เมื่อนางร้าย (ปลอม) ดันได้แม่ทัพจอมโหดเป็น สามี (มี Ebook) [จบแล้ว]

        หลังจากนั้นไท่ฟูเหรินก็ส่งชิงหย่ามาใกล้ชิดเฟิงหลงมากขึ้นเรื่อยๆ โดยอ้างว่านางให้ชิงหย่าทำของบำรุงร่างกายมาให้เฟิงหลงเพื่อเขาให้กลับมาแข็งแรงดังเดิม

        และนั่นก็ทำให้เธอกันชิงหย่าออกจากเฟิงหลงได้ยากขึ้นชิงหย่าใช้โอกาสนี้ตามดูแลเฟิงหลงตอนที่ไม่ได้อยู่เรือนกลางกับเธอไม่ว่าเฟิงหลงจะอยู่ส่วนไหนของจวนนางก็ตามไปเสนอไม่ขาด

        นอกจากนี้ไท่ฟูเหรินยังพยายามดึงเฟิงหลงไปกินข้าวเย็นเกือบทุกวันและพยายามหาข้ออ้างต่างๆ นานากันไม่ให้เธอตามไปด้วย

        ยังดีที่เฟิงหลงกลับมาหาเธอทุกคืนแม้ว่าหลายครั้งจะอยู่ในสภาพมึนงงจากสุราห้าบรรจบสูตรพิเศษจนเธอต้องช่วยเขาระบายความปรารถนาอันเข้มข้นของชายฉกรรจ์ออกเกือบทุกวัน

        แม้แรก ๆ เฟิงหลงจะมีท่าทีระวังความใกล้ชิดกับชิงหย่าพอสมควรแต่พอเวลาผ่านไปเรื่อย ๆ ความคุ้นเคยก็ทำให้เฟิงหลงลดความระวังกับชิงหย่าลงอย่างเห็นได้ชัดเจน

        และวันนี้ก็เหมือนกับทุกวันชิงหย่ายังคงอ้างคำสั่งของไท่ฟูเหรินบังหน้าและเอาใบชาบำรุงร่างกายกับของว่างมาดักรอเฟิงหลงที่กำลังจะไปทำงานเหมือนที่ทำอยู่ทุกเช้า

        เธอยืนมองภาพความสนิทสนมของคนทั้งคู่ด้วยใจที่หนักอึ้งแต่พอได้เห็นแววตาเอ็นดูของเฟิงหลงที่มองชิงหย่าแล้วก็ได้แต่กัดปากแน่นเพราะเธอรู้สึกเหมือนมีเข็มนับพันเล่มกำลังทิ่มตำหัวใจของเธอ

        “องค์หญิง เราไปหานายท่านกันดีหรือไม่เจ้าค่ะ”แรงยุจากจื้อหลานทำให้เธอกะพริบตาเบา ๆ ไล่ความร้อนแผ่วที่ดวงตา ก่อนที่จะส่ายหน้าเบาๆ

        “ไม่ล่ะเจ้าไปเตรียมชุดให้ข้าหน่อย ข้าจะไปโรงหมอ”

         “แต่ว่า...”

         “ไปทำตามที่ข้าสั่ง จื้อหลาน”น้ำเสียงเข้มดุของเธอทำให้จื้อหลานจำต้องล่าถอยออกไป

        เธอหันกลับไปมองแผ่นหลังของเฟิงหลงที่กำลังเดินไปยังหน้าและเหลือบมองชิงหย่าที่ยืนยิ้มหวานอยู่ใต้ต้นไม้แล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

        ถึงตอนนี้เฟิงหลงจะยังไม่ได้แสดงออกว่าเขาสนใจชิงหย่าในเรื่องชู้สาวหรือไม่อีกไม่นาน ไท่ฟูเหรินก็คงเอ่ยปากเรื่องรับชิงหย่าเป็นอนุ

        ถึงตอนนั้นเฟิงหลงจะตอบรับหรือปฏิเสธกันนะ...

        เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆแล้วกำหมัดแน่นพลางกดความรู้สึกที่หนักหน่วงจนหายใจไม่ออกลง หรือว่า...มันถึงเวลาที่เธอต้องยอมรับความจริง!

        เฟิงหลงกวาดตามองไปทั่วเรือนกลางที่ยังคงเงียบกริบแล้วขมวดคิ้วอย่างสงสัย

        นี่องค์หญิงยังกลับจากโรงหมออีกหรือ?

        เขาเดินวนไปรอบเรือนกลางก่อนที่จะมานั่งบนตั่งยาวในห้องรับแขกแล้วถอนหายใจยาวออกมา

        ช่วงหลัง ๆ มานี้องค์หญิงหมิงจูดูเงียบไปถึงแม้ว่านางจะยังปฏิบัติกับเขาเหมือนเดิมแต่เขาก็รับรู้ได้ถึงกำแพงที่มองไม่เห็นและนับวันนางก็ยิ่งผอมลงเรื่อย ๆ

        วันนี้เขาเลยตั้งใจกลับมากินข้าวเย็นเป็นเพื่อนนางแต่นางกลับไม่ยอมกลับจวนเสียนี่...

        อันที่จริงเขาก็ไม่คิดเลยว่าแค่ช่วงเวลาหกเดือนที่เขาไปรบนางกล้าหนีออกไปเปิดร้านเครื่องประทินผิวกับโรงหมอจนกิจการมั่นคงได้ขนาดนั่น

        นี่ถ้าเขาไม่เห็นว่าองค์หญิงชอบและเก่งด้านนี้เขาคงไม่ปล่อยให้นางไปตะลอน ๆ อยู่ข้างนอกแบบนั้นแน่

        แต่การออกไปตะลอนข้างนอกจนลืมเวลาแบบนี้มันน่าโดนตียิ่งนัก ถึงเขาจะยอมหลับตาให้ข้างนึงแต่ก็ไม่ได้ว่าเขาจะยอมให้นางเล่นสนุกจนลืมสามีเช่นนี้!

        เฟิงหลงเดินออกไปนอกเรือนกลางแล้วปิดประตูให้เรียบร้อยก่อนที่จะเดินไปยังเรือนใหญ่และเฝ้ารอให้องค์หญิงตัวแสบกลับมา

        เวลาผ่านไปจนค่ำมืดร่างเล็กในชุดบุรุษคุ้นตาก็ปรากฏขึ้นที่หน้าประตูเรือนกลางและก้าวเข้าไปในเรือนอย่างรีบร้อน

        เขาตวัดตามองโม่เฉินที่เดินตามนางมาด้วยความไม่พอใจและส่งสายตาให้มู่เหยียนกันราชองครักษ์ออกส่วนเขาก็เดินกระโดดขึ้นไปบนหลังคาเรือนกลางแล้วเลื่อนกระเบื้องหลังคาตรงห้องนอนออก

        “เร็วเข้า จื้อหลานเดี๋ยวท่านแม่ทัพใหญ่ก็จะกลับมาแล้วนะ”เสียงหวานที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดีดังขึ้นพร้อมกับเสียงในน้ำที่ตกกระทบพื้นอยู่ในห้องน้ำ

        “องค์หญิง ข้าน้อยก็เร่งมือแล้วนะเจ้าค่ะแต่ท่านต่างหากที่ตรวจคนไข้จนลืมเวลา ข้าเรียกเท่าไร ท่านก็เอาแต่ผลัดจนกลับมาสายนี่ถ้าท่านหมอเจียหยวนไม่ทักท่านก็ไม่ยอมกลับ”

        “เฮ้อ...ก็คนไข้เยอะนี่น่า นี่ถ้าข้าไม่ช่วยตรวจ พวกศิษย์พี่คงไม่ได้กินข้าว เอาน่า...เจ้าก็เลิกบ่นได้แล้ว ต่อไปข้าจะระวังให้มากกว่านี้ ไม่มีใครจับได้หรอกน่า”น้ำเสียงมั่นใจขององค์หญิงตัวแสบทำให้เขายิ้มเย็นออกมา

        นี่เขาคงตามใจนางมากเกินไปแล้วซินะนางถึงกล้ากลับค่ำมืดขนาดนี้

        ได้! ถ้าท่านคิดว่าข้าจะจับท่านไม่ได้ท่านก็หนีให้ได้ตลอดรอดฝั่งก็แล้วกัน!

        ปวดเอวชะมัด!

        เธอยกมือขึ้นนวดบั้นเอวเบาๆ พลางตวัดตามองคนผีทะเลที่กำลังแต่งตัวอย่างอารมณ์ดีด้วยสายตาไม่เป็นมิตร ไม่รู้ว่าเมื่อคืนนี้ตาบ้านี่ไปกินอะไรมา ถึงได้ฟัดเธอจนน่วมขนาดนี้...

        แล้วแบบนี้เธอจะเอาแรงที่ไหนไปตรวจคนไข้ นอนก็ไม่ได้นอน หลังก็ปวด เพราะตาบ้านี้แท้ ๆ

        แต่แล้วจู่ ๆเฟิงหลงก็หันขวับมาหาเธอแล้วเลิกคิ้วคล้ายถาม ก่อนที่มือหนาลากเธอไปกอดแล้วกระซิบถามด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ

        “เมื่อคืนกระหม่อมปรนนิบัติองค์หญิงไม่ดีหรือพ่ะย่ะค่ะให้กระหม่อมแก้ตัวตอนนี้ดีหรือไม่?” เฟิงหลงไม่เพียงแค่พูด แต่เขายังแนบตัวตนของเขาที่ร้อนรุ่มเข้ากับสะโพกเธออีกด้วย

        ไม่จริงน่า... เขายัง...ไม่มีทาง!

        เธอดิ้นให้พ้นมือพยัคฆ์ร้ายทันทีแต่ทว่าจมูกโด่งของเขากลับกดลงบนต้นคอเธอแล้วสูดหายใจเข้าเต็มปอดจนเธอเบิกตากว้าง

        “ที่ท่านแม่ทัพใหญ่ปล่อยข้านะ!”

        “หึหึ น่าเสียดายที่วันนี้ข้าติดงานคงกลับจวนดึกแต่คืนนี้ข้าจะแก้ตัวใหม่ ท่านก็นอนกลางวันให้เยอะ ๆ เข้าใจหรือไม่? องค์หญิง...”

        น้ำเสียงหมายมาดของเขาทำเอาเธอเสียวสันหลังวาบเพราะเมื่อคืนเขาก็แซ่บจนเธอแทบขาดใจแล้วแล้วถ้าคืนนี้แรงกว่านั้นอีก...

        เธอตายแน่!

        เธอผลักคนตัวโตออกทั้งที่ใบหน้านั้นร้อนผ่าวราวกับไฟก่อนที่จะวิ่งหนีไปไหนก็ได้พลางคิดถึงวิธีที่จะทำให้ตัวเองรอดจากมือเขาคืนนี้

        แต่อัญญ่ากลับไม่ได้สังเกตเลยว่าสายตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนานั้นได้แปรเปลี่ยนเป็นพยัคฆ์ร้ายที่กำลังจ้องเหยื่อตาไม่กะพริบและรอตะปบโดยที่เหยื่อไม่มีโอกาสแม้แต่จะคิดหนีด้วยซ้ำ...