Age of Wondrous Genesis - ยุคแห่งปาฏิหาริย์แห่งการกำเนิด

หลังจากที่เรมี่ออกมาจากหอคอยพร้อมกับความลับที่เขาตัดสินใจเก็บไว้กับตัวเอง ทุกคนก็เงียบกันไปครู่หนึ่ง

บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยหมอกจางๆ และความกดดันของสถานที่แห่งนี้ยังคงหนักอึ้งอยู่

เรมี่หันไปมองเซริน… เธอยืนอยู่ห่างจากกลุ่มเล็กน้อย ราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

“เซริน เจ้าไม่เข้าไปในหอคอยหรือ?”

เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองเรมี่

แววตาของเธอแน่วแน่… แต่ภายในนั้นมีความเศร้าที่ปกปิดเอาไว้อยู่

“ข้าไม่จำเป็นต้องเข้าไป” เธอพูดเสียงเรียบ

โจบองเอียงคอ “หา? ทำไมล่ะ? เจ้าก็มีคำถามเกี่ยวกับตัวเองไม่ใช่เหรอ?”

ใช่ เจ้าตามหาคำตอบของตัวเองมาตลอดไม่ใช่หรือ?” อาเทมอสเสริม

แต่แทนที่เธอจะลังเล เธอกลับถอนหายใจยาว และพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา… แต่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด

“เพราะข้ารู้ทุกอย่างอยู่แล้ว”

ข้ารู้มาตลอดว่าข้าคือใคร”

สายลมพัดผ่านหอคอย แรงกว่าปกติเล็กน้อย… ราวกับว่ามันรับรู้ถึงเรื่องราวที่กำลังถูกเปิดเผย

เซรินเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ก่อนจะเริ่มพูด…

“ข้าเป็นลูกครึ่งปีศาจ… แต่ข้าไม่ได้มีชีวิตแบบปีศาจ”

“ข้าเกิดมาในหมู่บ้านมนุษย์… ท่ามกลางผู้คนที่เกลียดปีศาจเข้าไส้”

แม่ของข้าเป็นมนุษย์… นางรักพ่อของข้ามาก ถึงแม้พ่อของข้าจะเป็นปีศาจ”

แต่ความรักของพวกเขาไม่ได้รับการยอมรับ… และมันเป็นเหตุผลที่ทำให้ข้าเกิดมา”

เรมี่ อาเทมอส และโจบอง เงียบฟังเธออย่างตั้งใจ

“ตั้งแต่ที่ข้าจำความได้ ข้าก็เป็นเพียงเด็กคนหนึ่งที่ไม่ควรเกิดขึ้นมา”

มนุษย์มองข้าด้วยสายตาแปลกประหลาด… บางคนรังเกียจ บางคนหวาดกลัว”

เทพเจ้ามองข้าเป็นมลทินของโลก… เป็นสิ่งที่ไม่ควรมีอยู่”

และปีศาจ… พวกมันก็ไม่ยอมรับข้าเช่นกัน”

เธอกัดริมฝีปากแน่น… ก่อนที่น้ำตาหยดแรกจะไหลออกมา

เป็นครั้งแรกที่พวกเขาเห็นเซรินร้องไห้จริงๆ

“ข้ารู้ว่าข้าเป็นใคร…”

“แต่ข้าไม่รู้ว่า ‘ที่ของข้า’ อยู่ที่ไหน”

ข้าไม่มีบ้าน ไม่มีเผ่าพันธุ์ ไม่มีแผ่นดินของตัวเอง”

ไม่ว่าจะไปที่ไหน… ข้าก็เป็นคนนอกเสมอ”

และนั่นเป็นเหตุผลที่ข้าไม่ต้องการเข้าไปในหอคอย”

เธอยิ้มออกมา… แต่เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความขมขื่น

“ข้าไม่ต้องการให้หอคอยบอกข้าหรอกว่า ‘ข้าไม่เป็นที่ต้องการ’ ข้ารู้ดีอยู่แล้ว”

ความเงียบเข้าปกคลุมบริเวณโดยรอบ

ไม่มีใครพูดอะไร… เพราะไม่มีใครรู้ว่าควรพูดอะไรออกไป

เรมี่กำหมัดแน่น… เขาเข้าใจความรู้สึกของการไม่มีบ้าน ไม่มีที่ไป

อาเทมอสก้มหน้าลง… เพราะเขาเองก็เป็นเจ้าชายปีศาจที่ไม่เป็นที่ต้องการในตอนนี้เช่นกัน

โจบองที่มักจะกวนตลอดเวลา ก็ก้มหน้าลงเช่นกัน… แม้แต่เขาก็ยังรู้สึกได้ว่า นี่เป็นความเจ็บปวดที่ยากจะพูดถึง

เรมี่เดินไปหาเซริน และยื่นมือไปแตะไหล่ของเธอเบาๆ

“ข้าเข้าใจความรู้สึกของเจ้า”

บางครั้ง… เราก็ไม่ได้เกิดมาในที่ที่เราควรอยู่”

“แต่เจ้ายังมีพวกเราอยู่ตรงนี้”