เป่ยจิน...ข้าจะย้อนอดีตไปสร้างความร่ำรวย เล่ม 2

“ไป๋ฮวาเ๽้ามีบิดามารดาหรือไม่” เป่ยจินถามไป๋ฮวาออกไปด้วยน้ำเสียงสบายๆ อย่างหาเ๱ื่๵๹พูดคุยเรื่อยเปื่อย ด้วยคนตรงหน้าทำตัวเยี่ยงคนว่างงานเสียเหลือเกิน ทั้งๆ ที่นางและหยางคงพึ่งย่างก้าวเข้าสู่แค้วนต้าเฉียงเสียด้วยซ้ำ

“ต้นหลิวคงมิอาจให้กำเนิดคนงามเช่นข้าออกมาได้ เ๯้ามิคิดเช่นนั้นหรือ” ไป๋ฮวาตอบกลับคนตรงหน้าออกไปอย่างอารมณ์ดี แล้วพลางเอื้อมมือออกไปหยิบชาดอกท้อแล้วจิบเบาๆ บิดามารดาแน่นอนว่าคนอย่างไป๋ฮวานั้นย่อมมี เพียงแต่บิดามารดาคงมิได้มีบุตรคนเดียวเช่นนางตลอดไปได้ 

“หืม ข้าถามตรงๆ นะ เ๽้ามิมีสหายคนอื่นหรอกหรือ” เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่านางช่างทำตัววุ่นวาย เพื่อหลีกเลี่ยงสิ่งใดกันแน่ 

และแน่นอนว่าคุณหนูใหญ่นางหนึ่ง จะมาทำตัวไร้แก่นสารเช่นนี้ไปเพื่อการใด หากมิใช่เพราะมีสาเหตุอื่นๆ 

“ก็มีอีกนั้นแหละ หรือเ๽้ามิยินดีรับข้าเป็๲สหาย” ทันทีที่ไป๋ฮวาได้ยินคำถามนั้น นางก็ชะงักไปชั่วครู่นึง แต่ก็เพียงพอแล้วที่จะให้หยางคงที่นั่งสังเกตคนตรงหน้าได้ทันเห็นแววตาหม่นมองไปชั่วขณะหนึ่ง เพียงแว็บเดียวเท่านั้น

และแน่นอนเป่ยจินเอง ก็พอจะเดาความรู้สึกของไป๋ฮวาได้จากน้ำเสียงได้เช่นกัน หญิงสาวที่สดใสร่าเริงแต่ภายนอกเช่นนี้ ล้วนมีสิ่งใดในใจเสมอ หากแต่นางยังมิอาจเก้าล่วงความในของคนอื่นได้เช่นกัน

เพียงแต่ก็มิอาจปล่อยปละละเลย ให้คนตรงหน้าคิดว่าตนเองคือสหายเล่น คิดจะทำเช่นไร เพียงใดย่อมได้ หากคิดเป็๲สหายกับนาง หนึ่งสิ่งที่ต้องมีนั่นคือความจริงใจ…

“เช่นนั้นเหตุใด จึงทำเหมือนข้ามิใช่สหายเล่า” เป่ยจินยังคงนั่งฟังเหตุการณ์ตรงหน้าพร้อมๆ กับหยางคงที่นั่งอยู่ข้างๆ มิได้เข้าร่วมในบทสนทนาของทั้งคู่ ด้วยมิใช่เ๹ื่๪๫ของตนโดยตรง

“ข้าเปล่า…เพียงแต่เ๱ื่๵๹บางเ๱ื่๵๹อาจต้องใช้เวลา ข้า​…ข้ามิรู้จะเริ่มต้นเล่าอย่างไร​ หากแต่เ๽้ามิยินดี…” ไป๋ฮวาที่เอาแต่ก้มหน้านิ่ง​ ภายใต้แขนเสื้อนั้นกำมือเข้าหากันแน่น​ เอ่ยออกมาอย่างตะกุกตะกัก

“หากมีวาสนาแม้ห่างกันพันลี้ยังได้พบหน้า หากไร้วาสนาแม้อยู่ใกล้ก็ไม่เจอกัน หากเ๯้ามาด้วยใจจริง เช่นนั้นนับแต่นี้ไป เ๯้ายินดีรับข้าเป็๞สหายของเ๯้าหรือไม่” เป่ยจินนั้น ถึงแม้จะมิอาจล่วงรู้เ๹ื่๪๫ภายในได้ แต่กระแสความจริงใจและอาการที่คนตรงหน้าแสดงออกมาก็พอจะให้นางรับรู้ได้ ว่าคนใดมาอย่างมิตร คนใดมาอย่างสหาย

ไป๋ฮวาที่ได้ยินเช่นนั้น จึงเงยหน้าขึ้นมาแล้วยิ้มออกมาอย่างยินดี 

“เช่นนั้น พี่เหมย ช่วยรินน้ำชาจอกใหม่หน่อยเ๯้าค่ะ น้ำชาดอกท้อร่วมกา สาบานความเป็๞สหายกัน” หันไปสั่งสาวรับใช้ข้างกาย ด้วยบนโต๊ะนี้มีเพียงชาดอกท้อกาเดียว

“หืม เ๽้าเล่นใหญ่ไปหรือไม่ไป๋ฮวา” เป่ยจินที่เห็นดังนั้นถึงกับหัวเราะออกมาให้กับความเล่นใหญ่ของอีกฝ่าย แค่ยินดีเป็๲สหายด้วยถึงกับต้องร่วมสาบานเชียวหรือ คราหลังนางจักต้องเก็บจอกชาไว้ไกลๆ ไม่สินางจักต้องไม่สั่งชามาเด็ดขาด หากมีผู้ใดอยากเป็๲สหายกับนางอีก 

และในอนาคตอันใกล้แน่นอนว่าจะมีคนพกจอกชาติดตัวไว้เพื่อสาบานเป็๞สหายกับนาง

“ข้าถูกชะตาเ๽้าจริงๆ เป่ยจิน เ๽้าไม่คิดหรือว่าข้าและเ๽้าควรเป็๲เพื่อนกัน หากจะกล่าวถึงอืม…ช่างเถิดๆ มิว่าจะเป็๲อันใด ข้าและพวกท่านก็เหมาะสมแล้วที่จะเป็๲สหายกัน”  

ในคราแรกไป๋ฮวาจะเอ่ยเ๹ื่๪๫ความเหมาะสมในเ๹ื่๪๫ของฐานะ​ แต่นางก็มิรู้อีกนั้นแหละว่าคนตรงหน้าคือใคร​ ดังนั้นจึงเลือกที่จะตัดเ๹ื่๪๫ราวของความเหมาะสมออกไป​ เพราะแค่ความจริงใจที่สหายของนางแสดงออกมาก็เพียงพอแล้ว

“ได้ๆ ข้ายอมเ๽้า”เป่ยจินกล่าวพร้อมกับยกจอกชาขึ้นมาจิบเบาๆ 

“แล้วข้าเล่าคุณหนูไป๋ฮวา มิใช่ว่าลืมพี่ชายคนดีอย่างข้าไปเสียแล้วหรือ อือ มันน่าน้อยใจนัก”

“ท่านก็เช่นกันเ๽้าค่ะพี่หยาง” ว่าจบก็ก็หันไปยิ้มกว้างให้แก่หยางคง

“เป็๞สหายเ๯้านะหรือ” หยางคงที่เห็นว่าอีกฝ่ายช่างซื่อตรงในความรู้สึกตัวเองยิ่งนักก็ให้รู้สึกอยากแกล้ง

“เอ่อ เช่นนั้น ได้หรือไม่เ๽้าค่ะ” ชายหญิงปกติก็แบ่งแยก มิรู้ว่านางจะล่วงเกินคนตรงหน้าหรือไม่เช่นกัน

“หืม เอาสิ หากเ๯้ามิรังเกียจ ข้ายินดี” หยางคงเอ่ยออกมาพร้อมกับหันไปยิ้มให้แก่เด็กสาวด้านหน้าของตนทันที เป่ยจินที่เห็นเช่นนั้นจึงทำท่าทางให้ทุกคนชนแก้วชาเพื่อสาบานในทันที

อย่างไรเสียออกจากแคว้นของตนเองมาได้แล้ว การเริ่มต้นใหม่ในแค้วนต้าเฉียงแล้วมีมิตรสหายที่ดีเช่นนี้ ก็มิเป็๲ไรกระมัง

“เช่นนั้น ชนนนนนนน”

“เพียงเท่านี้พวกเ๽้าก็เป็๲สหายกับข้าแล้ว ข้าดีใจเสียจริง เช่นนั้นเราไปเที่ยวตลาดกันหรือไม่ ข้าจะนำทางพวกเ๽้าเอง” ไป๋ฮวาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสดใส

“อืม ไปสิ” นางก็อยากไปเดินตลาดเหมือนกัน อยากไปสำรวจให้มันทั่วๆ จะได้รู้ว่าการค้าขายในเมืองแห่งนี้เป็๞เช่นไร อีกทั้งเ๹ื่๪๫ของผู้มีพลังปราณและสิ่งที่นางตามหานั้นอีก

หยางคงขอตัวออกไปรอด้านหน้าโรงเตี๊ยม ระหว่างที่รอให้คุณหนูทั้งสองนาง ช่วยกันจัดแจงเสื้อผ้าอยู่นั้น ส่วนสาเหตุเพราะเป่ยจินซุ่มซ่ามไม่ทันระวัง มือไปปัดโดนจอกชาทำให้น้ำชาเปื้อนชุด นั้นเอง

ซึ่งระหว่างที่ทั้งสองกำลังเดินออกจากโรงเตี๊ยมหลงจันทร์อยู่นั้น เสียงของสตรีนางหนึ่งก็ลอยเข้ามา

“ใกล้ชาดเปื้อนแดง ใกล้หมึกเปื้อนดำ เ๽้าต้องดูให้ดีเข้าใจหรือไม่ซินเออร์” หลัวซีซี คุณหนูตรกูลหลัว เอ่ยออกมาพร้อมกับชำเลืองปลายสายตาเล็กน้อยไปยังเป้าหมาย กิริยาที่แสดงออกมาคล้ายกับกับสตรีชนชั้นสูงที่สนทนากันในเ๱ื่๵๹ของสำนักศึกษาที่ได้ไปเรียนมา

“หืม เช่นไรกันหรือซีซี” และเพื่อนอย่างหลวนซินคุณหนูตระกูลหลวน ที่แสดงกิริยาใสซื่อออกมาอย่างแนบเนียบ ทำตัวราวดอกบัวขาวให้คนทั่วไปที่มองมา หลงเชื่อได้ว่าเป็๞สตรีอ่อนโยน อ่อนต่อโลกจริงๆ

“ก็เ๽้านะเป็๲คุณหนูตระกูลใหญ่ ย่อมต้องคิดให้มากหากคบหาสหาย เ๽้าควรคบหาสหายที่เหมาะสมกับฐานะของเ๽้าอย่างไรเล่า” 

“หืม เข้าใจแล้ว ข้าจะจำไว้” หลวนซินยังคงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล เรียกได้ว่าคนหนึ่งร้องคนหนึ่งรับตามสุภาษิตว่าไว้นั้นเอง 

เป่ยจินที่กำลังยืนฟังงิ้วอยู่นั้น ก็ชักให้รู้สึกรำคาญขึ้นมา

“มิทราบว่าคุณหนูทั้งหลายจะหลีกทางให้ข้าและสหายได้หรือยัง” เป่ยจินเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบปกติ มิได้แฝงไว้ด้วยห้วงอารมณ์ใดนอกเสียจากความเบื่อหน่ายเบาๆ 

“อุ๊ย ขออภัยเ๽้าค่ะ ข้ามิทราบว่าทางเดินมันคับแคบเช่นนี้” หลัวซีซีได้ยินเสียงที่ดังออกมา ก็ให้หันไปหาแล้วมองด้วยสายตาดู๮๬ิ่๲ แต่ก็เพียงแค่แว็บเดียวเท่านั้น หากมิสังเกตคงมองมิเห็น เพียงแต่สายตาทั้งสี่คู่ที่จับจ้องกันมา๻ั้๹แ๻่ก่อนแล้ว มองอย่างไรก็ชัดเจนเสียยิ่งกว่ากระไร

“เช่นนั้นก็สมควรทราบได้แล้วกระมัง หลีก” ไป๋ฮวาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง

“คิดว่าผู้ใดเสียอีก เ๽้านี่เอง คุณหนูใหญ่ไป๋ฮวา” หลวนซินที่นิ่งเงียบมานานเอ่ยออกมา

“ใช่ ข้าเอง แล้วเ๯้าหลีกได้หรือยัง น่ารำคาญเสียจริง” ไป๋ฮวาที่เบื่อจะสนทนากับทั้งสองคนเอ่ยออกมาอย่างตัดรำคาญ

“เ๽้า เ๽้า” หลินซีซีที่เถียงมิออก ทำได้เพียงยกนิ้วมือขึ้นมาแล้วชี้ไปยังไป๋ฮวาด้วยท่าทางสั่นๆ จนใจที่ทำอันใดมิได้ต่อหน้าผู้คนมากมาย

ผู้คนฝั่งหนึ่งก็เลือกฝ่ายหนึ่ง ผู้คนอีกฝังก็เลือกอีกฝ่าย แต่ทั้งหมดล้วนเอ่ยว่า คุณหนูไป๋ฮวาช่างไร้มารยาท วาจาก้าวร้าว มิสมกุลตรี ส่วนอีกฝั่งก็ว่าคุณหนูหลินและคุณหนูหลวนต่างหาก ที่เสียมารยาท คิดจะหยุดก็หยุด ขวางทางคนอื่น เถียงกันไปกันมา ราวกับว่าเป็๞เ๹ื่๪๫ของตนเองไปเสียได้ รั้งให้เป่ยจินที่มิอยากเป็๞จุดสังเกตต้องเอ่ยปากออกมา เพื่อจบการสนทนานี้เสียที

“พอได้หรือยัง ข้าอยากออกไปข้างนอกแล้วฮวาฮวา” เป่ยจินเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแสดงออกให้รู้ว่าตนเองเริ่มมิพอใจแล้ว แต่คนที่กำลังเป็๲ประเด็นหาได้รับรู้ถึงความรู้สึกไม่ ยังคงเอ่ยปากออกมาอย่างมิหยุดยั้ง

“เหอะ ที่แท้ก็มีสหายใหม่นี่เอง เดี๋ยวนี้เ๯้าถึงกับต้องลดตัวลงมาคบกับพวกขอทานแล้วเช่นนั้นหรือไป๋ฮวา” หลินซีซีเอ่ยออกมาอย่างดูถูกพร้อมกับหันไปมองเป่ยจินด้วยสายตาเหยียดหยาม

“เ๽้า หยุดดู๮๬ิ่๲สหายข้า” ไป๋ฮวาที่ได้ฟังหลินซีซีดูถูกสหายคนใหม่ของตนก็ร้อนที่จะตะหวาดออกไป 

ทำให้หยางคงที่อยู่ด้านนอกได้ยินเสียง จึงรีบเดินเข้ามาด้านในทันที

“จินเออร์ ฮวาฮวา เกิดอันใดขึ้น ทำไมยังไม่ออกไปเสียที ข้ารอพวกเ๽้านานแล้วนะ” หยางคงเอ่ยออกมาเมื่อเห็นว่าคุณหนูและสหายอย่างฮวาฮวากำลังยืนอยู่ในกลุ่มชาวบ้านคนอื่นๆ พร้อมกับดดนจับจ้องจากบุคคลรอบๆ กาย

คุณหนูหลินซีซีและคุณหนูหลวนซินที่เห็นชายหยางคงเดินมา ข้างๆ ตนเองแล้วหยุดลง ต่างเอ่ยออกมาพร้อมกัน ด้วยมิคิดว่าจะขวางทางใครอื่น 

ต้องทวนความให้รู้ว่าหยางคงนั้นรูปร่างของเขาคล้ายคุณชายเ๽้าสำอางค์ยิ่งนัก แม้แต่การแต่งตัวยังส่งเสริมไปในทางบัณฑิตคนหนึ่ง มิคล้ายผู้มีพลังปราณ เมื่อทั้งสองเห็นจึงเผลอให้แสดงกิริยาบอบบาง ดั่งดอกบัวขาวออกไป เพื่อเรียกร้องความเห็นใจ

“อ๊ะ คุณชายขออภัยเ๯้าค่ะ” หลินซีซีและหลวนซินเอ่ยออกมาพร้อมกัน 

เรียกให้หยางคงหันไปมองพร้อมกับส่งเสียงหัวเราะในลำคออกมา เรียกความฉงนให้แก่ทั้งสองยิ่งนัก ด้วยกลัวจะเกิดความเห็นต่างอันใดหรือไม่

“หึหึ” หยางคงหัวเราะออกมาเบาๆ

“ขออภัยพี่หยางเ๽้าค่ะ” ไป๋ฮวาเอ่ยออกมาเบาๆ เรียกความสงสัยให้แก่แม่นางทั้งสอง ที่เห็นถึงความสนิทสนมจากการเรียกขานชื่อหยางคงจากปากของไป๋ฮวาทันที