วันศุกร์ที่ 14 กุมภาพันธ์ 2566 เวลา 16.50 นาที
“เฮ้อ ทำไมเป็วัยรุ่นมันถึงเหนื่อยแบบนี้ เฮ้ย วันนี้นิยายจบแล้วนี่หน่า”
สวัสดีค่ะ ฉันพราวฝัน ชื่อจริงพร้อมนามสกุลคือ นางสาวพราวฝัน คงตั้งประสิทธิ์ อายุ 19 ปี สูง 157 น้ำหนัก 46 สัดส่วน 36 25 38 ฉันเป็คนเอวเล็กแต่สะโพกแอบใหญ่ ตาสองชั้นกลมโต มีแก้ม ปากนิดจมูกหน่อย ปากกระจับ ผิวขาวอมชมพู ดัดผมลอนใหญ่ๆ เป็ลูกสาวคนเล็กที่สุดของบ้าน มีพี่ชายสองคน พี่สาวอีหนึ่งคน แต่พี่ๆ เขาเรียบจบทำงานกันหมดแล้ว ส่วนตัวฉันเองเพิ่งเข้ามหาวิทยาลัยปีแรก ฉันเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยเอกชน หลังเลิกเรียนบางวันก็ไปเที่ยวกับเพื่อนบ้าง แต่ก็ส่วนน้อย เพราะมันเหนื่อยหัวสมองมาทั้งวัน เลิกเรียนเสร็จฉันก็ชอบกลับมานอนที่คอนโดของตัวเองมากกว่า แล้วคอนโดนี้ที่บ้านเขาก็ซื้อให้ถ้าเรียบจบแล้วฉันกลับไปอยู่บ้านก็ขายต่อ ใช่จ่ะ ฉันไม่ใช่คนเมืองหลวงหรอกค่ะ บ้านฉันอยู่ต่างจังหวัด พ่อแม่ทำสวนแล้วก็ส่งผักและผลไม้ให้กับซัพพลายเออร์ที่เขารับซื้อ บ้านฉันก็พอมี แต่ก็ไม่ได้รวยขนาดเศรษฐีหมื่นล้านๆ หรอก เพราะบางทีของราคาขึ้นราคาลง แต่ก็ไม่ได้เดือดร้อนเื่เงิน แล้วก็ไม่ลำบากอะไร แล้วฉันไม่ใช่สาวหวานแต่อย่างใดค่ะ เปรี้ยวสุด ไม่ยอมคน หน้าฉันนิ่ง ปากก็เหมือนจะคว่ำ คนที่มองเข้ามาถ้าไม่สนิทกันจริงๆ ก็ไม่อยากมีใครเข้าใกล้ฉันหรอกค่ะแม่ แต่ถ้าเป็เราก็คงไม่เข้าหาเหมือนกัน แต่น้องไม่ได้ดึงนะ มันตึงเอง แล้วไม่ใช่แค่ผู้หญิงนะ ผู้ชายก็ไม่กล้าจ่ะ ว่างมาั้แ่สี่ขวบจนถึงตอนนี้ มีแฟนคนแรกตอนอนุบาล อายุตอนนั้นน่าจะ 3 ขวบได้ แต่เลิกกันเพราะเขาจับมือฉันแล้วก็ไปจับมือคนอื่น เด็กจ้ำม่ำปากคว่ำแบบฉันก็ไม่ต่อในความสัมพันธ์นี้ค่ะ คิกๆ ใช่ค่ะ หน้าเหวี่ยงจริง แต่ถ้ามารู้กันฉันก็คนบ้าๆ คนหนึ่งนี่แหละ
“เอ้า สรุปสุดท้ายของคู่นี้คือผัวฆ่าเมียตายแล้วตัวเองก็ฆ่าตายตาม แล้วลูกตัวน้อยๆ จะอยู่ยังไง แต่ก็นะ เก่งแค่ไหนก็แพ้พระเอกอยู่ดี ส่วนนางร้ายจะสวยจึ้งแค่ไหนก็แพ้นางเอก แต่ถ้าฉันเป็ตัวร้ายแล้วเมียแอบมีใจให้พระเอกมาั้แ่แต่งงานกันจนถึงจบเื่ฉันก็ทนไม่ได้หรอกค่ะ ฮัลโหล ผัวตัวเองก็หล่อลากไส้ขนาดนี้ยังจะไปมองพระเอกอีก ถ้าเป็ฉันนะ ฉันจะเป็สาวน้อยตัวน้อยที่อยู่ในอ้อมกอดของสามีตัวเอง ฉันจะปล่อยพระเอกั้แ่เขาตัดสินใจแต่งงานกับนางเอกั้แ่แรกแล้วจ่ะ จะมาทนทุกข์ทรมานเพื่อ นิยายอะเนาะ ยังไงพระเอกก็ต้องมีแต่คนชอบ ขนาดว่าบ้านไม่ค่อยมีเงินแต่ก็ลูกรัก์แบบสุดๆ ส่วนนางเอกไม่ต้องทำอะไรพระเอกกับทุกคนก็เอ็นดูไปหมด ส่วนนางร้ายทำอะไรก็ผิด ชีวิตน้อยๆ ของนางร้าย อะ อินแหละ อินแหละฉันอะ แต่ไรท์อธิบายหมู่บ้านที่นางร้ายกับตัวร้ายอยู่น่าอยู่จัง หมู่บ้านในหุบเขาปกคลุมไปด้วยไปหมอก ใบเมเปิ้ลสีแดง ทิวทัศน์มันคงจะสวยมากๆ แน่เลย ถ้าได้จิบชาแล้วก็กินหมูกะทะกับคนที่เรารักมันจะจั๊กจี้หัวใจแค่ไหนกันแม่ คิกๆ ลูกเป็โหลนะน้องบอกเลย แล้วทำไมฉันถึงรู้สึกว่าตัวร้ายเท่ห์ทะลุตัวอักษรมาขนาดนี้อะ ชอบจังค่ะแม่ผู้บ่าวแบบเนี้ย โหด ดิบ เถื่อน พ่อแบดบอยสไตล์ไชน่าของน้อง รูปหล่อ บ้านก็รวย ตามหาสามีแบบตัวร้ายในนิยายค่ะ”
ฉันมองที่จอไอแพดแล้วก็พูดพึมพำออกมาอยู่กับตัวเองพร้อมกับยิ้มออกหลังจากนึกถึงบรรยากาศที่นักเขียนได้อธิบายไว้ในนิยายรวมถึงผู้ชายที่นักเขียนบอกว่าเป็ตัวร้าย คือจะผิดไหมถ้าฉันจะบอกว่าฉันชอบเขา ฉันหัวเราะกับตัวเอง แล้วพออ่านจบก็เปย์เหรียญให้กำลังใจนักเขียนแล้วก็กำลังคอมเมนท์ให้กำลังใจนักเขียนแอพมันเหมือนรวน เพราะมันขึ้นเป็เส้นๆ เหมือนทีวีในสมัยก่อนที่สัญญาณหายเลยอะ พอกดรีมันก็ขึ้นว่าไม่พบยูสเซอร์นี้
“อ้าว แอพพลิเคชันอัปเดตอีกแล้วเหรอ อัพเก่งมาก แล้วนึกอยากจะอัพก็อัพ ดีนะอ่านนิยายจบแล้ว ฉันไม่ง้อเธอแล้วค่ะ ดูซีรีส์ดีกว่า”
ฉันกดออกจากแอพพลิเคชันอ่านนิยายแล้วก็กดเข้าแอพพลิเคชันที่สมัครเอาไว้ดูซีรีส์จีนโดยเฉพาะ พอดูไปดูมาตาเหมือนจะปิด ฉันเลยนอนตะแคงดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มแล้วก็หยิบตุ๊กตาหมีตัวอ้วนสีขาวมากอดจากนั้นภาพก็ดับไปเลย
ในฝัน
“ที่ไหนวะ ทำไมมันมืดแล้วก็มีแต่หมอก”
“พราวฝัน”
ฉันหันมามองด้านหลังของตัวเองหลังได้ยินเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งเรียกฉันขึ้นมา พอฉันหันไปมองก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่อยู่ในชุดแต่งงานของจีนสีแดงลายปักก็แน่นมาก ผู้หญิงคนนี้สวยมาก สวยจึ้งอะ รวบผมครึ่งศีรษะด้านหน้าไปด้านหลังบนศีรษะก็มีเครื่องประดับ แล้วฉันอ่านนิยายเยอะ ดูซีรีส์ก็เยอะ แต่งตัวแบบนี้เป็คนมีฐานะจ่ะ หรือฉันอ่านนิยายมากเกินไปจนเก็บเอามาฝัน ฉันเลยถามผู้หญิงคนนี้ออกไป
“เธอคือใคร”
“ซูหนี่ นางร้ายในนิยายที่เธออ่านไง”
“ขุนพระ เธอมาก็ดีแล้ว เธอรู้ไหมถ้าฉันเป็เธอนะ ฉันมองไม่มองหรอกค่ะพระเอกอะ ฉันมองสามีของตัวเองดีกว่า หล่อสู้กับพระเอกได้ ดูเหมือนจะหล่อกว่าด้วย ฐานะทางบ้านก็ดี ตามใจเธอ ถึงจะร้ายหน่อย แต่เธอกลับไปรักพระเอกเขาก็ไม่พอใจเธอน่ะสิ”
ฉันพยักหน้าเมื่อรับรู้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็ใคร จากนั้นฉันก็สับรัวเลยค่ะ เพราะถ้านางลองเปิดใจให้สามีตัวเองก็ไม่ต้องพาตัวเองมาจบชีวิตแบบนี้ แต่พอได้ยินผู้หญิงตอบฉันก็ใบ้กินเหมือนกันนะ
“ถ้าสามารถตัดใจแล้วเปลี่ยนใจได้ขนาดนั้น คนทั้งโลกก็คงไม่มีใครเสียใจเพราะความรักแล้วสิ การที่เรารักใครสักคนเราห้ามหัวใจตัวเองได้ด้วยเหรอ”
“ก็จริง โทษที ฉันอินไปหน่อย เธอไม่ผิด ฉันไม่ผิด แต่คนที่ผิดก็คือนักเขียนค่ะ เธอว่าไหม”
“หึหึ แล้วถ้าฉันบอกเธอว่า เธอจะได้ไปอยู่ในร่างของฉัน เธอเต็มใจไปไหม”
ฉันมองหน้าผู้หญิงตรงหน้าก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ แล้วก็ตอบกลับไปโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด เพราะยังไงมันก็ไม่สามารถเกิดอะไรแบบนั้นขึ้นได้แน่นอน เพราะมันคือชีวิตจริง
“ทำไมจะไม่ไปล่ะ ฉันอ่านทุกครั้งฉันก็อยากทะลุเข้าไปทุกครั้งที่มีเื่ราวของเธอกับสามีนั่นแหละ แต่ฉันต้องมีของติดตัวไปเหมือนทุกคนที่ทะลุไปด้วยนะ ทั้งเงินทั้งของ ไปมือเปล่าแบบนั้นฉันไม่เอาหรอก คิกๆ”
“งั้นฉันฝากด้วยนะ ฝากขอโทษสามีของฉันด้วย เขาดีกับฉัน แต่ฉันไม่ได้รักเขา หวังว่าเธอจะมีความสุขนะ”
“ซูหนี่ ซูหนี่”
เฮือกกก
หลังจากผู้หญิงคนนั้นพูดจบฉันก็เหมือนโดนกระชากขึ้นมาแรงๆ แล้วเหมือนจะได้ยินเสียงใครสักคนที่เรียกว่าซูหนี่ ซูหนี่ก็คือชื่อของนางร้าย ฉันเลยยิ้มก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ เพราะฉันว่าฉันอินเกินไปแหละ แต่ตอนนี้เหมือนจะไม่ใช่ฝันนะ
“ซูหนี่ ซูหนี่ลูกลุกขึ้นเถิด ไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้ว เดี๋ยวพ่อของลูกจะโมโหแล้วตีลูกอีก ซูหนี่”
“หื้อ”
ฉันลุกขึ้นมานั่งแล้วก็มองไปรอบๆ แล้วก็เห็นว่าเป็ห้องปูนที่ขนาดไม่ใหญ่มาก มีโต๊ะกระจก สีห้องก็ไม่มีสีใดๆ เป็สีขาวของปูน แล้วโต๊ะ เก้าอี้ เตียง ทุกอย่างทำขึ้นมาจากไม้ อาจจะไม่ได้หรูหราเหมือนที่บ้านแต่ของทุกอย่างก็บ่งบอกว่าฐานะบ้านนี้ไม่ธรรมดา จากนั้นฉันก็ก้มมองตัวเองที่ตอนนี้เหมือนจะอยู่ในชุดจีนโบราณสีชมพูอ่อน จากนั้นความจำมันก็รัวเข้ามา เหมือนภาพตัดเร็วๆ แล้วก็วิ่งเข้ามาในศีรษะ ซูหนี่เป็ลูกของภรรยาหลวงแต่แม่ของเธอร่างกายอ่อนแอเลยทำให้มีเธอแค่คนเดียว แล้วพ่อเธอเลยแต่งภรรยาเข้ามาอีกหนึ่งคนเพื่อที่จะมีลูกเยอะๆ แล้วก็มีลูกชาย ซึ่งคนในหมู่บ้านก็พากันพูดไปถึงต่อไหนจากนั้นก็เงียบไปกลายเป็คนชินชา เพราะพ่อเธอไม่ได้ไปมีชู้ ทั้งสองฝ่ายยอมรับกันและกัน แต่พ่อเธอก็รักเธอไม่ได้น้อยลงไป อาจจะดุบ้างเวลาเมียใหม่เป่าหู แต่ท่านก็ไม่ได้ลงไม้ลงมือ ใช่ค่ะ นี่เป็เนื้อเื่เหมือนในนิยายที่ฉันอ่านตอนเขาเปิดตัวนางร้ายเลย พอฉันเงยหน้ามองก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งใบหน้าดูใจดี อบอุ่น ฉันเลยลองใช้มือบิดแขนของตัวเอง
“โอ๊ะ ซี๊ด เจ็บจริง เื่จริงเหรอเนี่ย”
แปะ แปะ
“ไอหย่า ซูหนี่ ลูกอย่าใช้มือตีแก้มตีหน้าตัวเองสิ เดี๋ยวจะเจ็บแล้วก็จะขึ้นรอยแดง ผิวลูกยิ่งบอบบาง แตะนิดหน่อยก็เป็รอยแดงแล้ว ปะ ลูกลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว วันนี้มีแขกมาหาลูก”
ฉันเม้มปากก่อนจะพยักหน้าจากนั้นก็เดินมาที่ห้องอาบน้ำหลังจากเื่ในสมองเรียบเรียงเื่ราวทั้งหมดได้แล้ว ฉันอาบน้ำเสร็จก็เช็ดตัวจากนั้นก็เลือกชุดจีนโบราณแขนราวความยาวของกระโปรงก็คลุมตาตุ่ม แล้วก็เดินมาที่โต๊ะเครื่องแป้ง
“ฉันทะลุมาจริงๆ ให้ตายเถอะ แล้วร่างฉันล่ะ แล้วพ่อกับแม่แล้วก็ครอบครัวของฉันล่ะ”
{อายุขัยของเ้าหมดไปแล้วในสมัยที่เ้าอยู่ จากนี้ก็ใช้ชีวิตในแบบที่เ้าเลือกเถิด}
“เสียงใคร”
ฉันเช็ดน้ำตาแล้วก็หันไปมองภายในห้องก็ไม่เห็นใครได้ยินแต่เสียง แต่พอเสียงนั้นตอนฉันกลับมามันยิ่งใแล้วก็ตะลึงมากกว่าเดิม
{ระบบของแอพพลิเคชันนิยายที่เ้าอ่านแล้วก็สาปแช่งในทุกวัน}
“OMG! หนูไม่ได้สาปแช่งนะ หนูแค่อิน ท่านเข้าใจผิดแล้วค่ะ คนเราเวลาอ่านนิยายก็อินแล้วบางทีระบบของท่านก็อัพบ่อยมาก หนูก็ต้องบ่นบ้างอะไรบ้างตามประสาลูกแมวตัวน้อยที่ติดตามอ่านนิยายค่ะ”
{หึหึ เ้าเป็ลูกแมวหรือ เท่าที่รู้มาเ้าคล้ายพิทบูมากกว่านะ}
“ถ้าเป็เพื่อนฉันแล้วพูดแบบนี้แม่จะหยุมหัวแล้วจะสับให้ละเอียดเลย”
{เ้าว่าอะไรนะ}
“เปล่าค่ะคุณระบบที่รัก”
{แต่เราได้ยิน}
“…”
คิกๆ ระบบกับน้องใครจะดื้อกว่ากัน น้องทะลุมาแล้วนะจ๊ะ แล้วน้องจะเริ่มสับตอนไหนฝากติดตามแล้วก็เอ็นดูน้องด้วยนะคะ ไรท์ยังไม่ได้มีการตรวจคำผิดนะคะ หากมีหลุดไปก็ไรท์ขออภัยด้วยนะคะ แต่ถ้ามีเวลาจะรีบตรวจให้ค่ะ หากใครชอบฝากคอมเมนท์แล้วก็ฝากติดตามกันด้วยนะจ๊ะ (ˇ͈ᵕˇ͈) ¨̮♡⃛
2K
