"หึ ห้าตัวงั้นเหรอ ไม่ลองไม่รู้ปู่ข้าสอนไว้เว้ย" เขาพุ่งเข้าใส่หมาป่าเพื่อจัดการทันทีด้วยการยื่นดาบไว้ด้านในและตวัดฟันไปมั่ว ๆ ในที่สุดเขาปราบได้หมดจนหมดห้าตัว เขาก็มุ่งหากลุ่มหมาป่าหางดำจนครบจำนวน 99 ด้วยการสะบัดดาบไว้ด้านหน้าอย่างบ้าคลั่ง โดยพลาดพลั้งถูกโจมตีสวนอยู่บ้างแต่ก็ไม่ตาย เขายังเหลือจำนวนครั้งที่จะถูกโจมตีอีกหนึ่งครั้ง เนื่องจากได้ใช้โควต้าถูกโจมตีสิบครั้งหมดลงเสียแล้ว ตัวเขาก็ยังไม่พบบอสหมาป่าหางดำเลย จึงหยุดพักลงเสียก่อนด้วยความระแวงว่าเงื่อนไขการอัญเชิญบอสนั้นจะเกิดจากการฆ่าหมาป่าหางดำจำนวน 100 ตัว
ในตอนนี้เขาได้เลื่อนเลเวลขึ้นมาเป็เลเวลสิบเป็ที่เรียบร้อย
เขานั่งลงที่โคนรากต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งโดยมีสไลม์เป็เพื่อนคู่ใจะโลงมานั่งอยู่ที่ตักของเขา
"ไงกะปิ แกว่าฉันจะฆ่าตัวที่ 100 เพื่อลุ้นว่าจะเกิดเงื่อนไขอัญเชิญบอส หรือว่าควรพักและกลับเข้าเมืองดี" กะปิเมื่อได้ยินก็ร้องกาปี้ ๆ กลับมาทันทีเพื่อตอบกลับมายังเขาทว่าเขาที่เป็คนธรรมดามีหรือจะฟังภาษาสไลม์เข้าใจเขาจึงใช้ภาษากายในการพูดคุยแทน
"เอิ่ม ฉันฟังแกไม่รู้เื่ เอางี้ถ้าแกอยากให้ฉันลุยต่อก็ะโมาบนหัวของฉัน แต่ถ้าไม่อยากลุยแล้วก็ะโมาที่บนมือของฉัน" เขาตั้งเงื่อนใขให้กะปิเพื่อที่จะได้เข้าใจกันง่ายขึ้น
กะปิเมื่อได้ยินดังนั้นก็ะโดึ๋งมาอยู่บนหัวของเขาทันที
กาปี้ กา~~~ปี้ กาปี้... !
"เยี่ยม ปู่ของแกนี่น่าจะชอบลุยเหมือนปู่ฉันสินะ" เขาแกล้งพูดหยอกล้อสไลม์ ส่วนสไลม์ก็ตอบกลับด้วยเสียงกาปี้เหมือนเดิม
"แกรอก่อน ขอฉันพักเหนื่อยบ้าง" เขานอนราบกับพื้นแต่สายตายังคงมองไปรอบ ๆ อยู่ การพักเหนื่อยนี้ไม่ใช่ค่าความเหนื่อยตามระบบเกมแต่เป็ความรู้สึกของเขาเอง
หลังจากเขาพักผ่อนไปนานพอสมควรเขาเปิดนาฬิกาของระบบดูก็พบว่าตอนนี้เป็เวลาเกือบห้าโมงเย็นแล้ว เขาจึงลุกขึ้นและมองหาหมาป่าหางดำตัวสุดท้ายทันที เขาเดินหามันอยู่สักพักหนึ่งก็พบหมาป่าหางดำตัวหนึ่งกำลังยืนอยู่พอดี เข้าจึงพุ่งเข้าใส่หมาป่าตัวนั้นทันที
ฉับ ฉับ ! หมาป่าตัวนั้นก็ตายลง
ผู้เล่นทำเงื่อนไขลับของป่าหมาป่าสามหางสำเร็จ อัญเชิญบอสหมาป่าหางดำเลเวล 20 คลาส 0
"อ้าวเฮ้ย ! " เข้ารู้สึกใเล็กน้อยที่เป็ไปอย่างที่เขาคาดไว้และรีบเปิดดูหน้าภารกิจ ทว่าหน้าภารกิจบอกเพียงว่าบอสหมาป่าหางดำมีเลเวลเพียง 1 เท่านั้น
ผู้เล่นปลดล็อคเงื่อนไขลับการถูกกลั่นแกล้งของขอทานสำเร็จ
เนื่องการอาชีพขอทานเป็ที่รังเกียจของคนทั่วไปรวมถึง NPC บางคน จึงอาจถูกกลั่นแกล้งจาก NPC ได้โปรดระมัดระวังความเทพของท่านไว้ให้ดีนะ อิอิ
"เยี่ยม ชีวิตขอทานมันต้องลำบากอย่างงี้เลยเหรอ" เขากล่าวตัดพ้อกับระบบในขณะที่สไลม์เริ่มตัวสั่นไหวด้วยความหวาดกลัว
บอสหมาป่าหางดำเลเวล 20 คลาส 0 ปรากฎตัว
ร่างของหมาป่าสีน้ำตาลที่มีหางเป็สีดำปรากฎขึ้น หน้าตาของมันคล้ายกับพวกหมาป่าหางดำที่เขาเจอแต่ทว่าตัวของมันกับสูงใหญ่ราวสองเมตร มีเขี้ยวขนาดใหญ่แหลมออกมาจากปากของมัน และดูโหดร้ายกว่าอีกด้วย
"เวรแล้วไง เป็ไงเป็กันวะ ตัวลูกกระจ๊อกมันก็ไม่เท่าไหร่ ตัวบอสก็คงไม่เท่าไหร่หรอกมั้ง ไม่ลองไม่รู้ปู่บอกไว้เว่ย" เขาพูดปลุกใจตัวเองแล้วพุ่งเข้าหาหมาป่าขนาดใหญ่ทันที
โฮกกกกกก ! มันส่งเสียงร้องก่อนที่จะะโขึ้นไปบนอากาศหลบเขาที่พุ่งเข้าไปโจมตีแล้วตวัดกรงเล็บคู่หน้าเข้าหาหน้าเขาทันที
สกิลกรงเล็บหมาป่าหางดำ
กรงเล็บของหมาป่ายาวขึ้นออกมาเป็ปกคลุมไปด้วยออร่าสีดำเสียบเข้าที่ใบหน้าของเขาร่วงลงไปนอนทันที
ผู้เล่นถูกโจมตีครบจำนวนเรียบร้อยเข้าสู่สถานะตาย
ยกเลิกสถานะตาย
สกิลผู้ปรารถนาความตายทำงาน
ผู้เล่นอยู่ในสถานะะฟื้นฟูค่าสถานะต่าง ๆ ทั้งหมดเป็ระยะเวลาสิบนาที หากผู้เล่นสามารถฆ่ามอนสเตอร์อันเป็ต้นเหตุนั้นกลับได้ก็จะกลับมามีชีวิตเหมือนเดิมและไม่ถูกลงโทษจากระบบ
"หึหึ เจอความเทพแบบนี้แล้วมาให้พ่อฆ่าซะดี ๆ" เขาพุ่งเข้าหาหมาป่าต่อโดยไม่เกรงกลัวอันตรายใด ๆ อีกต่อไป
ทรินิติเริ่มเป็ฝ่ายบุกเข้าหาบอสหมาป่าเอง ทุกครั้งที่ดาบฟันลงยังหมาป่า ในบางครั้งหมาป่าก็โดดหลบออกไปได้ บ้างก็สวนกลับมา แต่เขายังสามารถไล่ตามหมาป่าตัวใหญ่ต่อไปได้เนื่องจากค่าความว่องไวที่สูงถึง 200 เขาสู้กับหมาป่าราวห้านาที หมาป่าที่โจมตีสวนกลับไปเริ่มรู้สึกประหลาดใจและใช้สกิละโสูงะโขึ้นไปเกาะบนกิ่งไม้ใหญ่
มันหยุดมองคู่ต่อสู้ของมันอยู่ครู่หนึ่งด้วยความสงสัยว่าทำไมมันจึงไม่สามารถสร้างความเสียหายใด ๆ ให้แก่คู่ต่อสู้ของมันได้เลย ในขณะที่ความเสียหายยังคงลดเืของมันไปอย่างไม่หยุดหย่อนจนเหลือน้อยกว่า 40 เปอร์เซนต์ ซึ่งโดยปกติแล้วหากใช้ผู้เล่นที่มีเลเวลเท่ากับมันจะต้องใช้ถึงสิบคนเป็อย่างน้อยจึงจะสามารถลดเืของมันได้เกินครึ่งหลอดภายในระยะเวลาห้านาที
เขายืนมองหมาป่าที่อยู่บนกิ่งไม้อย่างร้อนรน เนื่องจากเวลาที่เหลืออยู่ของสกิลผู้ปรารถนาความตายนั้นเหลือเพียงห้านาทีเท่านั้น
"บ้าเอ้ย มันเกิดฉลาดอะไรของมันวะเนี่ย"เขาสบถออกมาด้วยหัวเสีย
ทรินิตี้ยืนจ้องมองหมาป่าอย่างร้อนใจและคิดอย่างบ้าคลั่งว่าจะทำอย่างไรให้มันลงมาให้เข้าโจมตี
"ไม่ยอมลงมาใช่ไหม ได้เลยไอหมาบ้า" เขาหยิบของที่ได้จากการคุ้ยขยะเมื่อครั้งแรกที่เข้าเมืองเขวี้ยงไปยังหมาป่าทันที
หมาป่าเมื่อถูกเขวี้ยงด้วยขยะจึงยอมะโลงมาเพื่อสู้กับทรินิตี้ต่อ ทว่าคราวนี้มันกลับต่อสู้ด้วยความรอบคอบ แล้วเป็ฝ่ายบุกกลับเมื่อมันโจมตีโดนแล้วก็จะะโหลบไปมาทันที แทนการฉากหลบเพียงทีเดียวแบบในครั้งก่อนทำให้ห้านาทีสุดท้ายเขาสร้างความเสียหายให้แก่มันได้เพียง 20 เปอร์เซนต์เท่านั้น เืของมันยังคงเหลืออีก 20 เปอร์เซนต์ ส่วนเขานั้นสกิลผู้ปรารถนาความตายก็ได้หมดลงเรียบร้อย
สกิลผู้ปรารถนาความตายสิ้นสุดลง
ไอเทมขันขอทานทำงาน ยกเลิกความตายได้หนึ่งครั้ง คูลดาวน์เริ่มนับถอยหลัง 24 ชั่วโมง
สกิลขอทานไม่อาจลบล้างบทลงโทษจากสกิลผู้ปรารถนาความตายและExtra Skill เว้นแต่รอดพ้นระยะเวลาคูลดาวน์ Extra Skill สิ้นสุดลง
"เออ เยี่ยมไปเลย" เขาสบถกับตัวเองด้วยความความเซ็ง และจ้องมองหมาป่าที่อยู่ห่างออกไปตรงหน้าประมาณห้าเมตรด้วยความระมัดระวัง
"หึหึ สุดท้ายข้าก็ต้องใช้ไม้ตายก้นหีบสินะ" เขาเปลี่ยนท่ามาโดยยื่นเท้าซ้ายก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว อีกข้างหนึ่งขาเขายืดออกไปด้านหลังชี้ลงไปที่ดินเอียง ๆ เหมือนท่าสควอทขาทีละข้าง แล้วเก็บดาบเข้าช่องไอเท็มของระบบ แขนทั้งถูกปล่อยไว้ข้างลำตัว
หมาป่าเมื่อเห็นดังนั้นมันตั้งท่าหมอบเตรียมะโหนีการโจมตีอย่างระมัดระวัง
"จงมองดูไม้ตายก้นหีบของข้าคนนี้ซะ ไม้ตายก้นหีบ วิ่งดิเอ๋ อ๊ากกกกกกกก ! " เขาบิดลำตัวที่หันไปหาหมาป่ากลับมาออกวิ่งหนีจากหมาป่าทันทีพร้อมกับเสียงะโลั่นป่าของเขา
หมาป่าเอียงคออย่างงุนงงว่าเขากำลังจะทำอะไร สุดท้ายมันก็เข้าใจว่าศัตรูของมันกำลังจะหนีมันจึงรีบกระโจนตามไปทันที
มันแยกเขี้ยววิ่งตามด้วยความรวดเร็วเพื่อตามไปจัดการศัตรูของมันให้ได้
"เชี่ย ๆ ๆ ๆ ไอหมาบ้า ข้าขอโทษโว๊ย ข้าไม่ได้ตั้งใจมาฆ่าเอ็ง" เขาะโบอกมันทั้งที่มันไม่สามารถเข้าใจได้ด้วยความหวาดกลัว
ความเร็วของเขาที่มากจากสถานะความว่องไวที่สูง ทว่าสถานที่นี้เป็ป่าซึ่งมีต้นอยู่รอบ ๆ หากเขาวิ่งทางตรงย่อมหนีบอสหมาป่าหางดำไปได้อย่างแน่นอน แต่ต้นไม้ที่ขึ้นอย่างไม่เป็ที่เป็ทางทำให้เขาต้องวิ่งซิกแซกหลบอยู่เรื่อยจึงแพ้บอสหมาป่าหางดำที่เป็เ้าบ้าน
ในทันที่สุดเ้าบ้านก็วิ่งตามมาทันแขกตัวสกปรก มันใช้สกิลออกมาทันที
สกิลกรงเล็บหมาป่าหางดำ
กรงเล็บที่ปกคลุมด้วยออร่าสีดำคู่หน้าข่วนเข้าหาทรินิตี้ทันที
แต่ก่อนที่จะถึงตัวของเขานั้น ซาเล้งของเขาก็ปรากฎรับตัวเขาเข้าไปในรถทันที
ซาเล้งของจักรพรรดิขอทานทำงานอัตโนมัติป้องกันการถึงแก่ความตายหนึ่งครั้ง
ไอเทมของเขาช่วยชีวิตของเขาจากกรงเล็บหมาป่า เขาอยู่ในซาเล้งแทนที่จะอยู่ที่ส่วนของจักรยาน มันเคลื่อนที่อัตโนมัติโดยหลบหลีกต้นไม้รอบ ๆ อย่างรวดเร็วด้วยความเร็วสูงสุด 50 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
เขาซึ่งอยู่ในส่วนบรรทุกของซาเล้งถูกโยนไปมาอย่างรุนแรงจากการหักเลี้ยวซิกแซกหนีบอสหมาป่าหางดำ จนเขาเวียนหัวอย่างมาก
"โอ๊ย เป็ไอเท็มระดับสูงทั้งทีก็น่าจะขับนิ่ม ๆ กว่านี้สิฟะ" เขาเอามือกุมหัวของเขาเพื่อลดแรงส่ายที่เกิดขึ้น เขากลับพบกับความแปลกใจที่สไลม์ยังคงติดอยู่บนหัวอย่างเหนียวแน่นไม่หลุดไปไหน
"นี่แกยังไม่ตายอีกเหรอ" เขารู้สึกงงทันทีเพราะสไลม์ของเขาที่เลเวลน้อยยังรอดจากการโจมตีของหมาป่าหางดำมาได้
กาปี้...... มันตอบเสียงอ่อยเหมือนจะเป็ห่วงใยเขา
ซาเล้งที่หนีออกมาพ้นจากบอสหมาป่าหางดำมาได้เริ่มชะลอและขับด้วยความมั่นคงมากขึ้น เขาเปิดฝากระบะ้าที่ปิดเขาอยู่และยืนขึ้นดูทันที
"อ้าว ยังไม่ออกจากป่าหรอกเหรอนี่" แม้เขาจะรู้สึกดีใจที่หนีมาได้ทว่าตอนนี้เขาได้เข้ามาในป่าลึกกว่าเดิมเสียแล้ว เนื่องจากการที่เขาไม่ได้อัพเกรดหน้าต่างระบบแผนที่นั่นเอง
"เอาแล้วไง จะกลับเมืองยังไงดีเนี่ย"เขาปิดกระบะ้าและออกจากทางประตูมานั่งที่ส่วนจักรยานทันทีเพื่อมองบริเวณรอบ ๆ ก็เห็นแต่ต้นไม้เท่านั้น เขามาไกลเกินกว่าจะมองเห็นขอบป่าเสียแล้ว
"เวรี่กู๊ด นี่ข้าหลงป่าเหรอวะเนี่ย ! " กาปี้ ! สไลม์ร้องใตามเขาไปด้วย
เขาปั่นซาเล้งอยู่ในป่าเพื่อหาทางออก ทว่าเขาไม่ใช่นักเดินป่าแต่เป็นักเรียนธรรมดาที่มาทักษะที่ควงปากกามากกว่าควงผู้หญิง เขาวนเวียนอยู่ในป่ารอบแล้วรอบเล่า แม้ค่าเหนื่อยล้าจะไม่ลดเพราะความพิเศษของไอเท็มซาเล้ง แต่ความมืดก็เริ่มค่อย ๆ คืบคลานปกคลุมป่าเสียแล้ว
"ชิพหายหละ เริ่มจะกลางคืนแล้ว" เขาเริ่มรู้สึกกังวลใจมากขึ้นเพราะหากเขาถูกโจมตีอีกทีเดียวเขาก็จะตายทันทีและถูกลงโทษอย่างหนักจากสกิลทั้งหลายของเขา เขาลงจากซาเล้งมายืนคิดอยู่ใต้ต้นไม้ขนาดใหญ่ต้นหนึ่ง
"อืม ปีนต้นไม้ดูละกัน" เขาค่อย ๆ ปีนต้นไม้ใหญ่อย่างระมัดระวังเนื่องจากเขาไม่แน่ใจว่าหากเขาตกต้นไม้จะถือว่าเป็การถูกโจมตีหรือไม่ เขาปีนต้นไม้สูงห้าเมตรไปยืนเกาะยืนเกือบบนยอดสุดและมองออกไปรอบ ๆ ที่แม้จะมีกิ่งไม้บังอยู่แต่ก็ยังเห็นดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้า
"อืม เราออกจากเมืองมาทางทิศใต้ พระอาทิศตกที่ทิศตะวันตก อืม เราต้องกลับทิศไหนวะ" เขาหยุดคิดอยู่ครู่หนึ่ง แม้ความรู้เขาจะน้อยแต่ความโง่เขาก็มาก ? สรุปก็โง่นั้นแหละ เขาทบทวนซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็ยังนึกไม่ออกว่าฝั่งไหนเป็ทิศใด แล้วต้องกลับไปทิศใด
"เยี่ยม ทำไมตอนเรียนถึงไม่ตั้งใจเรียนฟะ ปู่ก็ดันไม่ได้สอน หน้าต่างระบบก็ยังไม่อัพเกรดเปิดแผนที่ดูไม่ได้ เฮ้อ...." เขาถอนใจด้วยกับความโง่เขลาของตัวเอง
กาปี้ ๆ อยู่ดี ๆ สไลม์ของเขาก็ะโลงมาอยู่ที่ไหล่
"หืม" เขาพยายามทำความเข้าใจความหมายที่สไลม์กำลังจะสื่อ มันะโดึ๋ง ๆ ให้เขาเห็นอย่างต่อเนื่อง ทันใดนั้นเขาก็คิดออกในสิ่งที่มันกำลังจะสื่อออกมา
"อ๋อ นี่แกจะบอกให้ฉันโยนแกไปบนท้องฟ้าเพื่อมองหาทิศสินะ" เขาร้องออกมาด้วยความดีใจ
กาปี้~~~~~ มันยิ้มออกมาอย่างร่าเริง
เขาเมื่อเห็นมันตอบสนองเช่นนั้น จึงกำมันไว้ในมือแล้วทำท่าง้างมือทันที
"หืม จะแรงพอป่าววะ" เขาเอียงตัวเพื่อเพิ่มแรงบิดตัวในการส่งสไลม์ขึ้นท้องฟ้า
"ย๊ากกก ไปเลยกะปิ" เขาส่งเสียงดังแล้วขว้างกะปิลอยขึ้นไปทันที ทว่าหลังจากส่งกะปิขึ้นไป เขาก็เสียหลักหล่นลงมาจากต้นไม้ทันทีด้วยความประมาทของเขานั่นเอง
ท่านสูญเสียชีวิตจากการตกต้นไม้ ระบบกำลังคำนวณบทลงโทษ.........
ทำการลงโทษโดยให้ท่านเกิดอยู่ที่เดิมไม่สามารถกลับเข้าเมืองได้
"หาาาาาาาาาาาาาาาาาา !"เขาร้องลั่นทันทีขณะที่อยู่ในสภาพิญญา
ระบบล้อเล่นค่ะ เนื่องจากท่านไม่ได้ตายจากการถูกสัตว์อสูญฆ่า และระยะเวลาที่สัตว์อสูรทำดาเมจเป็ระยะเวลานานเกินกว่าที่จะถือว่าสัตว์อสูรเป็ต้นเหตุแห่งความตาย ท่านไม่สูญเสีย Exp และเงินใด ๆ ทั้งสิ้น
ท่านสามารถกลับไปเกิดที่เมืองได้ทันที ปล. ระบบขอแนะนำว่าให้ท่านไปฝึกการทรงตัวบนต้นไม้กับท่านปู่ของท่านผู้เล่นมาเสียก่อน
เสียงระบบเงียบลงโดยไม่วายที่จะแอบจิกกัดเขา
"เฮ้อ รอดสักที" เป็ความโชคดีในความโชคร้ายของเขา ถ้าหากเขาถูกลงโทษก็จะต้องถูกหัก Exp ถึงหนึ่งพันเท่า
ในห้องของเหล่า GM นับหมื่นคนที่กำลังดูแลเกมซึ่งห้องนี้ก็อยู่ภายในเกมเช่นกันแต่อัตราส่วนเวลาต่อ 1 ชั่วโมงนั้น มากกว่าอยู่หลายเท่าตัว
หัวหน้าคนหนึ่งเรียกลูกน้องมาอย่างเร่งด่วนด้วยเื่ของทรินิตี้
"แบบนี้มันช่องโหว่วอย่างหนักหละ นายไปยื่นคำร้องต่อระบบ Spirit ของเกมขอยื่นอัลกอลิทึ่มเพิ่มเป็กรณีพิเศษเดี๋ยวนี้เลย" เขายื่นเปิดหน้าจอถ่ายโอนอัลกอริทึ่มจำนวนมากไปให้ลูกน้องของเขาเพื่อไปจัดการต่อไป
โดยปกติแล้ว GM ที่คอยควบคุมจะคอยอัพเดทต่าง ๆ เข้าไปในทุก ๆ เดือนเพื่อความรักษาความสมดุลอันมีอยู่น้อยนิด
(ที่บอกว่าน้อยนิดก็เพราะว่า Extra Skill คือสิ่งที่ดึงดูดผู้เล่นเข้ามาเล่น เพราะผู้เล่นที่ตั้งสกิลเข้ามาก็จะทำสกิลให้โกงอยู่แล้ว
จะโกงมากโกงน้อยก็ขึ้นอยู่กับความใจถึงของพวกเขา เพราะหากโกงมากไปก็จะโดนข้อเสียกลับมา หรือเป็การจำกัดสกิลแทน ซึ่งข้อเสียหนัก ๆ ก็อาจจะทำให้เล่นเกมลำบากแทนที่ความโกง) สรุปง่าย ๆ สมดุลของเกมนี้อยู่ที่ความไม่สมดุลนี่แหละ
การที่เขาสั่งเช่นนี้เพราะว่าหากปล่อยให้ทรินิตี้รอดจากการลงโทษเช่นนี้ย่อมเป็ช่องโหว่วมากเกินไป ผู้เล่นทรินิตี้หากอยู่ในอยู่่าธรรมดาของผู้เล่นที่ตายแล้วเกิดใหม่ได้แล้วเขาหนีรอดไปซ่อนตัวรอระยะเวลาหนึ่งและฆ่าตัวตาย เขาก็จะรอดอย่างง่ายดายและไม่เสียอะไรทั้งสิ้น และแม้ว่าGM จะคอยป้อนอัลกอริทึ่มเข้าไปแต่ระบบ Spirit จะเป็ตัวตัดสินใจเองว่าจะอนุมัติหรือทำตามหรือไม่โดยอิสระในตัวมัน
ในระหว่างการต่อสู้หากมีการฆ่าตัวตาย หรือเหตุอื่น ๆ ที่ทำให้ตาย(รวมถึงที่ทรินิตี้ตกต้นไม้) หากผู้เล่นคนนั้นได้รับความเสียหายมาก่อน หรือ ....................... รายละเอียดอีกหลายร้อยหน้า ให้ถือว่าผู้เล่นคนนั้นถูกตัวต้นเหตุแห่งดาเมจสุดท้ายฆ่าตาย
3K
![ตื๊อรักแพทย์หญิง ฉบับท่านอ๋อง [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1778577158_75890405.webp)
