สลับร่างไปสร้างครอบครัวให้ร่ำรวยในยุคโบราณ (มี e-book นะคะ)

        หลังจากทานมื้อกลางวันเสร็จ หนิงลี่ให้น้าชายทั้งสองคนพาเธอไปเดินสำรวจรอบๆ บ้าน หนิงลี่ตั้งใจเอาไว้ว่าเมื่อเธอพาครอบครัวย้ายเข้าไปอยู่ในเมือง เธอจะเปิดร้านขายข้าวหน้าเป็ดพะโล้ ข้าวหน้าเป็ดย่าง และก๋วยเตี๋ยวเป็ด ซึ่งหากธุรกิจไปได้ดีและมีลูกค้าประจำ เมื่อนางพาครอบครัวย้ายเข้าเมืองหลวง นางจะยกกิจการร้านขายข้าวนี้ให้กับครอบครัวของน้าชาย ซึ่งก่อนที่หนิงลี่จะยกกิจการนี้ให้กับพวกเขา หนิงลี่จะต้องหาอาชีพอื่นให้พวกเขาทำไปก่อน นั่นก็คือการทำไข่เค็มและไข่เยี่ยวม้า

        หนิงลี่เดินสำรวจพื้นที่โดยรอบ จนไปหยุดอยู่ที่ปลายสุดของรั้วหลังบ้าน 

        “ท่านน้าช่วยข้าขุดหลุมทีเจ้าค่ะ ขุดให้เป็นทรงกรวยนะเจ้าคะ” หนิงลี่ใช้ไม้วาดไปบนพื้นให้ได้ขนาดตามที่ตนเองต้องการ ก่อนที่จะยกไม้อีกอันหนึ่งขึ้นมา “ความลึกก็ประมาณนี้เจ้าค่ะ”

        หวังหู่กับหวังห่าวทำตามอย่างไม่ซักถาม เมื่อพวกเขารู้ว่าหลานสาวเป็นคนทำขนมชื่อดังไปส่งขายในเมือง อีกทั้งขนมเหล่านั้นยังขายดีและเป็นที่นิยมมากด้วย หวังหู่และหวังห่าวจึงเต็มใจที่จะทำตามที่หลานสาวแนะนำ 

        “เท่านี้พอได้หรือไม่” หวังหู่หันไปถามหนิงลี่เมื่อพวกตนขุดหลุมเสร็จ

        “ได้แล้วเจ้าค่ะ ทีนี้ท่านน้าก็ไปนำฟืนมาให้ข้าสักมัดสองมัดนะเจ้าคะ ข้าจะสอนให้พวกท่านเผาถ่านไว้ใช้” หนิงลี่อธิบายเสริม “การใช้ถ่านจะสะดวกกว่าการใช้ฟืนมาก เพราะมันจะไม่ทำให้เกิดควัน และเมื่อข้าเข้าไปเปิดร้านขายข้าวในเมือง ข้าจะรบกวนให้ท่านน้าเผาถ่านไปส่งให้ข้าด้วยเจ้าค่ะ”

        “ข้าเคยได้ยินว่าตามบ้านของเศรษฐีก็ใช้ถ่านจุดไฟเหมือนกันนะ เวลาหน้าหนาวพวกเขามักจะจุดเตาถ่านในห้องเพื่อให้ความอบอุ่น” หวังห่าวพูดขึ้น “แต่วิชาเผาถ่านยังเป็นความลับของบางครอบครัว เจ้าก็ทำเป็นอย่างนั้นหรือลี่เอ๋อ”

        “ท่านน้าห่าว พี่ใหญ่ของข้าเก่งมากนะขอรับ พี่ใหญ่ทำได้ทุกอย่าง” หนิงเจี๋ยหันไปยิ้มให้พี่สาวอย่างประจบ

        “เจ้าอยากได้สิ่งใดหรือ” หนิงลี่ถามน้องชายอย่างรู้ทัน

        “เอ่อ...ข้าอยากได้นมอัดเม็ดไปแบ่งอาเปียวกับอาหมิงกินน่ะขอรับ” หนิงเจี๋ยลูบศีรษะตัวเองอย่างเขินๆ

        “ตอนนี้พี่ใหญ่ต้องสอนท่านน้าเผาถ่านก่อน เอาไว้เสร็จแล้วพี่ใหญ่จะหยิบมาให้เจ้าก็แล้วกันนะ” หนิงลี่บอกน้องชาย ก่อนที่จะหันไปสาธิตวิธีเผาถ่านให้กับน้าชายดู

        หนิงลี่เอาใบไม้และเศษไม้เล็กๆ วางไปที่ก้นหลุม หลังจากนั้นก็จุดไฟ หนิงลี่ใช้หลักการเดียวกับการเผาไม้ทำขี้เถ้าบำรุงดิน ซึ่งเป็นความรู้ที่ติดตัวมาจากชาติที่แล้ว เมื่อไฟติดหนิงลี่ก็เอาไม้ฟืนใส่ลงไปรอจนไฟไหม้ท่อนฟืนจนเกือบหมดก่อนที่จะกลายเป็นขี้เถ้า นางก็รีบให้น้าชายไปตักน้ำมาดับไฟ รอจนมั่นใจว่าไฟถูกดับลงไปหมดแล้ว หนิงลี่จึงให้น้าชายตักถ่านที่ยังเปียกอยู่ขึ้นมาเกลี่ยไว้จนทั่วพื้น 

        “ตอนนี้ถ่านที่พวกเราทำยังใช้ไม่ได้ ท่านน้าต้องตากแดดไว้ให้แห้งเสียก่อน ถ้าแดดดีอย่างวันนี้ก็คงใช้เวลาวันหรือสองวัน ข้าแค่อยากสาธิตให้ท่านน้าดูไว้เป็นตัวอย่าง ท่านน้าคิดว่าต่อไปท่านน้าสามารถทำถ่านไว้ใช้เองได้หรือไม่เจ้าคะ”

        “จากวิธีการที่เจ้าทำก็ไม่ถือว่ายาก แต่เมื่อเทียบกับฟืนที่นำมาเผาแล้ว ปริมาณถ่านยังถือว่าน้อยนัก น้าคิดว่ามันค่อนข้างเปลืองฟืนไปสักหน่อย” หวังหู่พูดอย่างเสียดาย

        “ข้าสอนให้ท่านเผาถ่านไว้ใช้อย่างง่ายเท่านั้นเจ้าค่ะ ท่านน้าก็ทำแค่พอไว้ใช้ในครอบครัวแล้วก็เอาไปส่งให้ข้าก็พอ ถ้าจะทำเป็นอาชีพจริงๆ จะต้องขุดหลุมหรือก่อเตาเผาถ่านขึ้นมา ซึ่งนั่นมันจะยุ่งยากเกินไป ท่านน้าเก็บแรงไว้ทำอย่างอื่นจะดีกว่าเจ้าค่ะ ข้ารับรองว่าอาชีพที่ข้าจะแนะนำให้พวกท่านทำ มันง่ายกว่าการเผาถ่านมากนัก ตอนนี้พวกเรากลับไปเตรียมมื้อเย็นกันก่อนเถอะเจ้าค่ะ มื้อเย็นวันนี้ข้าจะทำอาหารที่ข้าตั้งใจจะเอาไปเปิดร้านขายในเมือง”

        กลับมาถึงบ้านหนิงลี่ก็เริ่มหมักเป็ดเพื่อทำเป็ดย่างหนังกรอบ และเตรียมเป็ดอีกสองตัวสำหรับทำพะโล้ เพราะห้องครัวมีขนาดเล็ก หนิงลี่จึงยกอุปกรณ์ทุกอย่างออกมาที่ลานหน้าบ้าน นางอยากให้น้าสะใภ้และทุกคนได้ดูวิธีการทำ

        เวลาผ่านไปจนเกือบจะถึงมื้อเย็น เป็ดพะโล้ส่งกลิ่นหอมโชยไปทั่ว ส่วนเป็ดย่างก็ส่งกลิ่นหอมขึ้นมาไม่แพ้กัน 

        เป็นจังหวะเดียวกับที่จางหลิวกับจางเอ้อเดินมาหาหนิงลี่ที่บ้านพอดี จางหลิวตั้งใจจะนำไก่ป่ามาให้เพื่อเป็นการขอบคุณที่หนิงลี่ดูแลตนเองอย่างดีตั้งแต่ที่ตนหย่ากับหนิงหย่ง

        “ลี่เอ๋อต้องทำของอร่อยอยู่แน่เชียว กลิ่นหอมโชยไปไกลตั้งแต่ป้ายังเดินมาไม่ถึงบ้านเจ้าเลย” จางหลิวเดินเข้ามาก็เห็นหนิงลี่กำลังนั่งย่างเป็ดอยู่อย่างใจเย็น

        “ท่านป้าหลิวมาได้เวลาพอดีเลยเจ้าค่ะ วันนี้ข้าตั้งใจจะทำของอร่อยให้ท่านตากับท่านยายได้ลองชิม และคิดว่าจะแบ่งไปให้ท่านตากับท่านยายจางได้ลองชิมด้วยเหมือนกัน” หนิงลี่ส่งหน้าที่ย่างเป็ดต่อให้เซียวหยางฟาง นางรีบเดินเข้าครัวไปตักเป็ดพะโล้มาให้จางหลิวหนึ่งชามใหญ่

        “ไม่ต้องๆ เจ้าเก็บไว้กินเองเถอะ วันนี้ที่บ้านของป้าโชคดีจับไก่ป่ามาได้สองตัว ป้าแบ่งมาให้เจ้าตัวหนึ่ง”

        “พี่หลิว ท่านอย่าปฏิเสธน้ำใจของลี่เอ๋อเลยเจ้าค่ะ พวกท่านลองชิมเป็ดพะโล้นี้ดูสักหน่อย นี่คืออาหารที่ข้ากับลี่เอ๋อจะเข้าไปขายในเมือง” หวังหวั่นรีบพูดเพราะกลัวจางหลิวจะปฏิเสธ “ลี่เอ๋อกำลังอยากได้คนลองชิมอาหารของนางพอดี”

        จางหลิวรู้ดีว่าฝีมือการทำอาหารของหนิงลี่นั้นเลิศรสเพียงใด และนางก็รู้ดีว่าที่หวังหวั่นพูดมานั้นเป็นเพียงข้ออ้างเพื่ออยากให้นางรับอาหารชามนี้กลับไปกินต่างหาก นางจึงแสร้งพูดกับหนิงลี่อย่างไม่จริงจังนัก “ถ้าไม่อร่อยป้าจะเอากลับมาคืนเจ้าทั้งหมด จะไม่ยอมซดแม้แต่น้ำแกงเลยเชียว”

        “ท่านป้าจะใจร้ายกับลี่เอ๋อได้จริงๆ หรือเจ้าคะ” หนิงลี่รีบเกาะแขนจางหลิวอย่างอ้อน

        “เจ้าเด็กทะเล้น” จางหลิวเคาะหน้าผากหนิงลี่ไปทีหนึ่ง “อาหารของเจ้าจะไม่อร่อยได้อย่างไร”

        “อ้อ...ท่านป้าหลิว พรุ่งนี้ข้าจะไปสอนให้พวกท่านทำขนมนะเจ้าคะ ท่านช่วยบอกท่านป้าสะใภ้ทั้งสองด้วย”

        “ลี่เอ๋อจะสอนป้าทำขนมอะไรหรือ แล้วจะทำไปทำไมกัน” จางหลิวยังสงสัย

        “ข้าจะสอนให้พวกท่านทำขนมไปส่งขายที่ร้านเถ้าแก่หวังกับร้านของเถ้าแก่หลี่ในเมืองน่ะเจ้าค่ะ รอบนี้ข้าเตรียมวัตถุดิบมาให้พวกท่านแล้ว หากพวกท่านทำเป็น ต่อไปพวกท่านก็ต้องเตรียมวัตถุดิบเอง” หนิงลี่ยิ้มตอบ

        “ร้านเถ้าแก่หวังกับร้านของเถ้าแก่หลี่หรือ ทั้งสองร้านเป็นร้านค้าขนาดใหญ่ของตำบลเราเลยนะ” จางเอ้อถามขึ้นอย่างตกใจ “พวกเขาจะรับซื้อขนมของพวกเราจริงหรือ”

        “พี่รองไม่ต้องตกใจหรอกเจ้าค่ะ ลี่เอ๋อกับอาหวั่นก็ทำขนมไปส่งขายให้กับทั้งสองร้านเหมือนกัน ขนมของพวกนางขายดีมากเลยนะเจ้าคะ” จางหลิวเคยกินขนมปังปี๊บของหนิงลี่มาแล้ว “จริงสิ!...ข้าลืมเอาขนมออกจากห่อสัมภาระมาให้พวกท่านได้ลองชิม ลี่เอ๋อห่อขนมพวกนั้นกลับมาฝากที่บ้านเราด้วย”

        “เจ้านี่จริงๆ เลย มีของอร่อยยังลืมไปได้ ว่าแต่ลี่เอ๋อ...พรุ่งนี้ลุงกับลุงใหญ่จะเข้าไปขายฟืนที่ตลาด พวกเราต้องอยู่ทำขนมกับพวกเจ้าด้วยหรือไม่” จางเอ้อถามก่อนที่จะขอตัวกลับ

        “หากพวกท่านอยู่ช่วยได้ก็จะดีเจ้าคะ ถึงแม้การทำขนมจะเป็นความรับผิดชอบหลักของท่านป้า แต่การหาวัตถุดิบพวกท่านก็สามารถช่วยได้เจ้าค่ะ” หนิงลี่ยิ้ม

        มื้อเย็นของคนบ้านหวังก็ถูกจัดมื้อใหญ่ขึ้นมาอีกหนึ่งมื้อ พ่อเฒ่าหวังกับแม่เฒ่าหวังต่างก็กินอาหารอย่างมีความสุข หากจะบอกว่าพวกเขายังคงคิดว่าอาหารมากมายเหล่านี้มันช่างสิ้นเปลือง แต่พอคิดว่าลูกสาวกับหลานสาวจะไปเปิดร้านขายอาหารแสนอร่อยนี้ในเมือง ความกลุ้มใจและความเสียดายต่างก็ไม่มีอีกแล้ว เพราะอาหารอร่อยอย่างนี้จะต้องมีลูกค้ามากมายมาต่อแถวเพื่อรอซื้อแน่นอน

        ฝั่งบ้านจางเมื่อจางหลิวกับจางเอ้อนำเป็ดพะโล้และเป็ดย่างกลับไปเป็นมื้อเย็นที่บ้าน พวกเขาต่างก็กินอาหารทั้งสองอย่างนี้กันจนแทบจะไม่เหลือแม้กระทั่งกระดูกเลยด้วยซ้ำ และยิ่งได้รู้ว่าหวังหวั่นกับหนิงลี่จะไปเปิดร้านขายอาหารในเมืองด้วยแล้ว พวกเขาต่างก็ยินดีกับพวกนางอย่างแท้จริง จางหลิวไม่ลืมที่จะเตือนทุกคนว่าจะต้องสำนึกในบุญคุณของหนิงลี่เอาไว้ เพราะขนมที่หนิงลี่จะสอนให้ทำ จะต้องเป็นขนมที่ขายดีแน่นอน ต่อไปครอบครัวของพวกเขาก็จะได้ไม่ต้องอดอยากกันอีกแล้ว พ่อเฒ่าจางกับแม่เฒ่าจางต่างก็สำทับลูกหลานทุกคนอีกแรง ซึ่งจางอีในฐานะพี่ใหญ่ของบ้านก็รับปากแทนทุกคนอย่างแข็งขัน ว่าหากมีใครคิดที่จะเนรคุณต่อผู้มีพระคุณ คนผู้นั้นจะต้องถูกขับออกจากบ้านไป