้าควรจะขอบคุณข้าสิ"
เธอไม่ได้ใช้มือััเขา แต่ใช้ "หาง" ของเธอ...หางยาวเรียวที่มีปลายแหลมเหมือนลูกศร ตวัดขึ้นมาจากด้านหลัง เลื้อยพันรอบแก่นกายขนาดมหึมาของภัทร
ผิวััของหางนั้นเย็นเฉียบและเป็เกล็ดละเอียด มันรัดแน่น... แน่นจนภัทรสะท้าน
"อึก... อืื้อ..."
"ใหญ่โตสมกับเป็คลาส Beast" นานาชื่นชม สายตาจ้องมองแท่งเนื้อที่เต้นตุบๆ ในกรงรัดของหางเธอ "ข้าจะรีดพิษออกจากตัวเ้าให้หมด"
นานาขยับเข้ามาใกล้ หน้าอกอวบอิ่มที่ดันชุดเกราะทองคำออกมาแทบปริ เบียดชิดกับอกกว้างของเขา เธอโน้มหน้าลงมาจูบ... ลิ้นของเธอแฉกเหมือนลิ้นงู สอดลึกเข้ามาในปากภัทร กวาดต้อนน้ำลายและลมหายใจของเขาไปจนสิ้น
รสจูบของเธอมีรสชาติเหมือน ไวน์เื หวาน หอม และมึนเมา
ในขณะที่จูบ... หางของเธอก็เริ่มทำงาน มันรูดรั้งแก่นกายเขาขึ้นลงเป็จังหวะ เกล็ดที่หางเสียดสีกับผิวเนื้ออ่อนบางสร้างความเสียวซ่านที่เจ็บแสบแต่เร้าใจ ภัทรพยายามกลั้นเสียงคราง แต่ร่างกายสัตว์ร้ายของเขากลับคำรามต่ำในลำคอ
"โฮก..."
"ใช่... ร้องออกมา" นานาผละจูบออก มองดูผลงานของตัวเอง "ปล่อยสัญชาตญาณสัตว์ป่าออกมา"
เธอหันหลังให้เขา... โก่งโค้งลงบนแท่นบูชา หันสะโพกผายที่สวมเพียงจีสตริงทองคำเส้นบางๆ เข้าหาเขา
"เข้ามาเติมเต็มข้า"
เธอใช้เวทมนตร์ปลดล็อกโซ่ที่เอวของภัทร แต่ยังตรึงแขนขาไว้ เพื่อให้เขาสามารถขยับสะโพกได้
ภัทรสูญเสียการควบคุมตัวเองโดยสิ้นเชิง กลิ่นฟีโรโมนของราชินีปีศาจตรงหน้ามันรุนแรงเกินต้านทาน เขาขยับกายสัตว์ร้ายของเขาเข้าไปประกบด้านหลัง
นานาใช้มือแหวกแก้มก้นขาวซีดของตัวเองออก เผยให้เห็นช่องทางสีสดที่ฉ่ำเยิ้มไปด้วยน้ำเมือกใสๆ ที่เรืองแสงสีชมพู
"ใส่เข้ามา... เ้าสัตว์ร้าย"
ภัทรกระแทกกายเข้าไปรวดเดียว!
สวบ!!!
"กรี๊ดดดดด!" นานากรีดร้องด้วยความสุขสมปนเ็ป "ลึก... มันลึกถึงิญญา!"
ความรู้สึกภายในกายของเธอมันเหนือจินตนาการ มันไม่ใช่แค่ความอุ่นนุ่ม แต่มันเหมือนมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งผ่านตลอดเวลา ผนังช่องคลอดของเธอตอดรัดเขาเป็ระลอกคลื่นที่รุนแรงราวกับจะสูบเืสูบเนื้อ
ภัทรคำรามลั่น ขยับสะโพกกระแทกกระทั้นอย่างบ้าคลั่ง สัญชาตญาณสัตว์ป่าเข้าครอบงำ เขาจิกกรงเล็บลงบนสะโพกของเธอจนเืสีทองซึมออกมา
ตับ! ตับ! ตับ!
เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องไปทั่ววิหารศักดิ์สิทธิ์ นานาแอ่นกายรับทุกแรงกระแทก ปีกค้างคาวของเธอกระพือพั่บๆ สร้างลมพายุขนาดย่อม
"เอาอีก! แรงอีก! ข้า้าพลังของเ้า!"
เธอบิดเอวเร่า ร่อนสะโพกบดขยี้แก่นกายของเขาอย่างชำนาญ ภายในกายของเธอร้อนระอุเหมือนลาวาหลอมเหลว
"จะแตก... ข้าจะแตก!" ภัทรคำราม เสียงของเขาไม่ใช่เสียงมนุษย์อีกต่อไป
"ปล่อยมันออกมา! ปล่อย Mana ออกมาให้ข้า!"
ภัทรเกร็งตัวสุดขีด ปลดปล่อยน้ำกามปริมาณมหาศาลเข้าไปในกายเธอ
ทันทีที่น้ำเชื้อถูกฉีดพ่น... ร่างกายของนานาก็เปล่งแสงสีทองสว่างจ้า! เธอสูบฉีดพลังชีวิตจากเขาอย่างตะกละตะกลาม ภัทรรู้สึกเหมือนิญญากำลังถูกกระชากออกจากร่าง ร่างกายอ่อนยวบยาบราวกับจะหมดสติ
"อ๊าาาาา... พลัง... พลังบริสุทธิ์..." นานาหอบหายใจ ผิวพรรณที่ซีดเซียวกลับมามีเืฝาด เปล่งปลั่งและดูอ่อนเยาว์ขึ้นทันตา
เธอผละออกจากเขา ทิ้งให้ภัทรนอนหอบหายใจระรวยอยู่บนแท่นหิน น้ำรักผสมเืสีทองไหลย้อยออกมาจากหว่างขาของเธอ หยดลงพื้น
ติ๋ง... ติ๋ง...
"รสชาติดี..." เธอเลียริมฝีปาก "แต่ยังไม่พอ... ข้ายัง้าอีก"
แต่ก่อนที่นานาจะทันได้ทำอะไรต่อ...
ตูม!!!
เสียงะเิกึกก้องดังมาจากหน้าประตูวิหาร! ประตูหินั์ถูกพังทลายลงจนฝุ่นตลบ
"ใครบังอาจ!" นานาตวาด กางปีกออกเตรียมต่อสู้
ท่ามกลางกลุ่มควันและเศษหิน... ร่างเงาทะมึนของสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ปรากฏตัวขึ้น
เสียงคำรามต่ำๆ ดังะเืเลื่อนลั่น... พร้อมกับกลิ่นสาบสัตว์ที่รุนแรงกว่ากลิ่นกำมะถัน
ร่างนั้นก้าวออกมาจากควัน...
ไม่ใช่คน... แต่เป็ สัตว์สมิง เพศเมีย ร่างกายสูงใหญ่กว่าสองเมตร ปกคลุมด้วยขนสีน้ำตาลแดงรุงรัง กล้ามเนื้อเป็มัดๆ ทั่วร่าง หน้าอกขนาดมหึมาแกว่งไกวไปตามการเคลื่อนไหว สวมเพียงเศษหนังเก่าขาดปิดบัง่ล่าง
ใบหน้านั้น... แม้จะเต็มไปด้วยขนและเขี้ยวโง้ง... แต่ดวงตาคู่นั้น... ภัทรจำได้
แพรวา
"ส่ง... ตัวผู้... ของข้า... คืนมา!" แพรวาคำราม เสียงของเธอดุดันและดิบเถื่อน
"นางสุนัขชั้นต่ำ!" นานาแค่นเสียง "กล้าดียังไงมาบุกรุกวิหารของข้า!"
"กลิ่นของมันนี่... มันเป็ของข้า!" แพรวาไม่พูดพร่ำทำเพลง เธอกระโจนเข้าใส่นานาทันทีด้วยความเร็วที่มองไม่ทัน
การต่อสู้ของสองนางพญาเริ่มขึ้น!
นานาใช้เวทมนตร์สายฟ้าฟาดใส่ แต่แพรวาหลบหลีกด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่า เธอพุ่งเข้าประชิดตัว ใช้กรงเล็บตบหน้านานาจนกระเด็นไปชนเสาหิน
โครม!
"อีบ้าเอ๊ย!" นานาสบถ ลุกขึ้นมาด้วยความโกรธจัด "ทหาร! ฆ่ามัน!"
แต่ไม่มีทหารคนไหนโผล่ออกมา... เพราะแพรวาได้จัดการพวกมันที่หน้าประตูไปหมดแล้ว
แพรวาไม่สนใจนานาอีกต่อไป เธอพุ่งตรงมาที่แท่นบูชา กระชากโซ่ตรวนที่ล่ามภัทรอยู่
เคร้ง!
โซ่ทองคำขาดสะบั้นด้วยแรงมหาศาลของเธอ
"ไปกับข้า!"
แพรวาแบกร่างของภัทร (ซึ่งตัวใหญ่กว่าคนปกติ แต่ดูเล็กไปเลยเมื่อเทียบกับเธอ) ขึ้นบ่า แล้วะโหนีออกจากวิหารไปทางหน้าต่างบานั์
"ไม่!!! เอาของข้าคืนมา!!!" นานากรีดร้องไล่หลัง แต่สายไปแล้ว
...
ป่าดึกดำบรรพ์
แพรวาพาภัทรหนีเข้ามาในป่าทึบ ต้นไม้ที่นี่สูงเสียดฟ้า ใบไม้เป็สีม่วงและน้ำเงิน เรืองแสงในความมืด บรรยากาศชื้นแฉะและร้อนอบอ้าว
เธอพาเขามาถึง "ถ้ำ" ขนาดใหญ่ที่ปูด้วยหนังสัตว์และใบไม้แห้ง กลิ่นสาบสาวและกลิ่นฮอร์โมนรุนแรงจนภัทรเวียนหัว
แพรวาโยนภัทรลงบนกองหนังสัตว์อย่างไม่เบามือนัก
ตุบ!
"โอ๊ย..." ภัทรคราง เจ็บระบมไปทั้งตัว
แพรวายืนคร่อมเขาอยู่ ร่างกายของเธอเริ่มหดเล็กลง... ขนรุงรังเริ่มจางหายไป... เขี้ยวโง้งหดกลับ...
เธอกลายร่างกลับเป็ "แพรวา" ในเวอร์ชันนักรบหญิงเผ่าอเมซอน ผิวสีแทนเข้ม รูปร่างสูงใหญ่ เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ สวมชุดหนังเสือดาวน้อยชิ้นที่แทบไม่ปิดบังอะไรเลย
เธอหอบหายใจแรง เหงื่อไหลโทรมกายจนตัวมันวาว
"กลิ่นมึง..." เธอสูดจมูกดมฟุดฟิดที่ซอกคอเขา "เหม็นกลิ่นนังปีศาจนั่น... ต้องล้างออก"
"แพรวา..." ภัทรพยายามลุกขึ้น "ที่นี่มัน..."
"หุบปาก!"
เธอผลักเขานอนลง แล้วขึ้นคร่อมทับทันที แรงของเธอมหาศาลจนภัทรขยับไม่ได้
"กูหิว..." แพรวาเลียริมฝีปาก แววตาของเธอไม่ใช่แววตามนุษย์ แต่เป็แววตาสัตว์ป่าที่กำลัง "ติดสัด"
"นังนั่นมันสูบมึงไปเยอะแล้ว... แต่มึงต้องเหลือให้กูบ้าง"
แพรวาไม่เล้าโลม เธอจับแก่นกายของภัทร (ที่ยังคงสภาพกึ่งแข็งกึ่งอ่อนจากความเ็ป) แล้วถ่มน้ำลายรด ถุย!
"แข็งสิวะ!" เธอตบที่แก้มก้นของเขาแรงๆ
ความเ็ปกระตุ้นให้ความเป็ชายของเขาตื่นตัวขึ้นมาอีกครั้งอย่างน่าสมเพช
แพรวายกสะโพกขึ้น... เผยให้เห็นกลีบเนื้อสีเข้มที่บวมเป่งและมีน้ำเมือกใสๆ ไหลเยิ้มหยดลงมาเป็สาย
"ของกู... แน่นกว่ามันเยอะ"
เธอกดสะโพกลงมากลืนกินเขาเข้าไปรวดเดียว!
สวบ!
"อั่ก!" ภัทรจุกจนตาเหลือก
มันแน่น... แน่นเหมือนถูกคีมเหล็กบีบ ผนังช่องคลอดของแพรวาเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่แข็งแรง มันบีบรัดตัวตนของเขาจนแทบจะขาดอากาศหายใจ
และที่สำคัญ... ข้างในตัวเธอมัน ร้อน เหมือนไฟนรก
"อ๊าาาา! ผัวจ๋า! ผัวสัตว์ประหลาดของกู!" แพรวาคำราม แหงนหน้าขึ้นคำรามลั่นถ้ำ
เธอเริ่มขย่ม... ไม่ใช่จังหวะนุ่มนวลแบบนานา แต่เป็จังหวะกระแทกกระทั้นที่รุนแรงป่าเถื่อน เธอหมุนควงสะโพก บดขยี้แก่นกายเขาด้วยลีลาที่เหมือนสัตว์กำลังผสมพันธุ์
"โอ๊ย... แพร... เบาๆ... จะหัก... มันจะหัก!"
"ไม่หักหรอก! ของมึงแข็งจะตาย!"
แพรวาโน้มตัวลงมาดูดปากเขา ลิ้นของเธอสากและรุกราน รสจูบของเธอมีรสคาวเื
ภัทรถูกกระตุ้นด้วยความดิบเถื่อนจนสติหลุดลอย เขาเลิกต่อต้านและโต้ตอบกลับด้วยความรุนแรงพอๆ กัน เขาบีบขยำหน้าอกูเาไฟของเธอจนเนื้อปลิ้น รอยเล็บจิกลงไปในเนื้อสีแทน
"เอาอีก! กัดกูเลย! กัดคอกู!" แพรวายุยง
ภัทรฝังเขี้ยว (ใช่ ในร่างนี้เขามีเขี้ยว) ลงที่ต้นคอของเธอ เืสีแดงสดไหลซึมออกมา
กลิ่นเืทำให้แพรวาคลั่ง เธอกระตุกเกร็ง ร่องรักบีบรัดเขาถี่ยิบจนภัทรแทบจะเสร็จสมในทันที
"จะแตก... แพร... กูจะแตกแล้ว!"
"ปล่อยใน! ทำให้กูท้อง! กูอยากได้ลูกสัตว์ประหลาดของเรา!"
คำพูดนั้นวิปริตและบ้าคลั่ง แต่ในวินาทีนั้น มันคือสิ่งที่เร้าใจที่สุด
ภัทรคำรามลั่นถ้ำ ปลดปล่อยเชื้อพันธุ์เข้าไปในกายเธอ ร่างกายของเขากระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ความรู้สึกเหมือนไขสันหลังถูกสูบออกไปจนหมด
แพรวากรีดร้องยาวนาน ร่างกายของเธอเกร็งจนหลังแอ่น เล็บจิกทึ้งแผ่นหลังของภัทรจนเืซิบ
ทั้งคู่หอบหายใจรวยริน กอดรัดกันกลมท่ามกลางกลิ่นคาวเืและคาวโลกีย์
ภัทรนอนมองเพดานถ้ำที่ชื้นแฉะ... สมองว่างเปล่า...
แต่แล้ว... ท่ามกลางความเงียบหลังพายุอารมณ์...
เขามองเห็นบางอย่างที่เพดานถ้ำ...
หินงอกหินย้อย้า... เรียงตัวกันเป็ตัวอักษร...
[QUEST UPDATED: SURVIVE THE NIGHT]
ภัทรกระพริบตา... ตัวอักษรนั้นหายไป
เขาก้มมองแพรวาที่นอนหลับใหลอยู่บนอกเขา...
ิัของเธอ... ตรงที่มีรอยแผลเป็...
มันไม่ได้เป็เนื้อเยื่อพังผืด... แต่มันเป็ "เหล็ก"
รอยแผลเปิดออกเล็กน้อย... เผยให้เห็นเฟืองและสายไฟที่อยู่ข้างใน...
ภัทรกลืนน้ำลาย...
นี่ไม่ใช่โลกแฟนตาซี...มันคือ สวนสนุกนรก ที่สร้างจากเศษซากความทรงจำและเทคโนโลยีชีวภาพ
และเขา... คือของเล่นชิ้นโปรดที่กำลังจะพัง
ครืนนนนน...
เสียงฟ้าร้องดังมาจากข้างนอก... ฝนเริ่มตก...
แต่ไม่ใช่ฝนน้ำ...มันเป็ "ฝนกรดสีเขียว" ที่กัดกร่อนทุกอย่างที่ัั...
และท่ามกลางสายฝนนั้น... เงาร่างหนึ่งกำลังลอยลงมาจากท้องฟ้า...
ร่างที่สวมชุดสีขาวบริสุทธิ์... แต่มีใบหน้าที่ไร้ดวงตา...
ผู้พยากรณ์ กำลังมาเยือน...
9K
