ความฝันของเราทั้งสอง
ผ่านมาร่วมสัปดาห์เข้าแล้วที่ลูกพีชได้มาอยู่ในร่างของเด็กน้อยนามชิงเถาน้อยนี้ชีวิตนางกำลังยุ่งเชียวละ
“อาเถาน้ำผึ้งหมดไปเบิกกับหัวหน้ามาเร็ว”
“อาเถาเกลือหมด”
“อาเถาไปเอาฟืนมาเติมเร็วเข้า”
“อาเถาเอาชามพวกนี้ไปล้างแล้วรีบเอามาเร็วเข้า”
“อาเถาวันนี้เรือนฮูหยินขอเพิ่มอาหารจานเนื้อ”และบลาๆๆๆ
สารพัดอีกคำเรียก(ใช้)ชื่อนางที่ดังไปทั่วโรงครัวทำไงได้ล่ะเธอเป็ผู้ช่วยหัวหน้าโรงครัวเชียวนะงานก็ต้องยุ่งเป็ธรรมดาซึ่งจะเป็ไปอย่างนี้ั้แ่ก่อนรุ่งสางจนมืดค่ำทำยังไงได้ละก็อาหารต้องกิน 3 เวลา งานก็ต้องเยอะอย่างนี้ละหลังจากอยู่ในร่างนี้มาหลายวันนางก็เริ่มปรับตัวได้มาก มากๆเลยล่ะไม่มีใครสงใสในตัวนางเหมือนนิยายเื่อื่นที่พอตัวเอกฟื้นขึ้นมาแล้วนิสัยก็เปลี่ยนไปเพราะว่าหนูน้อยชิงเถานิสัยก็ไม่ได้ต่างจากนางมากนัก ร่าเริง ช่างพูดช่างจาสนิทกับบ่าวในจวนดี
“อาเถาไปซื้อเนื้อหมูเพิ่มซัก 4จินหน่อยนะ” ท่านลุงหัวหน้าโรงครัวเป็คนมาเรียกใช้นางพร้อมเงินจำนวนหนึ่งให้ในมือนาง
“เ้าค่ะท่านลุงหัวหน้า” นางตอบ แล้วเดินไปซื้อของทันที
“เร็วๆด้วยละ รีบไปรีบกลับอย่าเถลไถล”ท่านลุงหัวหน้าห้องครัว
“เ้าค่ะ” นางตอบรับแล้วรีบวิ่งด้วยความเร็วสูงสุดที่ตัวเองจะทำได้เพราะตอนนี้ก็ใกล้เวลาอาหารเย็นของเ้านายในจวนแล้วนั้นเอง
“ท่านลุงวันนี้ซื้อเนื้อหมู 4 จิน(2kg)เ้าค่ะ” หลังจากนางวิ่งมาใช้เวลาไม่ถึง 1เค่อดีก็ถึงร้านขายเนื้อในตลาดที่เริ่มจะหมดแล้ว
“ได้ๆ วันนี้มาซะเย็นเลยนะนางหนู”เฒ่าแก่ร้านหมูเอ่ยทัก เพราะสนิทกับนางดี
“เ้าค่ะท่านลุงที่จวนกะปริมาณไม่ค่อยจะพอดีเลยเดี๋ยวก็ขาดๆ ไม่เห็นจะมีเกินมาบ้างเลย”
“ฮ่าๆๆหาได้อยากที่อาหารจะเกินนะนางหนู” เฒ่าแก่หัวเราะกับนางที่มาซื้อทุกครั้งก็จะบ่นนั่นนี้ไปเรื่อย
“งั้นเดี๋ยววันนี้ข้าแถมเนื้อหมูให้ดีรึไม่”เฒ่าแก่ถามพร้อมชั่งหมูไปด้วย
“ไมดีหรอกเ้าค่ะลดราคาให้ข้าดีกว่านะเ้าคะท่านลุง” นางเอ่ยพร้อมทำตาปริบๆ
“เ้านี่น่า ตลอดเลย ได้ๆ จากจินละ 85อีแปะ เหลือ 80 อีแปะเหมือนเดิม ไหนลองคำนวณซิถ้าตอบช้าข้าไม่ละให้นะนางหนู” เฒ่าแก่ร้านหมูถามพร้อมยื่นห่อเนื้อหมูให้นาง
“320 อีแปะเ้าค่ะไม่ขาดไม่เกินแน่นอน” นางตอบกลับอย่างรวดเร็วนี่ในคำนวณง่ายๆจากในสูตรคูณชัดๆ
“ดี ดีมากเ้าตอบได้เร็วยิ่งกว่าเดิมซะอีกนะ”เฒ่าแก่ร้านหมูเอ่ยชม
“ขอบคุณเ้าค่ะนี่เงินข้าต้องรีบกลับแล้วเดี๋ยวท่านลุงหัวหน้าจะว่าเอา ขายหมดเร็วๆเ้าค่ะท่านลุง”จากนั้นนางก็รีบกลับจวนทันที อาจจะมีบ้างที่หยุดพูดคุยกับแม่ค้าพ่อค้าที่เอ่ยทักนาง
“มาแล้วเ้าค่ะ มาแล้ววววว” นางตะโตนั้แ่ตัวยังไม่ถึงโรงครัวด้วยซ้ำ
“มาเร็วๆ จะได้รีบทำใกล้ถึงเวลามากแล้ว” หัวหน้าโรงครัวรีบเอาเนื้อหมูไปให้พวกพ่อครัวข้างในทันที
“ทานแล้วนะเ้าคะ/ขอรับ” หลังจากทำหน้าที่ตัวเองหมดแล้วในวันนี้ครอบครัวนางก็มานั่งล้อมวงทานเข้ากันใกล้ๆกับโรงครัว เพื่อที่ทานเสร็จแล้วจะได้ช่วยกันล้างจานชามเก็บได้ง่ายๆจากนั้นค่อยพากันเดินกับห้องพัก
“วันนี้เป็ยังไงบ้างพี่ใหญ่” ชิงเถานางเอ่ยถามพี่สาวนางจะถามพี่สาวอย่างนี้ทุกวันอยู่แล้วทั้งตัวนางหรือว่าชิงเถาตัวจริงเพราะงานของนางน่าเป็ห่วงที่สุดแล้ว
“ไม่มีอะไรนิ วันนี้คุณหนูอารมณ์ดีมาก”ลี่ถิงบอกกับน้อง นางก็ตอบประมาณนี้ทุกวันอยู่แล้ว ว่าดี ว่าปกติ ว่าคุณหนูใจดีแต่บางวันก็จะมีรอยเขียว รอยแดงให้เห็นบ้าง
“จริงรึแล้วค่ะ”
“อาเถาพี่เ้าว่าจริงก็จริงเถอะมารีบๆกินข้าว จะได้รีบกลีบเรือนอน” นางลี่จูกล่าวกับลูก
หลังจากอาบน้ำกลับมาที่ห้องพักแล้วชิงเถาก็เอาเงินที่ได้วันนี้20 อีแปะมาเก็บไว้ โดยนางจะแบ่งเก็บไว้เป็ 3 ถุงเนื่องจากกลัวว่ามีใครที่ไม่ใช่ครอบครัวมาพบเห็นแล้วหยิบฉวยไปอย่างน้อยก็ยังเหลือที่เก็บที่อื่นอีก ตอนนี้เก็บได้ 2 ตำลึงกับอีกร้อยกว่าอีแปะแล้ว (1000 อีแปะ = 2 เฉียน = 1 ตำลึง)ทำไมนางถึงมีเงินเก็บเยอะขนาดนี้นะหรือ(ถ้าเป็แค่บ่าวตัวน้อยๆอย่างนางถือว่าเยอะแล้วนะทั้งครอบครัวนางรวมกันยังไม่เท่านางเลยเถอะ)เนื่องจากตัวนางทั้งชิงเถาที่เก็บเงินมาตลอดั้แ่ที่เริ่มได้รับมอบหมายให้หยิบจับเงิน(นางไม่ได้ขโมยเด้อ) นางก็เริ่มรู้จักต่อราคาเป็ ชมพ่อค้าแม่ค้า ทำตัวน่ารักน่าสงสาร พ่อค้าแม่ค้าในตลาดก็ใจอ่อนกับนางตลอดทั้งลดให้บ้างหรือทั้งให้แถมให้บ้างพอลูกพีชมาอยู่ในร่างนางก็ไม่หวั่นที่จะทำตามอย่างไม่ขาดตกบกพร่องแถมยังจะเก่งกาจกว่าเสียด้วย นางรู้ว่าความฝันของหนูน้อยชิงเถาคือมีบ้านเป็ของตัวเองไม่อยากให้ครอบครัวต้องอยู่เป็บ่าวอย่างนี้ตลอดไปซึ่งลูกพีชก็ตั้งความหวังนี้ไว้เหมือนกัน ก็ใครอยากจะเป็ขี้ข้าคนอื่นละจริงมั้ยงานก็หนักค่าแรงก็น้อยนิด โดยจะเลิกจากการเป็บ่าวนั้นต้องมีค่าไถ่ตัวเอง ซึ่ง พ่อแม่นางคนละ 4 ตำลึง พวกนาง 4 คน คนละ 2 ตำลึง ซึ่งรวมเป็ 16 ตำลึง สำหรับบ่าวไพร่อย่างพวกนางนั้นถือว่าเยอะมากความฝันของนางนั้นยังอีกยาวไกลซึ่งไม่ใช่แค่หาเงินมาปลดคนทั้งครอบครัวเท่านั้นนางต้องเก็บเงินซื้อบ้านด้วยเพราะออกไปข้างออกจะไปอยู่ไหนล่ะเป็ขอทานหรอบ้าน้า ถึงจะอีกนานกว่าจะสำเร็จแต่นางต้องหาวิธีทำให้มันใกล้เข้ามาเรื่อยๆให้ได้ดูพี่สาวนางสิไปเป็บ่าวรับใช้ให้ยัยคุณหนูอารมณ์ร้ายไม่รู้วันไหนนางจะเจอหนักมาแค่ตัวนางไปรับใช้แทนแค่วันเดียวยังโดนผลักตกน้ำจนตายเลย แล้วปีนี้พี่สาวนางก็อายุ13 ปี แล้วแค่ 2 ปีก็สามารถออกเรือนได้ ถ้าพวกไม่ดี้าตัวนางไปเป็อนุล่ะจะทำยังไงแค่ตอนนี้หน้าตานางก็ถือว่าสะสวยอ่อนหวานน่ามองยิ่งนักถึงรูปร่างจะผอมไปหน่อย ผิวพรรณไม่ได้ผุดผ่องเหมือนลูกคุณหนูก็เถอะยังไงก็ไว้ใจไม่ได้พวกนางยังเป็แค่บ่าวเท่านั้นหากมีใครอยากได้ตัวนางขึ้นมาเราก็ช่วยไม่ได้แน่นอนดังนั้นก่อนพี่สาวนางจะอายุครบ 15 พวกนางต้องไม่ได้เป็บ่าวในจวนนี้แล้วพี่สาวนางจะต้องได้ฉลองวันเกิดและปักปิ่นที่บ้านตัวเองให้ได้ เย่!!!!