ณ แคว้นซาตี เ้าหญิงซานัสมีคำสั่งด่วนมอบหมายให้องครักษ์ธานันต์ไปติดต่อซื้ออาวุธจากแคว้นพันธุเพื่อเตรียมตัวป้องกันภัยที่จะมาจากแคว้นอินนะ
“เรามีเื่ด่วนที่จะให้เ้าทำ” เ้าหญิงซานัสกล่าวกับองครักษ์อย่างลับๆ
“ทรงสั่งการมาได้เลยเพคะ”
“เ้าจงนำทัพไปบางส่วนและรีบเดินทางไปแคว้นพันธุ เพื่อติดต่อซื้อดินปืนและอาวุธมาเก็บที่แคว้นเรา ตัวเราพอมีสมบัติส่วนตัวอยู่บ้าง น่าจะเพียงพอที่จะซื้ออาวุธได้เยอะพอสมควร และนี่คือสารจากเรา จงมอบให้กับพ่อหลวงพันอินทร์”
“หม่อมฉันจะรีบไปดำเนินการเดี๋ยวนี้เพคะ”
*****************************************
“ทำไมเสด็จพี่ ถึงมอบหมายให้ทหารต่างเมืองเป็คนติดต่อซื้ออาวุธล่ะเพคะ มันเป็เื่สำคัญมาก ถ้าเป็เื่นี้ให้น้องดำเนินการก็ได้เพค่ะ” เ้าหญิงซาริสาไม่เห็นด้วยอย่างมาก
ในใจเ้าหญิงซานัสคิดว่า “เ้าใจร้อนเกินไปและอ่อนประสบการณ์มาก หากพ่อหลวงแคว้นพันธุปฏิเสธ เ้าคงต้องไปอาละวาดใส่พระองค์ท่านอย่างแน่นอน” แต่พระองค์ทรงกล่าวว่า “เส้นทางจากแคว้นซาตีไปแคว้นพันธุมันอันตรายยิ่งนัก เรารักเ้ามาก หากเ้าเป็อะไรไป เราคงไม่มีวันให้อภัยตัวเองได้อีกเลย” เ้าหญิงซานัสพยายามพูดไม่ให้น้องสาวเสียความรู้สึก
“โถ่ เสด็จพี่ หม่อมฉันพร้อมที่จะเสี่ยงชีวิตเพื่อแคว้นของเราเสมอ แม้มันต้องแลกด้วยชีวิตก็ตาม”
“แต่ถ้ามันมีทางเลือกที่ดีกว่า พี่ก็จะไม่ยอมเสียเ้าไป ซาริสา”
“ก็ได้ เพคะ หม่อมฉันจะยอมเชื่อใจองครักษ์ของพี่”
*****************************************
1 สัปดาห์ต่อมา แคว้นอินนะได้ส่งสารมายังแคว้นซาตี ความว่า “บัดนี้ แคว้นอินนะได้แคว้นธารัตเรียบร้อยแล้ว ดังนั้นเทือกเขาที่กั้นชายแดนระหว่างแคว้นก็ตกเป็ของเราเช่นเดียวกัน ตอนนี้ทางแคว้นอินนะได้ค้นพบลายแทงสมบัติที่อยู่ในเทือกเขาแห่งนี้ จึงขอทูลเชิญเ้าหญิงซานัสมาที่แคว้นอินนะเพื่อช่วยแกะลายแทงสมบัติ หากเ้าหญิงนำทางจนสามารถค้นพบสมบัติได้ ทางแคว้นอินนะจะแบ่งสมบัติให้กับแคว้นซาตีครึ่งหนึ่ง ทางเราให้คำมั่นสัญญาว่าจะดูแลเ้าหญิงซานัสเป็อย่างดีและไม่ทำอันตรายพระองค์อย่างเด็ดขาด”
“เ้ามีความเห็นเช่นไรบ้าง ซานัส” เ้าหญิงซาติกานต์ตรัส
“หม่อมฉันคิดว่าเื่ลายแทงสมบัติเป็เื่จริงเพคะ หม่อมฉันเคยได้ยินว่าแคว้นธารัตได้เก็บลายแทงไว้ในเทือกเขาแห่งนี้ แต่ห้ามไม่ให้ใครแตะต้องมันเพราะมีความเชื่อว่าหากใครขโมยสมบัติบรรพบุรุษ จะนำภัยพิบัติมาสู่ตนเองได้”
“และหากเ้าไปช่วยเขาหาสมบัติ มันก็อาจจะเกิดภัยกับเ้าด้วยนะสิ อย่างนั้นพี่ไม่ยอมให้เ้าไปเด็ดขาด”
“มันเป็เพียงความเชื่อนะเพคะ อีกทั้งในเวลานี้เรา้าสมบัติเพื่อมาส่งเสริมด้านการทหารอย่างเร่งด่วน และอีกอย่างทางแคว้นอินนะก็ส่งสารให้เราอย่างเป็ทางการ ทางนั้นไม่อาจตระบัดสัตย์กับเราได้ ดังนั้นให้หม่อมฉันไปเถอะเพคะ”
“ในตอนนี้เ้าก็สั่งให้องครักษ์ฝีมือดีไปติดต่อซื้ออาวุธ แล้วใครจะคุ้มครองเ้าได้ อีกอย่าง พี่ยังคงไม่ไว้ใจพ่อหลวงอินทะราช ท่านเป็คนโเี้ อำมหิต หากท่านคิดร้ายต่อเ้าขึ้นมาจะทำอย่างไร”
“หม่อมฉันมั่นใจว่าจะเอาตัวรอดให้ได้เพคะ เชื่อหม่อมฉันนะเพคะ”
เ้าหญิงซาติกานต์รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี แต่เพราะเชื่อใจในตัวน้องสาวจึงยอมตามใจ “ได้ พี่จะให้เ้าไป แต่เ้าจะต้องระวังตัวนะ ซานัส อย่าทำอะไรที่เสี่ยงต่อชีวิตเด็ดขาด”
“หม่อมฉันสัญญาเพคะ”
584
