ราชันย์ทวีคูณหมื่นเท่า

บทที่ 47: หนึ่งดาบ หนึ่งจักรวาล

หลินฟานยืนนิ่งอยู่บนแท่นศิลาโบราณ มือของเขากำด้าม "ดาบจักรพรรดิอสนีดับดารา" ไว้แน่น พลังงานที่น่าสะพรึงกลัวสองสายกำลังแลกเปลี่ยนและหลอมรวมกันอย่างบ้าคลั่งระหว่างตัวเขากับดาบ

แก่นแท้ทองคำมังกรอสุนีบาตสวรรค์ในร่างของเขาหมุนคว้างด้วยความเร็วสูง ส่งพลังปราณสายฟ้าที่บริสุทธิ์ที่สุดเข้าไปในตัวดาบอย่างต่อเนื่องเพื่อปลุกจิตวิญญาณศาสตราที่หลับใหล

ในขณะเดียวกัน พลังงานโบราณที่ซ่อนเร้นอยู่ในส่วนลึกของดาบก็ค่อยๆ ไหลย้อนกลับเข้ามาในร่างของเขา มันคือความทรงจำที่แตกสลายของจิตวิญญาณศาสตรา... ภาพของจักรวาลอันกว้างใหญ่... ภาพของการกำเนิดและดับสูญของดวงดาว... และภาพของจักรพรรดิอสนีโบราณผู้ใช้ดาบเล่มนี้ฟาดฟันดวงดาวให้แหลกสลาย!

ความเข้าใจใน "เต๋า" ของหลินฟานลึกซึ้งขึ้นอย่างก้าวกระโดดในทุกๆ วินาที!

[ติ๊ง! ท่านกำลังหลอมรวมกับ "ดาบจักรพรรดิอสนีดับดารา"!]

[ติ๊ง! แก่นแท้ทองคำของท่านกำลังวิวัฒนาการ!]

[ติ๊ง! ความเข้าใจในเคล็ดวิชาดาบอสุนีบาตนิรันดร์ของท่านได้ก้าวข้ามขีดจำกัด!]

ภายนอกหอศาสตราสวรรค์...

เจ้าสำนักเย่ว์ฉางคงและเหล่าผู้อาวุโสที่ยืนรออยู่ด้วยความอยากรู้ ต่างก็สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่รุนแรงและกลิ่นอายพลังที่น่าสะพรึงกลัวซึ่งเล็ดลอดออกมาจากประตูหิน!

"เกิดอะไรขึ้นข้างใน!" ผู้อาวุโสท่านหนึ่งอุทานด้วยความตกใจ "พลังนี้มัน... มันเหนือกว่าศาสตราปราณระดับปฐพีไปแล้ว!"

"หรือว่า... เขาจะสามารถปลุกศาสตราสวรรค์ในตำนานที่หลับใหลอยู่ได้สำเร็จ!" เจ้าสำนักกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ทั้งตื่นเต้นและไม่อยากจะเชื่อ

เวลาผ่านไปราวหนึ่งชั่วยาม...

แรงสั่นสะเทือนและกลิ่นอายพลังที่น่าสะพรึงกลัวก็ค่อยๆ สงบลง...

ครืด...

ประตูหินมหึมาค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอีกครั้ง

ร่างของหลินฟานเดินออกมาอย่างช้าๆ รูปลักษณ์ภายนอกของเขายังคงเหมือนเดิม แต่กลิ่นอายรอบตัวของเขากลับเปลี่ยนแปลงไปโดยสิ้นเชิง มันไม่ใช่แค่ความแข็งแกร่งหรือความลึกล้ำอีกต่อไป แต่เป็นความรู้สึกที่เหมือนกับว่าเขากำลังแบกจักรวาลทั้งใบไว้บนบ่า! ดวงตาของเขาสงบนิ่งราวกับรัตติกาล แต่กลับมีดวงดาวนับล้านดวงส่องประกายอยู่ภายใน

และในมือของเขา... คือดาบคาตานะสีดำสนิทเล่มนั้น

บัดนี้มันไม่ได้ดูเหมือนเศษเหล็กอีกต่อไปแล้ว แม้จะยังไม่มีไอพลังปราณแผ่ออกมา แต่ความดำสนิทของมันกลับดูดกลืนแสงสว่างทั้งหมดเข้าไป ราวกับเป็นหลุมดำขนาดจิ๋ว มันให้ความรู้สึกที่หนักอึ้งและทรงอำนาจอย่างหาที่เปรียบมิได้

ทุกคนที่ได้เห็นดาบเล่มนั้น ต่างก็รู้สึกได้ถึงความยิ่งใหญ่และความอันตรายที่ซ่อนอยู่ภายใน

"สำเร็จ..." ผู้อาวุโสหลี่พึมพำด้วยความยินดีจนน้ำตาซึม

หลินฟานเดินมาหยุดอยู่เบื้องหน้าเจ้าสำนักแล้วโค้งคำนับ "ขอบคุณท่านเจ้าสำนักที่มอบโอกาสนี้ให้"

เจ้าสำนักเย่ว์ฉางคงมองดาบในมือของเขาด้วยแววตาที่ลุกโชน "เจ้าคู่ควรกับมัน... ดาบเลือกนาย และนายก็คู่ควรกับดาบ"

เขามองไปที่หลินฟานอีกครั้ง "บัดนี้... เจ้ามีทุกสิ่งที่จำเป็นพร้อมแล้ว"

"หนึ่งสัปดาห์ที่เหลืออยู่ จงทำความคุ้นเคยกับพลังใหม่ของเจ้าให้ดีที่สุด"

"จากนั้น... จงไปที่การประลองประตูมังกร... แล้วแสดงให้ทั่วทั้งอาณาจักรได้เห็น... ว่ามังกรที่แท้จริงแห่งสำนักเมฆาครามของเรานั้น... น่าสะพรึงกลัวเพียงใด!"

หลินฟานกำด้ามดาบในมือแน่น เขารู้สึกได้ถึงจิตวิญญาณที่เชื่อมโยงกันอย่างสมบูรณ์แบบ

เขามองขึ้นไปยังท้องฟ้า... จิตต่อสู้ของเขาลุกโชนขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"การประลองประตูมังกร..."

"ข้ามาแล้ว"