ณ สนามบินสุวรรณภูมิ
วันนี้คลาคล่ำไปด้วยผู้คน หนุ่มร่างสูงผิวพรรณสะอาดตาอยู่ในชุดกางเกงยีนส์เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อน พร้อมด้วยแว่นตาสีชาที่ปกปิดดวงตาของเขาเอาไว้โดยข้างกายของเขามีหญิงสาวสวยในชุดแซกเกาะอกสีส้ม ยืนเคียงข้างกันไม่ห่างใบหน้าเนียนที่เติมแต่งด้วยเครื่องสำอางค์ราคาแพง ส่งเสริมให้ทั้งคู่ดูโดดเด่นในสายตาของผู้คนที่เดินแวะเวียนไปมาบริเวณสนามบินยิ่งนักทั้งสองกลายเป็เป้าสายตาของผู้คนทันทีบวกกับความโด่งดังในเื่บริษัทของบิดายิ่งทำให้นักข่าวที่มารอทำข่าวการมาเยือนของนักการเมืองหันเหความสนใจมาที่ชายหนุ่มแทนผู้นี้แทนธานต์เมธา อริราชย์ไพศาล ทายาทนักธุรกิจอันดับต้นของเมืองไทยเสียงฮือฮาของผู้คนทำให้หญิงสาวที่เคียงข้างกายของเขา เชิดหน้าขึ้นพยายามโพสท่าให้ตากล้องถ่ายรูปด้วยความยินดีผิดกับชายหนุ่มที่กำลังหัวเสียอย่างที่สุด
“พอเถอะนภา เราไปกันเถอะ!” เสียงของชายหนุ่มดังขึ้น
“แหม... ธานต์จะรีบไปไหนคะ คนขับรถยังไม่มาเลย”
ธานต์เมธายังคงยืนนิ่งเพื่อให้คู่หมั้นโพสท์ท่าให้ตากล้องอย่างเต็มที่ เมื่อวานเขาได้รับโทรศัพท์จากบิดากับข่าวร้ายว่า้าตัดลูกตัวเองออกจากกองมรดก เพียงเพราะ้าให้กลับบ้านเขาแปลกใจปกติบิดาไม่ใช่คนเ้ากี้เ้าการ ไม่ว่าเขาทำอะไรก็ตามพ่อไม่เคยเข้ามาวุ่นวายอยู่ๆ มาเปลี่ยนจากหน้ามือเป็หลังมือเช่นนี้มันน่าสงสัย
ยิ่งคำยืนยันจากบิดาบอกกับเขาไม่ให้เอาคู่หมั้นที่ชายหนุ่มเรียกได้ไม่เต็มปากว่าเป็คู่หมั้นอย่างแท้จริงเพียงเพราะบิดาไม่ยอมให้มีการหมั้นนี้เกิดขึ้น แต่เขาดึงดันจะหมั้นหมาย เมื่อรักปักใจก็คงไม่มีใครจะห้ามความคิดเขาได้ในเมื่อเวลานี้อายุอานามไม่ใช้น้อย ถ้าหาก้ามีใครสักคนมาเป็ที่พักพิงใจบ้างหรือคอยเอาอกเอาใจบางจะเป็ไรไป ใครจะว่าเขายังหนุ่มอยู่นั้นสำหรับธานต์เมธาแล้วไม่คิดเช่นนั้น นภาลักษณ์เป็เหมือนดังน้ำที่คอยดับเชื้อไฟที่ลุกโชนถึงแม้ว่าเขาเองจะไม่ใช้ผู้ชายคนแรกของหล่อน แต่เต็มใจที่จะแต่งงานกับหล่อนเพราะนภาลักษณ์ให้ความสุขได้ไม่เคยจืดจาง ผู้หญิงมันก็ต้องมีบางที่เคยผิดพลาดแค่เพียงในเวลานี้หล่อนมีเขาเพียงคนเดียวก็เพียงพอแล้ว
“คุณธานต์ครับ เชิญทางนี้ครับ” ธานต์เมธาหันไปตามเสียงเรียกพบลุงเสมอคนขับรถที่บ้านมารับเขา
ธานต์เมธาและคู่หมั้นเดินตามคนขับรถราวหนึ่งชั่วโมงรถแล่นเข้าสู่รั้วบ้าน เขาลงจากรถเข้าด้านในพร้อมคู่หมั้นจังหวะเดียวกันบอดี้การ์ดบิดามาเชิญเขาไปยังห้องรับแขกเขาก้าวตามอย่างไม่สบอารณ์เท่าใดนัก มาถึงที่เห็นบิดานั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่คนเป็ลูกหย่อนก้นลงบนโซฟาตัวยาวตามด้วยคู่หมั้นสาวนภาลักษณ์ยกเรียวขาไขว่ห้างอย่างไม่อาย ไม่ว่าอะไรมันจะวับๆ แวมๆ ให้เห็นก็ตาม
“พ่อมีอะไรกับผมหรือครับ?”ชายหนุ่มเริ่มบทสนทนาทันที
“ฉันมีเื่จะพูดกับแกพาแฟนแกออกไปให้พ้นๆ หน้าฉันก่อนไป!” ธานุภาพบอกพลางเหยียดริมฝีปากและเหลือบมองกิริยามารยาทที่น่าทุเรศด้วยความไม่พอใจ
“ทำไมพูดแบบนี้ล่ะครับนภาเป็คู่หมั้นผม เขามีสิทธิ์จะรู้ธุระของพ่อ พ่อพูดแบบนี้มันไม่ให้เกียรตินภานะครับ”
“แล้วทำไมฉันต้องให้เกียรติผู้หญิงของแกด้วยเ้าธานต์!”
“หนอยแน่ะไอ้แก่ รอให้ฉันได้แต่งงานกับลูกชายแกก่อนเถอะ!” นภาลักษณ์นึกในใจก่อนจะเชิดหน้าขึ้น
“พอเถอะครับมีอะไรจะพูดกับผมก็ว่ามาเถอะครับ ยังไงนภากับผมก็คือคนๆ เดียวกันพ่อพูดมาได้เลยครับผมไม่มีอะไรปิดบังนภาอยู่แล้ว”
“งั้นหรือ? แกแน่ใจนะเ้าธานต์ ว่าแกจะให้ฉันพูดเื่นี้ให้ผู้หญิงของแกได้ยิน!” ธานุภาพย้ำ
“แน่ใจครับ พ่อพูดมาได้เลย”
“’งั้นก็ตามใจแกก็แล้วกันเ้าธานต์!”เสียงของธานุภาพยังคงเน้นย้ำคำเดิมอยู่เช่นเคย
“พ่อว่าธุระของพ่อมาเลยครับ”
“แกต้องแต่งงาน”
“อะไรนะพ่อพ่อจะให้ผมแต่งงานเหรอ” เขาย้อนถามสีหน้าตื่นตระหนก
แขกไม่ได้รับเชิญยกยิ้มเมื่อคิดว่าตนอาจได้เป็สะใภ้บ้านนี้ เงินทองคงมีใช้ไม่ขาดมือแทบสามียังหล่อเหลาราวพระเอกหนัง แค่หล่อนเป็คู่หมั้นคนยังอิจฉาถึงเพียงนี้หากเป็ภรรยาแล้ว คงไม่ต้องพูดถึง
“นภาเกรงใจจังเลยค่ะ นภาคิดว่าคุณพ่อไม่ชอบนภาเสียอีก ขอบคุณมากนะคะสำหรับงานแต่งนภายินดีมากเลยล่ะค่ะ” หล่อนยิ้มกว้าง แล้วหันมองคู่หมั้น
“อะไรครับพ่อทำไมมันรวดเร็วแบบนี้” เขาหันไปทางคู่หมั้น “ผมยังไม่พร้อมหรอกนภา”
ธานุภาพมองคู่หมั้นบุตรชายแล้วยิ้มเหยียดผู้หญิงแบบนี้เขาไม่เอามาทำสะใภ้หรอก แค่มองผาดๆ ก็รู้ว่าเป็ยังไง
“แกคิดว่าฉันจะให้แกแต่งกับแม่นภานี่นะเหรอ”
นภาลักษณ์หน้าตื่น “อะไรนะคะถ้าไม่ให้แต่งกับนภาแล้วจะให้แต่งกับใคร!”
“มันใช่เื่ที่เธอจะต้องสอดรู้หรือไง”ธานุภาพให้ไปตำหนิ
นภาลักษณ์เงียบแล้วกัดฟันด้วยความโกรธ คนถูกบังคับให้แต่งงานหน้านิ่วคิ้วขมวดด้วยความไม่เข้าใจอยู่ๆ พ่อทำไมถึงทำเื่แบบนี้ แล้วพ่อ้าให้เขาแต่งกับใคร
“พ่อ้าให้ผมแต่งกับใคร”
“ฉันจะให้แก่แต่งงานกับผู้หญิงที่ฉันเลือกไว้ให้เธอชื่อศศริญา”
“ไม่มีทางพ่อผมไม่แต่ง!ผู้หญิงคนนั้นเป็ใครผมยังไม่รู้ หน้าตาก็ไม่เคยเห็นพ่อจะให้ผมแต่งไปได้ยังไงกัน!” ชายหนุ่มปฏิเสธเขาเริ่มไม่ชอบใจ ผู้หญิงคนนั้นคิดอะไรถึงยอมแต่งงานกับคนที่ตัวเองไม่เคยเห็นหน้าบ้าหรือเปล่า
“แต่แกต้องแต่ง!”
“ไม่พ่อ ผมไม่แต่งพ่อไม่มีสิทธิ์มาบังคับอะไรผม!”เขายืนยันหนักแน่น
“ถ้าแกไม่แต่งก็ไม่เป็ไรเ้าธานต์”
นภาลักษณ์ยิ้มอย่างผู้กำชัยชนะยังไงเสียธานต์คงไม่มีทางแต่งกับหญิงอื่นได้หรอก ก็เขาหลงหล่อนเสียยิ่งกว่าอะไร
“ผมดีใจที่พ่อเข้าใจ”
ชายหนุ่มถอนหายใจกุมมือคู่หมั้นแล้วรั้งให้ลุกยืนนภาลักษณ์กระตุกยิ้มมุมปาก เป็จังหวะที่ชายชรามองเห็นพอดีสองคนเดินเคียงเพื่อออกนอกบ้าน
“เดี๋ยวก่อนเ้าธานต์พ่อมีเื่อยากจะบอกแกไว้อีกอย่าง”
เขาหันมาสีหน้าเบื่อหน่าย
“อะไรอีกล่ะครับพ่อ”
“แกไม่แต่งฉันไม่ว่าแต่ฉันจะยกทรัพย์สมบัติที่มีทั้งหมดของฉันให้ศศิรญาแกจะไม่ได้มันสักแดง”
คนเป็ลูกมองผู้ให้กำเนิด แววตาเบิกกว้างสีหน้าเผือดลงอะไรทำให้พ่อเปลี่ยนไปถึงเพียงนี้ ถึงกับจะยกสมบัติให้คนอื่นเพียงเพราะเขาไม่แต่งงานกับผู้หญิงคนนั้น ยัยนั้นเป็ใครกัน!
“พ่อว่าอะไรนะ ผมเป็ลูกพ่อนะแถมผมยังดูแลบริษัทให้พ่อมาตั้งสามปี พ่อทำกับผมแบบนี้ได้ยังไง” เขาบอกเสียงเครียด
“แล้วยังไงไอธานต์ แกดูแลมาสามปีแต่ฉันดูแลมาสามสิบปีฉันเป็เ้าของจะยกให้ใครก็ได้ หรือแกจะไม่ทำงานที่บริษัทฉันฉันก็ไม่ว่า เพราะยังไงฉันก็มีคนที่ไว้ใจทำงานแทนแกได้อยู่แล้ว” ชายชราย้อนบุตรชาย
นภาลักษณ์กัดริมฝีปากแววตาวาวโรจน์ ตาแก่นี่คิดจะยกสมบัติให้คนอื่นแล้วหล่อนจะเหลืออะไรแบบนี้ก็เท่ากับว่าคบผู้ชายที่มีแต่ตัวน่ะสิ
“คุณพ่อทำแบบนี้ไม่ถูกนะคะนภากับธานต์รักกัน คุณพ่อบังคับให้ธานต์แต่งกับคนอื่นพอธานต์ปฏิเสธคุณพ่อก็ไม่คิดยกมรดกให้ แบบนี้มันเกินไปนะคะ” นภาลักษณ์โพลงออกมา
เขาหันมองนภาลักษณ์แล้วยิ้มเยาะผู้หญิงพรรค์นี้มองหน้าก็รู้ไส้รู้พุงหมดแล้ว
“รักกันก็เอาตัวมันไปเลี้ยงเลยสิแม่นภาลักษณ์ฉันอยากจะรู้นัก ถ้าไอ้ธานต์มันเหลือแต่ตัวเธอยังจะรักมันอยู่ไหม!”
“ไม่ได้นะพ่อ ผมขอร้องอย่าทำกับผมแบบนี้เลย”ธานต์เมธาพยายามอ้อนวอน
“ไปซะ ถ้าแกไม่้าแต่งงานก็ออกไปจากบ้านนี้ซะ!”
“พ่อทำแบบนี้ทำไม ผมอยากจะรู้พ่อไม่เคยทำกับผมแบบนี้เลย”
ธานุภาพข่มความเ็ปไว้ในอกเพราะเขาทำให้แม่ของธานต์เมธาจากไป จึงอยากชดเชยให้ลูกแต่เขากลับตามใจมากไปเลยกลายเป็แบบนี้แม้เื่การเรียนการงานลูกชายเขาจะทำได้ดีไม่มีที่ติ แต่สำหรับเื่ผู้หญิงอย่างนภาลักษณ์เขาทนไม่ได้เขาจ้างนักสืบตามพบว่าแม่นี่ปอกลอกบุตรชายไม่น้อยเลย เห็นแล้วมันทนไม่ได้
“แกมันโง่ แกไม่รู้หรือไงว่าทำไมฉันถึงทำแบบนี้เงินของแกไม่ได้มีไว้ละลายไปกับผู้หญิงที่ทำตัวราวกับปลิงดูดเื หากแก้าทำไมไม่ซื้อมานอนแล้วก็เลิกไปเ้าธานต์ แกจะเอามาเลี้ยงเป็ตัวเป็ตนเพื่ออะไรแกไม่คิดจะระวังตัวบ้างหรือไง ระวังสักวันแกจะเป็เอดส์เพราะคู่ควงของแก!”
ชายหนุ่มไม่อาจเถียงบิดา กัดริมฝีปากอึกอักอยู่เพราะเหตุนี้พ่อถึงได้ตัดเขาจากกองมรดกสินะ
“อย่าบังคับผมเลยพ่อ”
“แกเลือกเอา จะแต่งหรือไม่ มันเป็สิทธิ์ของแก”
“ทำไมคุณพ่อต้องบังคับธานต์ด้วยคุณพ่อไม่เห็นใจนภาเลยเหรอคะ” นภาลักษณ์แทรก แสร้งร่ำไห้
ธานุภาพตวัดสายตามอง “อย่ามาสอด หุบปากเน่าๆของเธอไปเสียนภาลักษณ์ ทุกคนเขารู้กันหมดว่าเธอมันเน่าเฟะแค่ไหนมีแต่ลูกชายฉันที่มันโง่เอาเธอเป็นางบำเรออยู่จนถึงตอนนี้!”
“คุณพ่อต่อว่านภาเกินไปนะคะนภาไม่ได้เป็นางบำเรอของธานต์ ธานต์หมั้นนภาออกหน้าออกตาใครๆ ก็รู้” หล่อนเถียง
“หมั้นแบบไหนกันนภาลักษณ์แบบที่พ่อแม่สองฝ่ายไม่รับรู้มันใช่การหมั้นงั้นเหรอคนอย่างฉันถึงแก่แต่ไม่ได้โง่หรอกนะ อะไรที่มันปกปิดไว้มากๆ ระวังมันโผล่ออกมาเพราะปิดไว้ไม่มิด”
นภาลักษณ์กัดริมฝีปากนึกขัดใจตาแก่นี้ร้ายกาจนัก
“พอเถอะครับพ่อ อย่ามีเื่กับนภาเลยครับ”ชายหนุ่มพยายามห้าม
“รักกันมากก็ไปเลย ไสหัวไปทั้งคู่ ฉันไม่ขอรับผู้หญิงหากินมาเป็สะใภ้!”
“พ่อพูดแบบนี้ได้ไงครับ นภาเสียหายนะครับ”
“แล้วไอที่หายไปกับแกไม่เสียหายเลยใช่ไหม!”
เขาพูดไม่ออก เลยนิ่งเงียบใช้ความคิดอย่างหนักไม่อยากแต่งงาน ผู้หญิงคนนั้นเป็ใครกันแน่แล้วทำไมหล่อนถึงยอมแต่งงานกับเขากันไม่เข้าใจเลย
“แล้วตกลงแกจะแต่งไหม”ธานุภาพถามย้ำอีกครั้ง
คนถูกถามขบกราม รู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีทางเลือกพ่อรุ้อยู่แก่ใจว่าเขาต้องจำใจอยู่แล้ว ทำแบบนี้มันคือการมัดมือชกกันชัดๆ
“ผมขอคิดหน่อยได้ไหมครับ”
“ฉันไม่มีเวลาให้แกคิดหรอกตอบมาแค่นั้นเ้าธานต์”
เวลานี้เขาจำต้องยอมรับคำไปก่อนเขาอยากจะรู้นักว่าหล่อนเป็ใครถึงได้มีอิทธิพลต่อบิดาเขามากขนาดนี้ ตอนนี้เขาต้องแก้ปัญหาไปก่อนไว้ค่อยหาทางแก้อีกทีทีหลังก็แล้วกัน
“แต่งก็ได้ครับ พ่อคงพอใจใช่ไหม”
นภาลักษณ์ตาโตมองเขาธานต์เมธาส่งสัญญาณบางอย่างหล่อนเลยหยุดอาการไม่พอใจ
“ดีมาก อีกสามเดือนเตรียมตัวได้เลย” ธานุภาพตัดบท
ชายชราเข็นรถออกจากห้องเพราะไม่อยากทนเห็นหน้าผูหญิงของบุตรชาย นภาลักษณ์มองคู่หมั้นน้ำตาคลอ
“ทำไมเป็แบบนี้ล่ะคะธานต์คุณพ่อคุณทำกับนภาแบบนี้ได้ยังไง ทั้งๆ ที่รู้ว่านภาเป็คนรักคุณอยู่ไม่คิดว่านภาจะเสียใจบ้างหรือไง!” หล่อนถามเขาทั้งน้ำตา
“ใจเย็นก่อนนภา ปกติพ่อไม่ใช่คนแบบนี้ผมว่าต้องมีใครเสี้ยมแน่นอน”
“แล้วคุณจะแต่งกับผู้หญิงคนนั้นเหรอ”หล่อนถาม แววตาหม่น “คุณจะทิ้งนภาใช่ไหมคะ”
เขารั้งคู่หมั้นมากอดไว้เพื่อปลอบ“ไม่หรอกนภาอย่าคิดมาก ผมไม่ทิ้งคุณหรอก ผมจะจัดการผู้หญิงคนนั้นที่ทำให้เราต้องมาตกที่นั่งลำบากแบบนี้!”ชายหนุ่มเข่นเขี้ยว
ธานต์เมธาพาคู่หมั้นส่งคอนโดแล้วขับกลับมาที่บ้าน่นี้เขาคงต้องหาเวลาอยู่กับพ่อให้มากสักหน่อย เื่แต่งงานมันเป็สิ่งที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อนแล้วผู้หญิงคนนั้น้าอะไรจากเขาชายหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปากเมื่อมองตนเองผ่านกระจกหน้ารถ เขาไม่เคยหลงตัวเองคนอย่างธานต์เมธาไม่เคยขาดผู้หญิง พวกหล่อนพร้อมเสนอให้กับเขาเสมอและตนก็ยินดีสนองเช่นกัน
ไม่ต้องบอกก็พอเข้าใจศศิรญาคงเห็นเขาผ่านรูปถ่ายภายในบ้าน อาจติดใจหน้าตาพ่วงด้วยทรัพย์สมบัติถึงได้ยินยอมทำตามความ้าของพ่อ แต่หล่อนจะไม่ได้อย่างใจปรารถนาผู้หญิงคิดจับเขามันต้องเจอดี คนอย่างธานต์เมธาถ้าไม่แน่พอคงไม่รอดมือพวกผู้หญิงหวังรวยทางลัดมานักต่อนักหรอก และที่สำคัญใช่ว่าเขาไม่รู้ว่าคู่หมั้นก็หวังเช่นนั้นอยู่เหมือนกันแต่เพราะนภาลักษณ์กำลังทำให้เขาสนุกเื่บนเตียงต่างหาก เสน่ห์มัดใจของผู้หญิงมันอยู่ตรงนี้แหละ
4K
![เครื่องบรรณาการของเทพงู - เล่ม 1 [TH] (มีอีบุ๊คแล้ว-จบ)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1733653886_39217547.webp)
