Timebound รักข้ามภพ โอบหัวใจข้าไว้ให้มั่น 1682

หลังจากการหยอกล้อช่วงเช้า ซินหยางยังไม่ยอมเลิกแกล้งง่าย ๆ เขาเดินตามเสี่ยวหลานไปถึงโรงตากชา พร้อมถือกล่องชาให้แบบเต็มใจสุด ๆ

“เจ้าเดินเร็วแบบนี้เพราะเขินหรือเพราะหนี?” เขาถาม

“ข้ารีบไปทำงาน” เธอตอบสั้น ๆ ไม่มองหน้า

“แล้วถ้าข้าไม่ไปทำงาน แต่ไปตามเจ้าทุกวัน เจ้าจะว่าอะไรไหม?”

เสี่ยวหลานชะงักนิด ๆ ก่อนจะเดินต่อแบบไม่ตอบ แต่หูแดงไปแล้วเรียบร้อย

ในโรงตากชา ขณะช่วยกันเรียงใบชา เขาแกล้งยื่นมือไปแตะหลังมือเธอเหมือนบังเอิญ

“มือเย็นจัง เจ้าไม่ได้ใส่ใจตัวเองเลยนะ”

“ก็ข้ามัวแต่คัดคนออกจากหัว” เธอพูดเบา ๆ

“งั้นถ้าข้าขออยู่ในหัวเจ้า เจ้าจะไม่คัดข้าออกใช่ไหม?”

เธอไม่ตอบทันที แค่ก้มหน้างุด แต่มือที่วางใบชาเบาอย่างผิดปกติ

ขณะลมพัดเบา ๆ ผ่านโรงชา เสียงหัวใจก็เหมือนดังขึ้นจาง ๆ กลบกลิ่นชาทั้งหมดไปชั่วคราว

ช่วงบ่ายวันนั้น อากาศร้อนอบอ้าว ซินหยางเสนอไอเดียพาเสี่ยวหลานไปทำชาเย็นสูตรใหม่หลังบ้าน

“เจ้ารู้ไหม เวลาร้อน คนเราจะพูดตรงกว่าปกติ เพราะไม่มีแรงโกหก” เขายิ้มเจ้าเล่ห์

“งั้นเจ้าน่าจะพูดความจริงมานานแล้ว...เพราะเจ้าแรงหมดตั้งแต่เช้า” เสี่ยวหลานสวนทันที

ทั้งคู่ช่วยกันบดใบชา ผสมมะนาว และน้ำตาลในเหยือกดินเผา ขณะคนชาอยู่ เขาทำหกใส่มือเธอ

“ข้าไม่ได้ตั้งใจนะ...” เขากระซิบ

“อย่าให้รู้ว่าเจ้าตั้งใจ...ไม่งั้นข้าจะเอามะนาวยัดปากเจ้า”

“ถ้าเป็นเจ้าป้อน ข้ายอมเคี้ยวเปลือกทั้งลูก”

เสี่ยวหลานเงยหน้ามองเขาแบบกลั้นขำ ก่อนจะพูดนิ่ง ๆ “เจ้ามัน…ไม่สิ ต้องเรียกว่า ‘ชาจีบ’”

“แล้วเจ้าล่ะ?” เขาถามกลับ

“ข้าอาจจะ ‘น้ำแข็ง’ …แต่พอละลาย ก็กลืนง่ายนะ”

เสียงหัวเราะของทั้งสองดังขึ้นพร้อมกับแก้วชาเย็นรสเข้ม ที่กลมกล่อมขึ้นเพราะมีคำพูดบางคำผสมอยู่

คืนนั้น หลังจากทุกคนแยกย้ายเข้านอน เสี่ยวหลานยังคงนั่งอยู่คนเดียวใต้ต้นหลิวหน้าบ้านใหญ่ ถือแก้วชาเย็นที่ยังเหลืออยู่ครึ่งแก้ว

ซินหยางเดินออกมาพร้อมผ้าคลุมบาง ๆ ในมือ “เจ้าอยู่ตรงนี้ เดี๋ยวไม่สบายเอา”

เธอรับผ้าเงียบ ๆ ไม่พูดอะไร แต่ไม่ได้ลุกหนี

“วันนี้เจ้าหัวเราะมากกว่าทั้งสัปดาห์รวมกันเลยรู้ไหม?” เขานั่งลงข้าง ๆ

“ข้าขำเพราะชา ไม่ใช่เจ้า”

“งั้นคราวหน้าข้าจะเบลนด์ตัวเองกับชาเลย เผื่อเจ้าจะติด” เขายิ้ม

ความเงียบตกลงมาชั่วครู่ ก่อนเธอจะพูดเบา ๆ “…เจ้าจะจีบข้าไปถึงเมื่อไร?”

ซินหยางหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมาสบตาเธอ “จนกว่าเจ้าจะไม่ไล่ข้าอีก”

เสี่ยวหลานไม่ตอบอะไร แค่เอนตัวลงพิงต้นหลิว มือยังถือแก้วชาเย็นไว้แน่น

ใต้แสงจันทร์สลัว มีเพียงเสียงลมหายใจที่ไม่สม่ำเสมอของทั้งสอง และเสียงหัวใจ...ที่อาจจะตรงกันนานแล้ว แค่เพิ่งยอมฟัง