กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

พอจะมีทางช่วยมั้ย? สำหรับกริมในตอนนี้การจะช่วยลูกชายของอีกฝ่ายมันไม่ได้ยากอะไรเลยแต่...มันจะง่ายเกินไปหรือเปล่าหากจะบอกว่าช่วยได้ อย่างน้อยก็ควรจะไถเงินเพิ่มอีกซักหน่อยเพราะก่อนหน้านี้กริมไม่พอใจกับพ่อบ้านของที่นี่ถึงแม้อีกฝ่ายจะขาขาดมือพิการไปแล้วก็ตามโรซาเรียก็เหมือนจะรู้งานจากที่นิ่งเงียบมานานในที่สุดนางก็พูดขึ้น
''ท่านพี่รักษาลูกชายของเจ้าได้แน่นอน แต่มันต้องเสียสละสิ่งของสำคัญของท่านพี่ไปหลายอย่างเพราะฉะนั้น500เหรียญเพชรและพื้นที่ที่เจ้าจะให้มันยังไม่พอ''
''นะ...นี่ 1,000เหรียญเพชร นี่คือขีดจำกัดที่ข้าสามารถให้ท่านได้เพราะส่วนที่เหลือข้าต้องเก็บไว้ใช้ข้าจะต้องหาที่อยู่ใหม่และเปิดกิจการเพื่อใช้ชีวิตต่อไป''กริมทำหน้าลังเลโดยไม่ได้ตอบตกลงในทันทีหากตอบตกลงเร็วเกินไปอีกฝ่ายจะสงสัยเอาได้ จนเวลาผ่านไปกริมจึงถอยหายใจ
''ก็ได้ ข้าจะรักษาให้ลูกของเจ้าที่ข้ารักษาให้ข้าไม่ได้เห็นแต่เงินและของต่างๆ แต่เป็นเพราะเจ้าข้าเห็นว่าเจ้ารักลูกของเจ้ามากข้าจึง...ช่างเถอะ''กริมทำท่าทางเศร้าสลดออกและไม่พูดต่อนี่ก็เพื่อสร้างภาพให้ตัวเองดูดีขึ้น
''ขะ...ขอบคุณพ่อหนุ่มมาก งะ...งั้นบอกมาได้เลยว่าต้องการอะไรบ้างข้าจะไปเตรียมมาให้''เจ้าของพื้นที่กระตือรือร้นมากเพราะลูกของตัวเองกำลังจะรอดชีวิต
''ไม่จำเป็นทุกอย่างอยู่ที่ข้าหมดแล้ว ตอนนี้เจ้าไปเตรียมสิ่งที่แสดงว่าข้าเป็นของพื้นที่และเงินเอาไว้แล้วห้ามให้ใครเข้ามาในห้องนี้แม้แต่เจ้าก็ตาม ข้าต้องใช้สมาธิและเวลาสักพักถึงจะรักษาเสร็จ''พูดออกมาด้วยท่าทางเคร่งขลึมจนทำให้ตัวเจ้าของพื้นที่เริ่มรู้สึกว่าการรักษาลูกของมันอาจจะไม่ง่าย
''ข้าเข้าใจแล้วข้าจะไปจัดการแล้วแล้วสั่งให้คนของข้ายืนคุ้มกันรอบบ้านเอาไว้''เจ้าของพื้นที่วิ่งออกไปเมื่อประตูปิดลงทันใดนั้นใบหน้าที่เคร่งขลึมของกริมกลับเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่ฉีกกว้างพร้อมๆกันนั้นกริมได้เดินเข้าไปกอดโรซาเรีย
''น้องหญิงเจ้านี่รู้ใจข้าจริงๆ''ฟอด! กริมหอมแก้มโรซาเรียอย่างนุ่มนวล
''แน่นอนว่าข้าจะไม่ยอมเป็นตัวถ่วงของท่านพี่ ข้าจะช่วยท่านพี่ในทุกเรื่องอย่างสุดความสามารถ''โรซาเรียหลังโดนกริมหอมแก้มก็เกิดอาการเขินจนหน้าแดงแต่นางก็จูบกริมกลับไปเหมือนกัน
''อ่า...ตอนนี้เราต้องนั่งรอสักพักจากนั้นค่อยรักษาก็แล้วกัน''กริมพูดขณะหยิบคาตานะเล่มสีดำขึ้นมากริมพลางลูบไล้ไปที่ปลอกคาตานะอยู่สักพักก่อนจะดึงมันออกมา
''เออใช่...เจ้ายังไม่มีอาวุธเลยใช่มั้ยน้องหญิง เจ้าถนัดอะไรล่ะครั้งหน้าข้าจะพาไปเลือก''
''ข้าไม่มีหรอก ส่วนอาวุธที่ถนัดข้าองก็ไม่มั่นใจเหมือนกัน''โรซาเรียทำท่าทางครุ่นคิดเกี่ยวกับอาวุธจนเวลาผ่านไปนานนางก็คิดไม่ออก กริมที่เห็นโรซาเรียแสดงสีหน้าแบบนั้นจึงพอเดาได้
''ไม่เป็นไร เดี๋ยวข้าพอไปเลือกดูถูกใจอันไหนก็เลือกไป ส่วนตอนนี้คงได้เวลาแล้วหละ''กริมลุกขึ้นจากนั้นจึงวางคาตานะสีดำไปบนตัวของเด็กคนนั้น เพียงไม่นานกริมก็เก็บคาตานะเข้าที่
''อืม...''เด็กที่นอนหลับตานิ่งด้วยท่าทางอ่อนแรงมาโดยตลอดอยู่ๆก็เริ่มขยับเปลือกตาตลอดเวลาที่โดนพิษเด็กคนนี้เหมือนกับฝันไปนอกจากความเจ็บปวดที่ได้รับทางร่างกายแล้วจิตวิญญาณเองก็เหมือนจะหลุดลอยออกไปไกลในที่ที่มืดมิดไม่มีแสงสว่าง จนตอนนี้ถึงได้กลับเป็นปกติ
''พี่ชาย มันเกิดอะไรขึ้นข้า อั่ก...''ลูกขอเจ้าของที่พยายามจะพูดแต่ก็พูดได้ไม่มากเพราะกล้ามเนื้อยังอ่อนแรงและบาดเจ็บนี่เป็นผลจากการโดนพิษ วูบ! เวทย์ฟื้นฟูและรักษาถูกใช้ออกมาไม่นานเด็กคนนั้นก็กลับมาแข็งแรงที่เหลือก็แค่กินอาหารให้มากๆ
''ตอนนี้เจ้าไม่เป็นอะไรแล้วเพราะฉะนั้นนอนพักไปก่อน''กริมและโรซาเรียเดินออกมานอกห้องทันทีจากนั้นก็เดินกลับไปที่ห้องรับแขก ในนั้นมันพบเจ้าของพื้นที่กับพ่อบ้านที่มีผ้าพันแผลพันรอบขาและข้อมือนั่งรออยู่
''ละ...ลูกของข้าเป็นยังไงบ้าง รักษาได้มั้ย''ถามออกมาด้วยความหวัง
''เรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ไม่มีอะไรให้เป็นห่วงต่อจากนี้ก็หาของดีๆให้กินไม่นานก็กลับมาแข็งแรงเอง''
''ขอบคุณมากขอบคุณจริงๆ แล้วก็ตามที่ตกลงกันไว้ที่คือเงินทั้งหมดของข้า1,200เหรียญเพชรและนี่คือผลึกที่แสดงความเป็นเจ้าของของพื้นที่นี้แค่หยดเลือดลงไปก็เสร็จ''กริมรับเงินและผลึกมาก่อนจะส่ายหน้ามันนำเงินออกมา200เหรียญเพชร
''ที่ตกลงกันไว้คือ1,000เหรียญเพชร ข้าจะรับไว้แค่นั้น ส่วนเรื่องต่อจากนี้ข้าให้เวลาเจ้า5วันในการย้ายออกไปเมื่อครบเวลาข้าจะมาอยู่ที่นี่''กริมลุกขึ้นแล้วเดินออกไปทันทีที่พูดจบโรซาเรียก็ตามไปติดๆกริมก็เสียดายเงิน200เหรียญเพชรนั่นเหมือนกัน แต่จะให้มันเอามาทั้งหมดจนอีกฝ่ายลำบากมันก็เกินไปแค่ที่ได้มามันก็เยอะเกินไปแล้ว
''ไปเก็บของกันเถอะน้องหญิง ตอนนี้เราไม่จำเป็นต้องนอนพักที่โรงแรมอีกต่อไปแล้ว''ในระหว่างที่กริมกำลังเดินกลับไปที่โรงแรมสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น โฮก!!! เสียงคำรามของสัตว์อสูรเสียงที่เกิดขึ้นมันดังมากแต่นี่ก็แค่เสียงที่สะท้อนก้องอยู่ในท้องฟ้าเท่านั้นกริมรีบจับจ้องไปที่ต้นเสียง ด้วยสายตาของกริมที่พัฒนามามันสามารถเห็นเจ้าของเสียงนั้นได้มันคือมังกรร่างสีแดงเพลิงที่มีขนาดใหญ่โตและดุดันมาก กริมไม่รอช้าลองตรวจสอบอีกฝ่ายทันที [ชื่อ:??? เผ่าพันธุ์:มังกร/สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ พลังกาย/เวทย์: ???/??? สถานะ:แข็งแรง]ขณะที่กริมไม่ได้อะไรเลยจากการตรวจสอบอยู่ๆก็มีคลื่นพลังมหาศาลถูกส่งออกมามังกรตัวนั้นรู้ตัวว่ากริมเห็นมันมันจึงปลดปล่อยพลังออกมาเสี้ยวหนึ่งจากนั้นจึงจากไปโดยไม่รอดูผล
''ยะ...แย่แล้ว''ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ! กริมรีบดึงตัวโรซาเรียเข้ามาโดยไม่พูดอะไรก่อนจะใช้ร่างเทวทูตทันทีตึง! ตึง! ตึง! ปีกทั้ง6ขยายใหญ่และยาวขึ้นมากกว่าเดิมจากนั้นกริมจึงหันหลังแล้วกางปีกออกตูม! คลื่นพลังที่มังกรปล่อยออกมาปะทะเข้ากับปีกของกริม กริมป้องกันเอาไว้ได้แต่ก็บาดเจ็บพอสมควรพื้นที่ตรงที่กริมยืนอยู่กลายเป็นหลุมลึกทันที ปีกของกริมที่เคยมีสีขาวตอนนี้กลับมีสีดำสนิทนั่นก็เพราะปีกของกริมได้ดูดพลังที่ปะทะกันเมื่อครูมาเพิ่มพลังให้กับตนเองตอนนี้ปีกของกริมจึงแกร่งขึ้นอีกและถ้าหากปีกของกริมไม่ได้ดูดพลังส่วนใหญ่เมื่อครู่มาล่ะก็เมืองกวางขาวคงโดนคลื่นพลังที่กระจายออกไปจากการปะทะถล่มจนหายไปทั้งเมืองแล้ว
''อั่ก! ปะ...ไปจากที่นี่กันเถอะน้องหญิง''กริมรีบเก็บปีกก่อนที่จะมีใครมาเห็นจากนั้นจึงฝืนร่างกายตนเองรีบกลับไปที่ห้องอย่างรวดเร็ว

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่43:แค่เศษเสี้ยวของพลัง

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่43:แค่เศษเสี้ยวของพลัง

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้