สรรพธาตุสังหารเทพ

        ผ่านไปสักพักหลังจากสวี่หยุนเริ่มต้นการควบคุมไฟด้วยลมปราณธาตุอัคคีและลมปราณธาตุวารี..พอถึงจุดๆหนึ่งสวี่หยุนก็ควบคุมเปลวไฟให้กลับสู่สภาวะปกติ..

        "ขั้นตอนสุดท้าย..น้องชายต้องใช้พลังวิญญาณในการบังคับสมุนไพรทั้งหมดมาหลอมรวมเข้าด้วยกันและขึ้นรูปเป็นโอสถพร้อมกับต้องควบคุมไฟให้เข้ากับส่วนผสมทั้งหมด.." หวงซือเหยียนกล่าวออกมาด้วยสีหน้าไม่พึงพอใจเล็กน้อย..สวี่หยุนได้ยินดังนั้นก็ควบคุมสมุนไพรทั้งหมดด้วยการใช้พลังวิญญาณตามที่ตำราหลอมโอสถสอนไว้..ถัดมาสวี่หยุนก็ควบคุมเปลวไฟด้วยลมปราณธาตุอัคคีและธาตุวารีเช่นเดิม..สมุนไพรค่อยๆลอยมารวมตัวกันที่จุดกึ่งกลางอย่างช้าๆก่อนจะเริ่มผสมกันกลายเป็นก้อนกลมๆ..

        "ขึ้นรูปโอสถ!" หลังจากสวี่หยุนกล่าวออกมาก็สะบัดมือทั้งสองข้างในทันทีทำให้พลังวิญญาณเข้าไปหลอมรวมกับโอสถและเปลวไฟจากหินอัคคีก็ดับลง..

        สวี่หยุนเช็ดเม็ดเหงื่อบนใบหน้าเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปที่เตาหลอมโอสถ..สวี่หยุนมองไปยังจุดกึ่งกลางของหม้อหลอมโอสถก็พบกับเม็ดยาที่ไม่ได้มีสีขุ่นๆแบบเม็ดยารวบรวมลมปราณของหอโอสถสวรรค์..มันมีสีค่อนข้างใสแต่ก็มีสีขุ่นๆบางจุดเล็กๆเช่นเดียวกัน..สวี่หยุนหยิบเอาโอสถขึ้นมาถือไว้บนมือก่อนจะส่งพลังลมปราณธาตุวารีเข้าไปสำรวจในโอสถ..สวี่หยุนยิ้มออกมาเล็กน้อยหลังจากตรวจสอบโอสถที่เขาเป็นคนหลอมขึ้นมาเอง..ถึงแม้มันจะเป็นแค่ระดับควบแน่นขั้นตํ่าแต่มันมีประสิทธิภาพมากกว่าโอสถรวบรวมลมปราณระดับควบแน่นขั้นตํ่าของหอโอสถสวรรค์ถึงสองเท่า..

        "นี่น้องชาย..พี่หญิงขอดูโอสถของน้องชายหน่อยได้หรือไม่?" หวงซือเหยียนกล่าวออกมาด้วยความไม่พอใจเล็กน้อยที่สวี่หยุนไม่ได้สนใจตนเองเลยแม้แต่น้อยหลังจากหลอมโอสถเสร็จ..

        "ไอหยา..ข้าลืมไปเลย..พี่หญิงซือเหยียนลองดูโอสถที่ข้าหลอมขึ้นมาให้ที..ข้าว่าข้าทำมันได้ค่อนข้างดีเลยดีเดียว" สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มที่ยังคงดีใจเพราะการหลอมโอสถครั้งแรกส่วนใหญ่ก็เป็นตามที่ตนเองคาดหวังไว้...

        "หืม!? โอสถความสมบูรณ์ 8 ส่วน!? น้องชาย! น้องชายทำได้อย่างไรกัน!?" หวงซือเหยียนตกตะลึงทันทีที่ได้เห็นโอสถของสวี่หยุน..

        "..ความสมบูรณ์ 8 ส่วน? มันคืออะไรหรือพี่หญิงซือเหยียน?" สวี่หยุนถามออกมาพร้อมเอียงคอเล็กน้อยเพราะความสงสัย..

        "..ความสมบูรณ์ 10 ส่วนของโอสถคือไม่มีความผิดพลาดในขั้นตอนการหลอมเลย..นับว่ายากเย็นเป็นอย่างยิ่งหากต้องการความสมบูรณ์ 8 ส่วน..สำหรับความสมบูรณ์ 10 ส่วนมีแค่นักหลอมโอสถระดับสามหรือนักหลอมโอสถระดับสี่เท่านั้นที่พอจะหลอมมันได้..ผู้เริ่มต้นหลอมโอสถส่วนใหญ่จะมีความสมบูรณ์ไม่เกิน 6 ส่วน..โอสถของหอโอสะสวรรค์ก็มีความสมบูรณ์แค่ 6 ส่วนเพียงเท่านั้น..สำหรับข้าที่ฝึกมาแล้วนับไม่ถ้วนกว่าจะได้โอสถที่สมบูรณ์ครบ 8 ส่วนก็ไม่ง่ายเลยทีเดียวกว่าจะหลอมมันได้..." หวงซือเหยียนกล่าวออกมาด้วยความตกตะลึงขณะจ้องมองโอสถในมือของตนเอง..

        "ความสมบูรณ์ 10 ส่วน? อืม..งั้นข้าขาดอะไรไปกันถึงทำได้แค่ความสมบูรณ์ 8 ส่วน...?" สวี่หยุนกล่าวออกมาด้วยความสงสัย..แต่คำกล่าวของสวี่หยุนทำให้หวงซือเหยียนตกตะลึงในทันที..

        "น้องชาย..น้องชายไม่ได้ยินที่พี่หญิงกล่าวหรือ? พี่หญิงกล่าวว่ามีแค่นักหลอมโอสถระดับสามหรือระดับสี่ที่สามารถหลอมโอสถความสมบูรณ์ 10 ส่วนได้.." หวงซือเหยียนกล่าวออกมาด้วยความเหนื่อยใจเล็กน้อย...

        "ทำไมต้องเป็นระดับสามหรือระดับสี่ถึงจะหลอมโอสถความสมบูรณ์ 10 ส่วนได้ล่ะ? พี่หญิงซือเหยียนพอจะทราบหรือไม่?" สวี่หยุนกล่าวถามออกมาด้วยความสงสัยหนักกว่าเดิมหลังจากได้ยินคำกล่าวของหวงซือเหยียน..

        "..พี่หญิงไม่รู้..นักหลอมโอสถระดับสามหรือสี่หาได้ยากอย่างยิ่ง..ส่วนมากจะอยู่ในเมืองใหญ่ๆเท่านั้น..แม้แต่ท่านอาจารย์ของพี่หญิงก็เป็นแค่นักหลอมโอสถระดับสองขั้นสูง.." หวงซือเหยียนกล่าวออกมาราวกับกำลังหมดอาลัยตายอยากกับคำถามของสวี่หยุน..

        "โอ้? ไอแก่..ผู้อาวุโสเจี้ยนซุนเป็นนักหลอมโอสถระดับสองขั้นสูง? แล้วพี่หญิงซือเหยียนอยู่ในระดับใดหรือ?" สวี่หยุนกล่าวถามออกมาด้วยความสงสัย...

        "อืม..ท่านอาจารย์เคยบอกพี่หญิงไว้ว่าตอนนี้พี่หญิงมีความสามารถเพียงพอจะเป็นนักหลอมโอสถระดับสองขั้นตํ่าแล้ว..แต่ด้วยพื้นฐานการฝึกตนของพี่หญิงทำให้พี่หญิงอยู่แค่ระดับหนึ่งขั้นสูงเพียงเท่านั้น.." หวงซือเหยียนกล่าวออกมาด้วยใบหน้าภูมิใจนิดๆ..

        "ระดับสองขั้นตํ่า? แล้วพี่หญิงซือเหยียนคิดว่าข้าอยู่ในระดับใดหรือ?" สวี่หยุนกล่าวถามออกมาด้วยสีหน้าเขินอายเล็กน้อย..

        "พี่หญิงไม่รู้..แต่ถ้าให้เดาน้องชายต้องอยู่ในระดับหนึ่งขั้นกลางเป็นอย่างตํ่าแน่นอน.." หวงซือเหยียนกล่าวออกมาด้วยความอิจฉานิดๆ..หลอมโอสถครั้งแรกแต่โอสถกับมีความสมบูรณ์ถึง 8 ส่วน..ความยุติธรรมมันอยู่ที่ไหนกันแน่?

        "ระดับหนึ่งขั้นกลาง..ก็ไม่นับว่าแย่มากนัก!" สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มก่อนจะลงมือหลอมโอสถต่อไป..

        สวี่หยุนหลอมโอสถตั้งแต่บ่ายถึงเย็นในห้องของหวงซือเหยียนโดยที่มีหวงซือเหยียนเป็นคนแนะนำบางอย่างที่สวี่หยุนไม่รู้..ผ่านไปหลายชั่วยามท้องฟ้าก็เปลี่ยนเป็นสีแดง..สมุนไพรของสวี่หยุนตอนนี้เหลืออยู่เพียง 20 กว่าต้นเพียงเท่านั้น..

        "เฮ้อ..พี่ชาย..นี่มันน่าเบื่อจริงๆ.." หลินเสี่ยวโหยวถอนหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนจะกล่าวออกมา..ตอนเวลาหลายชั่วยามหลินเสี่ยวโหยวไม่ได้กล่าวอะไรออกมาเลยแม้แต่น้อย..แต่หลังจากเวลาผ่านไปจนตอนนี้ใกล้จะมืดแล้วเด็กสาวก็หมดความอดทนในที่สุด..สวี่หยุนได้สติจากความบ้าคลั่งในการหลอมโอสถของเขาก่อนที่สวี่หยุนจะเก็บสมุนไพรทั้งหมดในทันที..

        "ไอหยา..ข้าต้องขอโทษเสี่ยวโหยวจริงๆ.." สวี่หยุนกล่าวขอโทษหลินเสี่ยวโหยวออกมาด้วยสีหน้ารู้สึกผิดเป็นอย่างยิ่ง..

        "บู่ว..พี่ชาย..หากข้าไม่กล่าวออกมาพี่ชายก็จะลืมข้าไปและหลอมโอสถต่อไปเรื่อยๆใช่หรือไม่?" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย..

        "อืม..ข้าเป็นคนผิดเอง..เสี่ยวโหยวอยากให้ข้าทำอะไรก็ได้ในวันนี้กับวันพรุ่งนี้เป็นอย่างไร?" สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มขอโทษก่อนจะยกมือขึ้นมาลูบหัวของเด็กสาวเล็กน้อย..หลินเสี่ยวโหยวได้ยินดังนั้นก็เปลี่ยนสีหน้าอย่างรวดเร็วก่อนจะอ้าแขนออกมาในทันที..

        "พี่ชายเป็นคนกล่าวออกมาเองนะ! งั้น..พี่ชายช่วยอุ้มข้าที!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มน่ารักน่าเอ็นดูทำให้สวี่หยุนหัวเราะออกมาเล็กน้อยในทันทีก่อนจะก้มตัวลงไปอุ้มเด็กสาวขึ้นมา..

        "แหม..บางทีน้องชายอาจจะชอบน้องสาวของตัวเองมากกว่าพี่หญิงอีก..ทั้งๆที่พี่หญิงมาก่อนแท้ๆ.." หวงซือเหยียนกล่าวล้อสวี่หยุนออกมาก่อนจะทำท่าราวกับกำลังจะร้องไห้ออกมา..

        "แฮะๆ..พี่หญิงซือเหยียน..ท่านไม่ควรแกล้งข้าเช่นนี้นะ.." สวี่หยุนหัวเราะแห้งก่อนจะกล่าวออกมา..

        "..ว่าแต่..พี่หญิงซือเหยียนรู้เรื่องของพี่เหวินบ้างหรือไม่? ภารกิจของสำนักกระบี่ล่องนภาคืออะไรกันแน่หรือ? ทำไมพี่เหวินถึงจากบ้านไปนานขนาดนี้ยังไม่กลับมาอีก.." สวี่หยุนกล่าวถามออกมาด้วยความสงสัย..

        "อืม..ที่จริงเรื่องนี้เป็นความลับเฉพาะศิษย์สายในของสำนักกระบี่ล่องนภา..แต่ศิษย์พี่เหวินมาเล่าให้ข้าฟังก่อนจะจากไป..พี่หญิงจะเล่าให้น้องชายฟังถือว่าเป็นการขอโทษที่หยอกล้อน้องชายก็แล้วกัน...ทางสำนักกระบี่ล่องนภาได้ข่าวมาว่ามีคนค้นพบสมุนไพรหายาก..นั่นก็คือหญ้าดารานํ้าเงินที่ทุกๆ 11 ปีจะโตหนึ่งครั้งในเขตป่าพิศวง..ทางสำนักกระบี่ล่องนภาจึงส่งศิษย์สายในทั้งหมดเข้าไปในเขตป่าพิศวงเพื่อตามหาหญ้าดารานํ้าเงิน.." หวงซือเหยียนทำท่านึกคิดเล็กน้อยก่อนจะกล่าวออกมา..

        "โอ้? หญ้าดารานํ้าเงิน.." สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมกับท่าทีราวกับนึกอะไรบางอย่างอยู่..

        "หืม? น้องชายอยากได้หญ้าดารานํ้าเงินหรือ?" หวงซือเหยียนกล่าวถามออกมาด้วยความสงสัยหลังจากเห็นท่าทีของสวี่หยุน..

        "ฮืม? ข้าไม่ได้สนหญ้าดารานํ้าเงินแม้แต่น้อย..ข้าสนใจริมนํ้าที่มันเติบโตขึ้นมามากกว่า.." สวี่หยุนกล่าวออกมาอย่างตรงไปตรงมาให้หวงซือเหยียนฟัง..ตามที่หนังสือสมุนไพรเบื้องต้นอธิบายเกี่ยวกับหญ้าดารานํ้าเงินไว้คือ..มันจะเติบโตทุกๆ 11 ปีโดยที่มันจะขึ้นอยู่ข้างริมนํ้าที่มีธาตุวารีหนาแน่นเป็นอย่างยิ่งเพื่อดูดซับธาตุวารีทีละเล็กทีละน้อยและใช้ธาตุวารีในการเติบโตของต้นหญ้าดารานํ้าเงิน..ถึงแม้ใต้ธาราขนาดใหญ่จะมีธาตุวารีหนาแน่นเช่นกันแต่มันค่อนข้างอยู่ไกลจากเมืองเซี่ยหลงทำให้เดินทางไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่...

        "พี่หญิงซือเหยียน..แล้วเขตป่าพิศวงนี่คืออะไรหรือ?" สวี่หยุนกล่าวถามออกมาด้วยความสงสัย..

        "พี่หญิงไม่เคยเล่าเรื่องเกี่ยวกับเขตป่าพิศวงในป่าหมื่นอสูรให้น้องชายฟังเลยหรือ? อืม..มันเป็นเขตที่แปลกประหลาดเป็นอย่างยิ่ง..ในอากาศของเขตป่าพิศวงจะมีพิษอยู่..มันเป็นพิษประเภทอะไรก็ไม่มีใครทราบเช่นกัน..โอสถแก้พิษทั้งหมดก็ไม่มีผลกับเขตป่าพิศวงเลยแม้แต่น้อย..ใครที่โดนพิษนั่นครบชั่วยามจะเกิดอาการหลอนประสาทขึ้นในทันที..หากผู้ฝึกตนที่มีพื้นฐานการฝึกตนตํ่ากว่าขั้น 5 ของรวบรวมลมปราณเข้าไปในเขตป่าพิศวงจะไม่มีทางหลุดออกมาจากอาการหลอนประสาทได้เลย..หากเป็นขั้น 5 ของรวบรวมลมปราณหรือสูงกว่านั้นก็จะต้องใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วยามในการขับพิษออกจากร่างกาย..แต่หลังจากขับพิษออกไปแล้วมันก็จะกลับเข้ามาใหม่ในหนึ่งชั่วยาม.." หวงซือเหยียนทำท่าครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะอธิบายออกมารวดเดียวให้สวี่หยุนเข้าใจ..

        "พิษหลอนประสาท? มันเป็นประเภทโจมตีจิตวิญญาณหรือ?" สวี่หยุนกล่าวถามออกมาด้วยความสงสัย..

        "อืม..ดูเหมือนจะไม่ใช่..ทางหอโอสถสวรรค์เคยเอาโอสถต้านทานการโจมตีจากพิษที่โจมตีจิตวิญญาณเข้าไปลองมาแล้ว..ผลสรุปก็เป็นเหมือนเดิม.." หวงซือเหยียนกล่าวออกมาพร้อมกับสีหน้าสงสัยเช่นเดียวกับสวี่หยุน..

        "มันไม่ใช่พิษประเภทโจมตีจิตวิญญาณ? อืม..น่าแปลกจริงๆ.." สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมกับทำสีหน้าครุ่นคิดเกี่ยวกับพิษชนิดนี้ในทันที..

        "น้องชาย..เจ้ากล่าวเหมือนจะเข้าไปในเขตป่าพิศวงเลย..ถึงจะอันตรายไปบ้างแต่ด้วยความสามารของน้องชายน่าจะพอเข้าไปได้..ช่วยรับนี่ไปที..มันเป็นศิลาสื่อสารที่มีเป้าหมายเป็นศิษย์พี่เหวิน..น้องชายสามารถใช้มันบอกตำแหน่งของศิษย์พี่เหวินได้ถ้าเข้าใกล้ศิษย์พี่เหวินในระยะ 1 หลี่.." หวงซือเหยียนกล่าวออกมาก่อนจะส่งศิลาสื่อสารที่มีลักษณะภายนอกไม่ต่างจากหินธรรมดาเลยแม้แต่น้อยให้สวี่หยุน..

        "ถึงพี่หญิงจะไม่ค่อยมั่นใจนัก..แต่ที่จริงทางสำนักกระบี่ล่องนภาไม่ควรจากไปหลายวันแบบนี้..บางทีอาจจะเกิดเหตุการณ์ร้ายๆบางอย่างได้..พี่หญิงขอฝากน้องชายช่วยเหลือศิษย์พี่เหวินทีหากน้องชายตัดสินใจจะเข้าไปในเขตป่าพิศวง.." หวงซือเหยียนกล่าวออกมาด้วยความวิตกกังวลเล็กน้อย..ที่จริงแล้วหวงซือเหยียนแทบจะไม่มีเพื่อนที่คุยกับนางอย่างเท่าเทียมเลย..มีแค่หวงเหวินที่เป็นเพื่อนกับนางมาตั้งแต่เด็กที่ยังคุยกับนางโดยที่ไม่สนใจฐานะของนางแม้แต่น้อย..

        "ไอหยา..พี่หญิงซือเหยียนกล่าวมาขนาดนี้ก็เหมือนบังคับให้ข้าเข้าไปเลยไม่ใช่หรือ?" สวี่หยุนกล่าวออกมาก่อนจะฝืนยิ้มออกมา..

        "ฮุฮุฮุ ถือเป็นค่าตอบแทนพี่หญิงที่สอนหลอมโอสถให้น้องชายเป็นอย่างไร? พี่หญิงเข้าไปในเขตพิศวงไม่ได้..แต่น้องชายน่าจะไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว" หวงซือเหยียนหัวเราะออกมาเล็กน้อยก่อนจะกล่าวทวงบุญคุณออกมา...

        "ฮะ..ฮะ...ข้าไม่มีทางเลือกเลยแม้แต่น้อย.." สวี่หยุนหัวเราะแห้งก่อนจะกล่าวออกมา...

        "การไปเขตป่าพิศวงอาจจะไม่อันตรายกับน้องชาย..แต่น้องหญิงอาจจะ.." หวงซือเหยียนกล่าวออกมาขณะหันไปมองหลินเสี่ยวโหยว...

        "..เสี่ยวโหยวได้ยินแล้วใช่หรือไม่? เสี่ยวโหยวอยากไปกับข้าหรือจะอยู่กับน้องลี่ผิงรอข้าดีล่ะ?" สวี่หยุนกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มขณะหันไปมองหลินเสี่ยวโหยวที่อยู่ในอ้อมกอดของเขา..เขาได้สัญญาเอาไว้แล้วว่าจะทำตามที่หลินเสี่ยวโหยวกล่าวในวันนี้..

        "..ข้าอยากไปกับพี่ชาย..แต่ถ้ามันอันตรายจริงๆ..ข้าจะไปรออยู่ในกระท่อมไม้ได้หรือไม่..?" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาอย่างกังวลว่าสวี่หยุนจะไม่พาเด็กสาวไปด้วยเพราะความอันตรายของเขตป่าพิศวง..

        "ถ้าเสี่ยวโหยวอยากไปกับข้างั้นพวกเราก็จะไปด้วยกัน..แต่ถ้ามันอันตรายจริงๆเสี่ยวโหยวต้องทำตามที่พูดด้วย..เข้าใจหรือไม่?" สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนก่อนจะยกมือขึ้นมาลูบหัวของเด็กสาว..

        "อื้มๆ!! ข้าชอบพี่ชายที่สุดเลย!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มสดใสก่อนจะกอดสวี่หยุนแน่นในทันที..หวงซือเหยียนมีท่าทีอยากจะกล่าวอะไรออกมาแต่ก็ต้องหยุดกล่าวออกมาในทันทีเมื่อเห็นท่าทีของเด็กสาวและสวี่หยุน..

        "เฮ้อ..น้องชายชื่นชอบเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆสินะ..พี่หญิงต้องไปหาท่านอาจารย์แล้ว..น้องชายก็กลับไปเถอะ" หวงซือเหยียนถอนหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนจะกล่าวออกมา..

        "อืม..ขอบคุณพี่หญิงซือเหยียนมากจริงๆสำหรับเรื่องทั้งหมดในวันนี้.." สวี่หยุนกล่าวออกมาก่อนจะโค้งหัวให้หวงซือเหยียนเล็กน้อยและเดินออกจากห้องของหวงซือเหยียนไป... 

     -----------------------------------------------------------------------------------------------------------------